Francesc Galobardes (1930) - Luz sobre el valle · XL FORMAT





Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 127526 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Luz sobre el valle XL FORMAT, ελαιογραφία σε καμβά από τον Francesc Galobardes (1930), 1970–1980, Ισπανία, πωλείται με κάδρα, χειρόγραφα υπογεγραμμένο κάτω δεξιά, σε καλή κατάσταση.
Περιγραφή από τον πωλητή
Η Pictura Subastas παρουσιάζει αυτό το υπέροχο έργο τέχνης που ανήκει στον Francesc Galobardes, το οποίο απεικονίζει την αρμονία μεταξύ ενός μικρού χωριού βουνού και της φύσης που το περιβάζει, παρουσιάζοντας έναν χώρο όπου ο χρόνος φαίνεται να παγώνει και η ζωή κυλά με σιωπή και ισορροπία. Ο πίνακας ξεχωρίζει για την άψογη τεχνική και την εξαιρετική ζωγραφική ποιότητα που μεταδίδει.
· Διαστάσεις με κάδρο: 88x131x4 εκ.
· Διαστάσεις χωρίς κάδρο: 73x116 εκ.
· Λάδι σε καμβά χειρόγραφα υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη στη δεξιά κάτω γωνία, Galobardes.
· Το έργο βρίσκεται σε καλή κατάσταση συντήρησης.
· Το έργο πωλείται με όμορφο κάδρο ( INCLUDED στην δημοπρασία ως δώρο).
Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στην Girona.
Σημαντική σημείωση: οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής του μπλοκ.
Το πλαίσιο θα πακετάρεται επαγγελματικά από έναν ειδικό της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να εξασφαλιστεί η προστασία του. Η τιμή αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα γίνει μέσω Correos, GLS ή NACEX με ιχνηλάτηση. Διαθέσιμες αποστολές παγκοσμίως.
------------------------------------------------------------------
Αυτός ο πίνακας ανοίγει ένα παράθυρο σε ένα μικρό χωριό βουνού, περιτριγυρισμένο από μια ήρεμη και σιωπηλή ατμόσφαιρα, όπου η ταπεινή αρχιτεκτονική συγχωνεύεται με το απέραντο τοπίο. Τα σπίτια, πέτρινα και με ανοιχτές σκεπές, μαζεύονται με άτυπους τρόπους γύρω από έναν καμπαναριό που υψώνεται ως κεντρικό σημείο και σύμβολο κοινοτικής ζωής. Ο ελικοειδής δρόμος που διασχίζει τη σκηνή φαίνεται να καλεί τον θεατή να τον περιπλανηθεί αργά, ανακαλύπτοντας κάθε γωνιά με ηρεμία. Το απαλό φως του ουρανού λούζει τα κτίρια και τα βουνά, δημιουργώντας μια αίσθηση ισορροπίας μεταξύ ανθρώπινου και φυσικού.
Στο κεντρικό οπτικό σημείο της σύνθεσης ξεχωρίζει ο πύργος, κομψός και σταθερός, που φαίνεται να παρακολουθεί τη διέλευση του χρόνου σε αυτόν τον απομονωμένο τόπο. Γύρω του, τα σπίτια φέρνουν ενδείξεις αρχαιότητας, φθοράς και αντοχής, σαν κάθε τοίχος να φυλάει ιστορίες γενεών παρελθόντων. Οι ανοιχτοχρωμοι τόνοι των σκεπών αντίκεινται με τις σκιές που ρίχνουν τα βουνά, ενισχύοντας το βάθος του τοπίου. Οι μικρές λεπτομέρειες, όπως τα φράχτια, οι διασκορπισμένες πέτρες και τα υπολείμματα ξύλου, προσδίδουν ρεαλισμό και μια αίσθηση καθημερινής ζωής παγωμένης στον χρόνο.
