Max Le Verrier (1891 – 1973) - Σταχτοδοχείο - Nénuphar - Πατιναρισμένος μπρούτζος

Εξαιρετικά και σπάνιο τασάκι.
Δημιουργημένο από τον διάσημο Γάλλο γλύπτη Μαξ Λε Βερριέ (1891 – 1973).
Μοντέλο Νενούφχα (Nénuphar) αντίγραφο και αριθμημένο 406 στο πράσινο κατάλογο. Υπογεγραμμένο M.Le Verrier

Σε πολύ καλή κατάσταση.

Μήκος: 10 cm
Πλάτος: 8 cm
Ύψος: 2,5 cm
Βάρος: 202 g

Οι φωτογραφίες αποτελούν μέρος της περιγραφής.

Ο Louis Octave Maxime Le Verrier γεννήθηκε στο Νεϊλί-σορ-Σεζ, μητέρα βέλγενική και πατέρας Παριζιάνος χρυσοχόος-κοσμηματοποιός. Υπηρέτησε στο γαλλικό στρατό κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο προτού σπουδάσει στην École des Beaux-Arts του Γενεύης, όπου συνάντησε τους καλλιτέχνες και συναδέλφους Pierre Le Faguays και Marcel Bouraine· οι τρεις καλλιτέχνες έγιναν φίλοι για τη ζωή. Το 1919 ο Max Le Verrier άνοιξε το δικό του κατακάθισμα/χυτήριο, παραγάγοντες γλυπτά και διακοσμητικά αντικείμενα, λαμπτήρες, στηρίγματα βιβλίων και μάσκες αυτοκινήτων.

Προσηλωμένος στην αγάπη του για τα ζώα προς τα ζωολογικούς κήπους και τους τσίρκα, γλυπτά τον πρώτο του γλυπτό, τον διάσημο πελεκάνη σε στυλ χαρακτηριστικό της δεκαετίας του 1925. Υπέγραψε το έργο με το ψευδώνυμο Artus. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Max Le Verrier δημιούργησε πολυάριθμα σχέδια ζώων, όπως πανθήρες όπως Baghera, Ouganda και Jungle, ένα επιβλητικό λιοντάι, κούκλες, στρουθοκαμηλοπεταλούδες και άλογα, από τα οποία τα περισσότερα εκτελέστηκαν σε μέταλλο τέχνης προτιμητέο το μπρούντζο.

Μπροστά από τα κλουβιά του Jardin des Plantes ο Max le Verrier δημιούργησε το μοναδικό έργο με πίθηκο με ομπρέλα, ένα τριών ετών φορώντας χαριτωμένο όνομα Boubou. Μεγάλη φιλία γεννήθηκε ανάμεσα στον πίθηκο και τον καλλιτέχνη.
Boubou, κρατούμενο από τον φύλακα του ζωο garden εξω από το κλουβί, δέχτηκε να ποζάρει αντάλλαγμα μπανάνες. Παρεμπιπτόντως, κάθε πρωί κοίταζε προς την είσοδο για να περιμένει αυτόν που θα τον αθανατίσει.
Το γλυπτό Pluie έλαβε μετάλλιο στην Έκθεση των Σουρεαλιστών/Χιούμορ το 1927.

Το εργαστήρι Le Verrier δούλεψε για τους ακόλουθους γλύπτες:
Pierre Le Faguays, ψευδώνυμο Fayral, Marcel Bouraine, ψευδώνυμο Derenne & Briand, Raymonde Guerbe, Jules Masson, Charles, Janle, Denis, De Marco και Garcia. Τα κομμάτια αυτά πωλούνταν στο εργαστήριο της διεύθυνσης 100 rue du Théâtre στο Παρίσι.

Ο Max Le Verrier υπήρξε τακτικό μέλος της Société des Artistes Décorateurs και εξέθετε τακτικά. Διατηρούσε περίπτερο στην Έκθεση των Decoratifs και Industriels Arts του Παρισιού από το 1925 στο Grand Palais, όπου το περίπτερό του έλαβε χρυσό μετάλλιο. Το περίπτερo του στην Έκθεση Διεθνούς Παρισιού του 1937 βραβεύτηκε με τιμητικό μέταλλο.

Το 1928, ο Max Le Verrier απεικόνισε από μοντέλο ζώντα ένα διάσημο λαμπτήρα του, το Clarté, που απεικονίζει μια γυμνή γυναίκα στα δάκτυλα των ποδιών, έναν φανταχτερό σφαίρα φωτεινή στα ανοιχτά χέρια, το κεντρικό κομμάτι της συλλογής του. Στην πραγματικότητα χρειαζόταν 3 διαφορετικά μοντέλα: ένα για το κεφάλι, ένα για το στήθος και ένα για τα πόδια. Για αυτό το τελευταίο μέρος ζήτησε από μια χορεύτρια των μπαλέτων της Joséphine Baker να ποζάρει.
Αυτό το μοντέλο υπάρχει σε 4 μεγέθη: Lueur Lumineuse, Lumina, Clarté, Clarté natural size.
Οι περισσότερες φιγούρες του Le Verrier είναι νεαρές κοπέλες με εξιδανικευμένο αθλητισμό παρόμοιο.

Ο λαμπτήρας Clarté παρουσιάστηκε στην έκθεση Lumières στο Centre Georges Pompidou από τον Μάιο μέχρι τον Αύγουστο του 1985 αλλά και το 1987 στην έκθεση Made in France στη Harrods στο Λονδίνο και στην έκθεση De main de maître στο Grand Palais στο Παρίσι. Έχει επίσης εκτεθεί στο ξενοδοχείο Martinez στο Cannes το 2000.

Ο Max Le Verrier δούλεψε σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Συλλήφθη το 1944 για τη συμμετοχή του στην Αντίσταση, αλλά μετά τον πόλεμο συνέχισε να γλυπτεύει μέχρι τον θάνατό του το 1973.

Τα έργα του Maxime Le Verrier έχουν στυλ εξαιρετικά προσωπικό και μαρτυρούν μια ευαίσθητη όραση.

Ο καλλιτέχνης εργάστηκε επίσης στην προσαρμογή της τέχνης του σε πρακτικό διακοσμητικό σκοπό και επιτέλεσε μερικά όμορφα δείγματα λαμπτήρων και άλλων αντικειμένων, τα οποία δίνουμε εδώ ως απομίμηση.. Εκτιμά δικαιωματικά ότι η μοντέρνα τέχνη δεν πρέπει να παραμείνει προνόμιο ορισμένων προνομιούχων, αλλά πρέπει να είναι προσιτή στον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό και να διαδοθεί σε ό,τι είναι χρήσιμο για τη ζωή. Αυτή η αντίληψη είναι εξαιρετικά δίκαιη· στις προσπάθειές του για στυλισμό κατάφερε να τις εφαρμόσει με πολύ χαρά.