Jacques Rohault - Traité de Physique - 1676

ROHAULT (Jacques). ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΦΥΣΙΚΗΣ. 1676.
Στο Παρίσι, στο κατάστημα του Charles SAVREUX, κοντά στον Guillaume DESPREZ, στο πόδι του Πύργου της Παναγίας, προς την πλευρά της Αρχιεπισκοπής
422 σελίδες, 3ff. (complete). ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΚΔΟΣΗ, αναθεωρημένη και διορθωμένη. Πολλά εικονογραφικά στοιχεία στο κείμενο
- δεύτερο μέρος: της κοσμογραφίας
- τρίτο μέρος: των γήινων δυνάμεων
- τέταρτο μέρος: του ζωντανού σώματος
In-12 βάσανα (βασαντεία) πορφυρών, 4 νεύρα στην πλάτη, χρυσές ροδέλες, 2 σφραγίδες με μελάνι στη σελίδα τίτλου, ελαφριά μύρωση χωρίς βλάβη στο κείμενο από κάτω μέρος από το σώμα του βιβλίου, καπέλα κομμένα, 2 κακοσχημες γωνίες με έλλειψη δέρματος στις άκρες και στα πλαίσια.

Ο Γάλλος φυσικός Jacques Rohault γεννήθηκε στο Αμιέν το 1618, ή τον Δεκέμβριο του 1617, σε μια εύπορη οικογένεια. Μετά από σπουδές κλασικές στους ιησουίτες, αυτομόρφωσε ο ίδιος τη φυσική και τα μαθηματικά, αποκτώντας φήμη τέτοια ώστε να γίνει καθηγητής μαθηματικών του Διαΐτη και των πριγκήπων του Κοντί. Το διδασκαλικό του έργο είναι πολύ προσανατολισμένο προς τη Γεωμετρία και ιδιαίτερα προς εφαρμογές αυτής της επιστήμης σε πολιτικές και στρατιωτικές χρήσεις. Αυτοδίδακτος και στη φιλοσοφία, φαίνεται ότι μυήθηκε από τον Claude Clerselier, θαυμαστή του Ντεκάρτ, στον οποίο ο Rohault έστρεψε τη νύφη του.

Ο Jacques Rohault εφαρμόζει τα ταλέντα του ως δάσκαλος στην εκπαίδευση των μεγάλων πειραμάτων της φυσικής της εποχής του, επαναλαμβάνοντας, για παράδειγμα, στην Παναγία των Παρισίων την απόδειξη της βαρύτητας του αέρα που πραγματοποίησε ο Blaise Pascal στην Ιερά Πύλη. Αυτή η πειραματική διδασκαλία (για την οποία ο Rohault κατασκευάζει ο ίδιος τα όργανά του) παραμένει με τη μορφή εβδομαδιαίων συνεδριών, τα «Τετρίες του Rohault» (mercredis de Rohault). Κατά τη διάρκεια κάθε συνάντησης ο Rohault διεξάγει μια πείραμα εμπνευσμένη από τη φυσική του Pascal ή του Descartes, ή μερικές φορές από τη δική του, και τη σχολιάζει με τους ακροατές του. Μεαυτόν τον τρόπο γίνεται προπαγανδιστής της καρτισιανιστικής φυσικής, μια στάση η οποία, λόγω της φήμης του, συμβάλλει στη σημαντικότητα που δίνεται στον καρτεσιανισμό. Πεθαίνει στο Παρίσι το 1672.

Το Σύμβολο της Φυσικής είναι έτσι η συνέχεια αυτής της παιδαγωγικής και πειραματικής δουλειάς, μια μορφή μορφοποίησης αυτής της διδασκαλίας. Αναπτύσσει έπειτα τέσσερις σαφώς ορισμένες ενότητες, καθεμιά με την επιθυμία αυτή της πειραματικής απόδειξης. Προστίθενται επίσης δεδομένα σχετικά με την κυκλοφορία του αίματος και ιδίως το μαγνητισμό, για τον οποίο χρησιμοποιεί συνδυασμό συμφωνιών. Ερμηνεύει τα πειραματικά αποτελέσματα κυρίως κατά τα κείμενα του Ντεκάρτ και του Κοπέρνικου, αλλά ο Rohault δεν ακολουθεί αυστηρά τις ερμηνείες του Ντεκάρτ και τονίζει τη μηχανικιστική πλευρά τους."}