Τα βουνά στο υπόβαθρο κυριαρχούν στον ορίζοντα με την επιβλητική τους παρουσία, υψούμενα σε επιμέρους στρώματα που χάνονται σε μια ήπια ομίχλη. Οι κορυφές τους καθαρίζουν ύψος, κρύο και καθαρότητα, ενώ οι απόκρημνες πλαγιές τους προσφέρουν σταθερότητα και προστασία στο χωριό. Αυτά τα βουνά δεν αποτελούν μόνο πλαίσιο για το σκηνικό, αλλά φαίνονται να το αγκαλιάζουν, δημιουργώντας ένα φυσικό καταφύγιο όπου η ζωή κυλά μακριά από το θόρυβο και το βιάσου. Ο ουρανός, ευρύς και φωτεινός, ενισχύει την αίσθηση του χώρου και της ελευθερίας.
Στο πρώτο πλάνο, το άνισο έδαφος και οι χωμάτινοι δρόμοι αποκαλύπτουν τη σχέση των κατοίκων με το περιβάλλον τους. Δεν υπάρχουν ενδείξεις μοντερνισμού ή αναστάτωσης, μόνο ίχνη ενός αργού και απλού ρυθμού. Η απουσία ορατών ανθρώπινων μορφών δεν δημιουργεί κενό, αλλά μια υπόγεια παρουσία: φαίνεται ότι κάποιος ζει εκεί, κάποιος περπατά σε αυτούς τους μονοπάτια και φροντίζει αυτά τα σπίτια. Όλα προτείνουν μια διακριτική ύπαρξη, βασισμένη στην συνύπαρξη με τη φύση και στη διατήρηση των παραδόσεων.
Συνολικά, το έργο μεταδίδει μια βαθιά αίσθηση γαλήνης, ριζών και σταθερότητας, όπου το τοπίο και το χωριό αποτελούν μία αναπόσπαστη ενότητα. Κάθε στοιχείο φαίνεται να τοποθετείται για να ενισχύσει μια ιδέα αρμονίας σιωπηλής, ομορφιάς χωρίς τεχνητότητα και σεβασμού προς το περιβάλλον. Ο θεατής όχι μόνο παρακολουθεί έναν τόπο, αλλά σχεδόν μπορεί να αισθανθεί τον φρέσκο αέρα, τον μακρινό ήχο των καμπάνων και το αργό πέρασμα των ημερών. Είναι μια σκηνή που προσκαλεί στην περισυλλογή, στην εγκατάλειψη και στην εκτίμηση της απλότητας ως αυθεντικού είδους πλούτου.
Ιστορία πωλητή
Η Pictura Subastas παρουσιάζει αυτό το υπέροχο έργο τέχνης που ανήκει στον Francesc Galobardes, το οποίο απεικονίζει την αρμονία μεταξύ ενός μικρού χωριού βουνού και της φύσης που το περιβάζει, παρουσιάζοντας έναν χώρο όπου ο χρόνος φαίνεται να παγώνει και η ζωή κυλά με σιωπή και ισορροπία. Ο πίνακας ξεχωρίζει για την άψογη τεχνική και την εξαιρετική ζωγραφική ποιότητα που μεταδίδει.
· Διαστάσεις με κάδρο: 88x131x4 εκ.
· Διαστάσεις χωρίς κάδρο: 73x116 εκ.
· Λάδι σε καμβά χειρόγραφα υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη στη δεξιά κάτω γωνία, Galobardes.
· Το έργο βρίσκεται σε καλή κατάσταση συντήρησης.
· Το έργο πωλείται με όμορφο κάδρο ( INCLUDED στην δημοπρασία ως δώρο).
Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στην Girona.
Σημαντική σημείωση: οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής του μπλοκ.
Το πλαίσιο θα πακετάρεται επαγγελματικά από έναν ειδικό της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να εξασφαλιστεί η προστασία του. Η τιμή αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα γίνει μέσω Correos, GLS ή NACEX με ιχνηλάτηση. Διαθέσιμες αποστολές παγκοσμίως.
