Bruno Munari (1907-1998) - Senza titolo

Μαρκαδόρος και μολύβι σε χαρτί του Bruno Munari (Μιλάνο 1997-1998) «Χωρίς τίτλο», υπογεγραμμένο με το χέρι και χρονολογημένο 1970-1995 στο κάτω κέντρο. Πιστοποίηση από τον καλλιτέχνη επί της φωτογραφίας. Διαστάσεις έργου 30 x 20 εκ., με κάδρο 58 x 47 εκ. Προέλευση: ιδιωτικής συλλογής, Μιλάνο. Σε γενικές συνθήκες πολύ καλή κατάσταση όπως επισημαίνεται από λεπτομερείς φωτογραφίες. Αποστολή με εθνικό μεταφορέα με επαγγελματική συσκευασία.
Ο Μπρούνο Μουνάρι (Μιλάνο, 24 Οκτωβρίου 1907 – Μιλάνο, 30 Σεπτεμβρίου 1998) ήταν ένας Ιταλός καλλιτέχνης, σχεδιαστής και συγγραφέας.

Bruno Munari
Compasso d'Oro: Βραβείο Compasso d'Oro το 1954.
Compasso d'Oro — Βραβείο Compasso d'Oro το 1955
Compasso d'Oro, βραβείο Compasso d'oro το 1979
Μαζί με τον χωρικό Lucio Fontana, ο Bruno Munari καθιερώνεται στη σκηνή του Μιλάνου τη δεκαετία του πενήντα-εξήντα. Είναι τα χρόνια της οικονομικής άνθησης, κατά τα οποία γεννιέται η μορφή του καλλιτέχνη-χειριστή-οπτικού που γίνεται επιχειρηματικός σύμβουλος και συμβάλλει ενεργά στην αναγέννηση της ιταλικής βιομηχανίας μετά τον πόλεμο.
Ο Μουναρί συμμετέχει σε νεαρή ηλικία στον Φουτουρισμό, από τον οποίο απομακρύνεται με αίσθηση ελαφρότητας και χιούμορ, εφευρίσκοντας το αεροπλάνο (1930), το πρώτο κινητό στην ιστορία της τέχνης, και τα άχρηστα μηχανήματα (1933). Το 1948 ιδρύει το MAC (Movimento Arte Concreta) μαζί με τον Gillo Dorfles, τον Gianni Monnet και τον Atanasio Soldati. Αυτό το κίνημα λειτουργεί ως συμμαχία των ιταλικών αφαιρετικών ρευμάτων, προτείνοντας μια σύνθεση των τεχνών, ικανή να συνδυάσει τη παραδοσιακή ζωγραφική με νέα εργαλεία επικοινωνίας και να αποδείξει στους βιομηχάνους και τους καλλιτέχνες τη δυνατότητα σύγκλισης μεταξύ τέχνης και τεχνικής. Το 1947 δημιουργεί το Concavo-convesso, μια από τις πρώτες εγκαταστάσεις στην ιστορία της τέχνης, σχεδόν σύγχρονη, αν και προγενέστερη, του μαύρου περιβάλλοντος που παρουσιάζει ο Lucio Fontana το 1949 στη Galleria Naviglio του Μιλάνου. Είναι το εμφανές σημάδι ότι έχει ωριμάσει πλέον το ζήτημα μιας τέχνης που γίνεται περιβάλλον και στην οποία ο χρήστης ενεργοποιείται, όχι μόνο νοητικά, αλλά και με τρόπο πλέον πολυαισθητηριακό.
Το 1950realizza la pittura proiettata attraverso composizioni astratte racchiuse tra i vetrini delle diapositive e scompone la luce grazie all'uso del filtro Polaroid realizzando nel 1952 la pittura polarizzata, che presenta al MoMA nel 1954 con la mostra Munari's Slides. È considerato uno dei protagonisti dell'arte programmata e cinetica, ma sfugge per la molteplicità delle sue attività e per la sua grande ed intensa creatività ad ogni definizione, ad ogni catalogazione, con un'arte raffinata.