Alfredo Grimaldi (1950) - Rosa sul Mare di Positano

Τίτλος: Ρόδα στο Κόλπο

Το έργο «Ρόζα στο Θάλασσα του Ποζιτάνο» του Αλφρέντο Γκριμάλντι παρουσιάζεται ως ζωντανή τιμή στη Αμάλφι, επαναπροσδιορισμένο μέσω μιας ευαισθησίας χρωμάτων που είναι γεμάτη χαρά και άμεση, χαρακτηριστική της παιδικής γλώσσας ιμπρεσιονιστικού-ναΐφ του καλλιτέχνη από τη Νάπολη.
Δημιουργημένο σε λάδι σε σανίδα με διαστάσεις 24 × 30 cm, το έργο είναι καλοσυνδεδεμένο με κομψότητα από ένα λιτό πλαίσιο από ανοιχτό ξύλο, σε κουτί, με μαλακό και ελαφρώς καμβά σχήμα, σε αποχρώσεις εβόριου-ίνου που αυξάνει τη φωτεινότητα συνολικά χωρίς να ανταγωνίζεται την εσωτερική παλέτα.
Η σύνθεση εξελίσσεται κάθετα, ακολουθώντας τη κλασική θέα από απότομο κόλπο που χαρακτηρίζει το Ποζιτάνο: το βλέμμα καταλήγει κατά μήκος ενός απόκρημνιού κλίματος που οδηγεί στη θάλασσα. Στο κέντρο κυριαρχεί πυκνή βλάστηση με κόκκιες και ροζ-φωτεινές ρόδες, τοποθετημένες σε μια εξουσιαστική καταρράκλωση που καταλαμβάνει σχεδόν ολόκληρη την αριστερή και ανώτερη πλευρά του πίνακα. Οι πελούς, αποδοσμένοι με παχύρευστη και συμπυκνωμένη κίνηση, δημιουργούν σχεδόν τρισδιάστατο αποτέλεσμα χάρη στη ανάβλυση του χρώματος με σφουγγαρί ή πινέλο· τα σκούρα πράσινα φύλλα λειτουργούν ως έντονο χρωμικό αντίβαρο, ενώ μικρούς στίγματες κίτρινου και λευκού προσφέρουν λάμψεις φωτός αντανάκλασης.
Η φυλλώδης βλάστηση ανοίγει σε φάτσα προς τα κάτω, περιχαρακώνοντας ένα στενό σκαλί/μονοπάτι που κατεβαίνει κυματιστό προς την ακτή, συνοδευόμενο από γλάστρες υπερχειλισμένες με κόκκινα γεράνια, πορτοκαλιά καλέντουλες, πολύχρωμα παιώνια και λίγα φυτά ιβίσκου. Αυτή η ανθισμένη διαδρομή οδηγεί το βλέμμα προς τη θάλασσα: ένα βαθύ κυανογάλαζο που μεταφέρεται σε γαλαζοπράσινο κοντά στην ακτή, γεμάτο μικρά ιστιοφόρα λευκά και μερικά πολύχρωμα σκάφη αγκυροβολημένα κατά μήκος του λεπτού λιμένα με χρυσή αμμουδιά.
Ανατολικά, διακρίνεται ο τυπικός βοήθειας ογκολίβων σπιτιών σε τετράγωνα που επικαλύπτονται, λευκά και παστέλ χρώματα (οξέ, απαλό ροζ, απαλύ κίτρινο), με τα χαρακτηριστικά καμπαναριώδη στέγαστρα πράσινου σμαραγδένιου ενός μικρού εκκλησιαστικού κτιρίου που αναδύεται ανάμεσα στα κτίρια σαν κόσμημα. Τα παράθυρα έχουν περιοριστεί σε βασικά σημεία, σχεδόν γραφικά, ενώ οι μπαλκονόπορτες και τα τζακούζια ακολουθούν έναν ρυθμό χαρούμενο και φαινομενικά τυχαίο, χαρακτηριστικό της ονειρικής και εξωραϊστικής προσέγγισης που ο Γκριμάλντι κρατά για τα χωριά της ακτής.
Ο ουρανός, σε ένα έντονο αλλά όχι ομοιόμορφο γαλανό, είναι ελαφρώς καλυμμένος από ένα ανοιχτό γκρι-γαλάζιο σύννεφο ψηλά αριστερά, προσφέροντας μια νότα απαλότητας και αποτρέποντας το χρώμα να γίνει υπερβολικά έντονο. Το φως, πανταχού παρόν, φαίνεται να προέρχεται από μια κεντρική πηγή και διαχυτικά, χαρακτηριστικό του μεσογειακού μεσημεριού: κάθε επιφάνεια αντανακλά ζεστά λαμπυρίσματα, τα λευκά των σπιτιών γίνονται κρέμα-γάλα, τα πράσινα λαμβάνουν χρωματικούς χρυσαφικούς τόνος, η θάλασσα λάμπει με πινελιές λευκού και τυρκουάζ.
Η μικρή υπογραφή «A. Grimaldi» (ή παρόμοια χειρόγραφη παραλλαγή) εμφανίζεται στο κάτω δεξί μέρος, σε σκούρο κόκκινο, ενσωματωμένη αρμονικά στο υφασμάτινο ζωγραφικό χωρίς να διαταράσσει τη συνολική αρμονία.
Συνοπτικά, αυτό το μικρό μορφότυπο κρύβει όλη τη ηλιοφάνεια και τον χρωματικό ενθουσιασμό που διακρίνουν την παραγωγή του Αλφρέντο Γκριμάλντι: μια έκρηξη λουλουδιών, μια θάλασσα που προσκαλεί για μπάνιο, σπίτια που φαίνονται να τραγουδούν κάτω από τον ήλιο. Είναι ένα έργο που δεν περιγράφει απλώς το Ποζιτάνο, αλλά το ονειρεύεται, το ενισχύει, το κάνει αιώνια ανθισμένο και γιορτινό – ένα μικρό παραδεισένιο μεταφορικό πλαίσιο με καλούπι από ανοιχτό ξύλο, έτοιμο να μεταφέρει ένα κομμάτι της Αμάλφι Κόστα σε οποιοδήποτε περιβάλλον.