------------------------------------------------------------------
Αυτός ο πίνακας ανοίγει ένα παράθυρο σε ένα μικρό χωριό βουνού, περιτριγυρισμένο από μια ήρεμη και σιωπηλή ατμόσφαιρα, όπου η ταπεινή αρχιτεκτονική συγχωνεύεται με το απέραντο τοπίο. Τα σπίτια, πέτρινα και με ανοιχτές σκεπές, μαζεύονται με άτυπους τρόπους γύρω από έναν καμπαναριό που υψώνεται ως κεντρικό σημείο και σύμβολο κοινοτικής ζωής. Ο ελικοειδής δρόμος που διασχίζει τη σκηνή φαίνεται να καλεί τον θεατή να τον περιπλανηθεί αργά, ανακαλύπτοντας κάθε γωνιά με ηρεμία. Το απαλό φως του ουρανού λούζει τα κτίρια και τα βουνά, δημιουργώντας μια αίσθηση ισορροπίας μεταξύ ανθρώπινου και φυσικού.
Στο κεντρικό οπτικό σημείο της σύνθεσης ξεχωρίζει ο πύργος, κομψός και σταθερός, που φαίνεται να παρακολουθεί τη διέλευση του χρόνου σε αυτόν τον απομονωμένο τόπο. Γύρω του, τα σπίτια φέρνουν ενδείξεις αρχαιότητας, φθοράς και αντοχής, σαν κάθε τοίχος να φυλάει ιστορίες γενεών παρελθόντων. Οι ανοιχτοχρωμοι τόνοι των σκεπών αντίκεινται με τις σκιές που ρίχνουν τα βουνά, ενισχύοντας το βάθος του τοπίου. Οι μικρές λεπτομέρειες, όπως τα φράχτια, οι διασκορπισμένες πέτρες και τα υπολείμματα ξύλου, προσδίδουν ρεαλισμό και μια αίσθηση καθημερινής ζωής παγωμένης στον χρόνο.
Τα βουνά στο υπόβαθρο κυριαρχούν στον ορίζοντα με την επιβλητική τους παρουσία, υψούμενα σε επιμέρους στρώματα που χάνονται σε μια ήπια ομίχλη. Οι κορυφές τους καθαρίζουν ύψος, κρύο και καθαρότητα, ενώ οι απόκρημνες πλαγιές τους προσφέρουν σταθερότητα και προστασία στο χωριό. Αυτά τα βουνά δεν αποτελούν μόνο πλαίσιο για το σκηνικό, αλλά φαίνονται να το αγκαλιάζουν, δημιουργώντας ένα φυσικό καταφύγιο όπου η ζωή κυλά μακριά από το θόρυβο και το βιάσου. Ο ουρανός, ευρύς και φωτεινός, ενισχύει την αίσθηση του χώρου και της ελευθερίας.
Στο πρώτο πλάνο, το άνισο έδαφος και οι χωμάτινοι δρόμοι αποκαλύπτουν τη σχέση των κατοίκων με το περιβάλλον τους. Δεν υπάρχουν ενδείξεις μοντερνισμού ή αναστάτωσης, μόνο ίχνη ενός αργού και απλού ρυθμού. Η απουσία ορατών ανθρώπινων μορφών δεν δημιουργεί κενό, αλλά μια υπόγεια παρουσία: φαίνεται ότι κάποιος ζει εκεί, κάποιος περπατά σε αυτούς τους μονοπάτια και φροντίζει αυτά τα σπίτια. Όλα προτείνουν μια διακριτική ύπαρξη, βασισμένη στην συνύπαρξη με τη φύση και στη διατήρηση των παραδόσεων.
Συνολικά, το έργο μεταδίδει μια βαθιά αίσθηση γαλήνης, ριζών και σταθερότητας, όπου το τοπίο και το χωριό αποτελούν μία αναπόσπαστη ενότητα. Κάθε στοιχείο φαίνεται να τοποθετείται για να ενισχύσει μια ιδέα αρμονίας σιωπηλής, ομορφιάς χωρίς τεχνητότητα και σεβασμού προς το περιβάλλον. Ο θεατής όχι μόνο παρακολουθεί έναν τόπο, αλλά σχεδόν μπορεί να αισθανθεί τον φρέσκο αέρα, τον μακρινό ήχο των καμπάνων και το αργό πέρασμα των ημερών. Είναι μια σκηνή που προσκαλεί στην περισυλλογή, στην εγκατάλειψη και στην εκτίμηση της απλότητας ως αυθεντικού είδους πλούτου.

