Carina P. - "Inner Sea"

«Εσωτερική Θάλασσα» προκαλεί ένα βυθισμένο τοπίο που αιωρείται ανάμεσα στο φως και στο βάθος. Το άνω πεδίο, ήπιο και ατμοσφαιρικό, υποδηλώνει μετακινούμενα ρεύματα ή μακρινές αντανακλάσεις, ενώ η κατώτερη έκταση βαθύ μπλε στερεώνει τη σύνθεση με ήσυχη ένταση.
Απαλά γραμμικά γλιστρήματα διαγράφονται στην επιφάνεια, σαν ίχνη αόρατων τροχιών, υπονοώντας εσωτερική πλοήγηση αντί για φυσική γεωγραφία. Το έργο ξετυλίγεται ως συναισθηματικό θαλασσινό τοπίο — όχι κυριολεκτικά ωκεανός, αλλά ένας χώρος ενδοσκόπησης και εσωτερικής κίνησης.
Πολυεπίπεδες ακρυλικές υφές δημιουργούν ποικιλίες διαφάνειας και πυκνότητας, επιτρέποντας στο φως να αλληλεπιδρά με την επιφάνεια με διακριτούς τρόπους. Η αντίθεση ανάμεσα σε φωτεινούς άνω τόνους και το βαθύ μπλε από κάτω δημιουργεί μια αίσθηση βύθισης, σαν ο θεατής να αιωρείται ανάμεσα σε επιφάνεια και βάθος.
«Inner Sea» προσκαλεί σε περισυλλογή — ένας στοχασμός πάνω στη σιωπή, στη μνήμη και στους αχανείς εσωτερικούς χώρους που κουβαλάμε μέσα μας.

Σχετικά με τη Carina P. (γεν. 1981):
Η Carina P. είναι μια σύγχρονη αφηρημένη καλλιτέχνης. Το έργο της εξερευνά τα αόρατα τοπία των εσωτερικών καταστάσεων. Γεννήθηκε το 1981. Αναπτύσσει μια οπτική γλώσσα που βασίζεται στη συναισθηματική αντίληψη αντί για την αναπαράσταση.
Οι πίνακές της προέρχονται από ενδοσκόπηση — από στιγμές έντασης, σιωπής, αβεβαιότητας και μεταμόρφωσης. Μέσω επιπέδων υφών, μεταβαλλόμενων τονικών αντιθέσεων και ελεγχόμενης κιναισθητικής κίνησης, χτίζει χώρους που φαίνονται ταυτόχρονα εκτεταμένοι και οικείοι. Ορίζοντες εμφανίζονται και διαλύονται· το βάθος γίνεται ψυχικό παρά γεωγραφικό. Δουλεύοντας κυρίως με ακρυλικό, η Carina χτίζει τις επιφάνειές της μέσω συσσώρευσης και αφαίρεσης, επιτρέποντας το ένστικτο και τη δομή να συνυπάρχουν. Ο διάλογος ανάμεσα στο φως και στην πυκνότητα, τη σιωπή και την κίνηση, αντικατοπτρίζει την πολυπλοκότητα της εσωτερικής εμπειρίας.
Αντί να αναπαριστά την εξωτερική πραγματικότητα, το έργο της καλεί τους θεατές να αντιμετωπίσουν τις δικές τους εσωτερικές θάλασσες — χώρους μνήμης, ευαλωτότητας και ήσυχης δύναμης.
Η πρακτική της εντάσσεται στη σύγχρονη αφηρημένη μοντέρνα τέχνη, όπου το συναίσθημα μετατρέπεται σε αρχιτεκτονική και ο πίνακας γίνεται πεδίο επίγνωσης.