Denis Brihat - Inde - La voyageuse - 1955

DENIS BRIHAT, ένας φωτογράφος με δέσμευση για την αναγνώριση της τέχνης του

Denis Brihat Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1928. Νικητής του βραβείου Niépce το 1957, άνοιξε τον δρόμο σε μια γενιά φωτογράφων-δημιουργών. Είναι ένας από τους πρώτους που αγωνίζονται για να αναγνωριστεί η φωτογραφία ως πλήρης καλλιτεχνική έκφραση, χάρη σε προσεγμένες εκτυπώσεις, αριθμημένες σε ελάχιστα αντίτυπα και συχνά σε μεγάλο φορμάτ.

Από το 1958, ο φωτογράφος αποχωρεί από την πρωτεύουσα για να ζήσει μια λιτή ζωή κοντά στη φύση στο Λιμπερόν. Εκεί κάνει σημαντικές γνωριμίες, όπως με τον Πάμπλο Πικάσο ή με Fernand Léger, με τον οποίο συμμετέχει στο Groupe Espace, συγκεντρώνοντας καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες με μια κοινή επιδίωξη, την ενότητα της τέχνης.

Τακτικά προσκαλούμενος στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι ένας από τους πρώτους Γάλλους φωτογράφους που εκτέθηκαν από τον John Szarkowski το 1967 στο MoMA της Νέας Υόρκης, μαζί με τους φίλους του Ζαν-Πιερ Σουτρ και Πιέρ Κορντιέ.

Ο Denis Brihat είναι επίσης ένθερμος υποστηρικτής μιας δημοκρατικής ανάδειξης της φωτογραφίας. Συμμετέχει σε εκθέσεις της γκαλερί Agathe Gaillard, μίας από τις πρώτες γκαλερί φωτογραφίας στο Παρίσι, η οποία άνοιξε το 1975. Ανήκει στους ιδρυτές του φεστιβάλ Rencontres Internationales de la Photographie d’Arles μαζί με τον Lucien Clergue, και επίσης συμμετέχει στην περιπέτεια του Château d’eau στην Τουλούζη με τον Jean και τον Michel Dieuzaide.

Μεταξύ οπτικού λυρισμού και φορμαλιστικής αυστηρότητας

Με τα χρόνια, ο Denis Brihat αναπτύσσει τον άξονα της οπτικής του έρευνας: τη μελέτη με προσοχή της φύσης και, κυρίως, του φυτικού κόσμου. Βλέπει ειδικά τον κήπο του, τον οποίο καλλιεργεί με πάθος, ως μεταφορά του κόσμου. Εμπνευσμένος από τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία, ο καλλιτέχνης μαγεύεται από τη μουσική του Ιωάννη Σεμπαστιάν Μπαχ. Μεταφέρει το μουσικό σύστημα της αντίστιξης ώστε να δημιουργήσει, από ένα ίδιο μοτίβο – ένα λαχανικό, ένα λουλούδι, ένα δέντρο κ.λπ. –, μια πραγματική πολυφωνία.

Μεγάλος θαυμαστής του Έντουαρντ Γουέστον, κοντά στους αμερικανούς φωτογράφους Άρον Σίσκιντ, Πολ Καπονίγρο και Ίρβινγκ Πεν, ο Ντενί Μριμπά φωτογραφίζει με την κοντινότερη δυνατή απόσταση το αντικείμενο της μελέτης του – λείχεν, κρεμμύδια, παπαρούνες. Η αφαίρεση και το απόσπασμα συνιστούν τα θεμέλια της οπτικής του συντακτικής. Η μετάβαση από τον μικρόκοσμο στον μακρόκοσμο είναι εξίσου σημαντική γι’ αυτόν με τη μετάβαση από το ασπρόμαυρο στο χρωματιστό. Οι εντυπωσιακές του φωτογραφίες, τυπωμένες σε ασπρόμαυρο και στη συνέχεια μεταχειρισμένες με ποικιλία μετάλλων και χρωστικών για να προσεγγίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο το φυσικό χρώμα, μαρτυρούν την πειραματική του τόλμη. Ο Ντενί Μριμπά επιβεβαιώνει τη ματριξιότητα της εκτύπωσης και αναζητά την αριστεία.

Μεταφορέας εικόνων και τεχνογνωσίας, καθιερώνει γρήγορα πρότυπα με την τεχνική του απαίτηση: φωτογράφοι απ’ όλο τον κόσμο έρχονται να παρακολουθήσουν, στο σπίτι-εργαστήρι του Μονίου, Bonnieux, τη διδασκαλία του δασκάλου, όπως ο φωτογράφος Jean-Marc Bustamante, εντυπωσιασμένος από την πρωτοτυπία του Denis Brihat και τον τρόπο με τον οποίο, πολύ νωρίς, επιλέγει να αναδείξει τη ζωγραφική ποιότητα και τη διακοσμητική αξία της φωτογραφίας. Εγώ