Max Le Verrier (1891 – 1973) - Σταχτοδοχείο - Les 4 Rois - Gilt bronze

Εξαιρετικά σετ απορριμματοφόρων (κιβώτια καπνού) πανέμορφο. Φτιαγμένο από τον διάσημο Γάλλο γλύπτη Μάξ Λε Βερριέ (1891 – 1973). Ολόκληρο σετ τα 4 Βασιλιάδες, καταγραφόμενα και αριθμημένα 552 στον πράσινο-μπλε κατάλογο. Βασιλιάς Καρά, Βασιλιάς Κούπα, Βασιλιάς Σφυρί, Βασιλιάς Σφήνα

Σε πολύ καλή κατάσταση με ορισμένα ίχνη φθοράς λόγω ηλικίας.

Οι φωτογραφίες αποτελούν μέρος της περιγραφής.

Ο Λουί Όκταβ Ουάζιμ Λε Βερριέ γεννήθηκε στη Νιγιύ-γατονί της Σείν από μητέρα Βέλγαρή και πατέρα Παριζιάνό, χρυσουργός-κοσμηματοπώλης. Υπηρέτησε στο γαλλικό στρατό κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο προτού σπουδάσει στην École des Beaux-Arts της Γενεύης, όπου συνάντησε τους καλιτέχνες και συσπουδαστές Πιερ Λε Φαγουά, Μασέλ Μπουρέν· οι τρεις καλλιτέχνες έγιναν φίλοι ζωής. Το 1919, ο Μάξ Λε Βερριέ άνοιξε τη δική του χύτευτική μονάδα, παράγοντας γλυπτά και διακοσμητικά αντικείμενα, λαμπτήρες, στηρίξεις βιβλίων και μασκότ αυτοκινήτων.

Έλκυσμένος από τη λατρεία του στα ζώα και τα μουσεία και τους ζωολογικούς κήπους, φιλοτέχνησε το πρώτο του γλυπτό, τον φημισμένο φτερωτό πελαργό σε στυλ χαρακτηριστικό της δεκαετίας του 1925. Υπέγραψε το έργο με το ψευδώνυμο Artus. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Λε Βερριέ δημιούργησε πολυάριθμα μοντέλα ζώων, όπως πάνθηρες (π.χ. Baghera, Ouganda και Jungle), έναν επιβλητικό λέοντα, στρουθοκαμηλίας, σκίουρους και άλογα, τα περισσότερα από τα οποία σε μέταλα τέχνης προτιμώντας μπρούντζο.

Μπροστά από τα κλουβιά του Jardin des Plantes ο Μάξ Λε Βερριέ δημιούργησε το μοναδικό γλυπτό του πιθήκου με ομπρέλα, ένα τριών ετών χιμπατζής με όμορφο όνομα Μπουμπού. Μεγάλη φιλία γεννήθηκε ανάμεσα στον πίθηκο και τον καλλιτέχνη. Ο Μπουμπού κρατούνταν από τον φύλακα του ζωολογικού κήπου εξωτερικά από το κλουβί και δέχθηκε να μοντελοποιηθεί με αντάλλαγμα μπανάνες. Κάθε πρωί, κοίταζε προς την είσοδο περιμένοντας αυτόν που θα τον αθανατοποιούσε.

Το γλυπτό Pluie (Βροχή) έλαβε μετάλλιο στην Έκθεση των Χουμοριστών το 1927.

Το εργαστήριο Le Verrier συνεργάστηκε με τους ακόλουθους γλύπτες: Πιερ Λε Φαγουά, ψευδώνυμο Fayral, Μασελ Μπουρέν, ψευδώνυμο Derenne & Briand, Ράιμονντ Γκερμπ, Ζυλί Μasson, Χάρολντ, Τζανλ, Ντενις, Ντε Μαρκό και Γκαρσία. Τα κομμάτια πωλούνταν στο εργαστήριο του 100 rue du Théâtre στο Παρίσι.

Ο Μάξ Λε Βερριέ ήταν επίτιμο μέλος της Εταιρείας Διακοσμητικών Καλλιτεχνών και εξέθετε τακτικά. Είχε περίπτερο στην Έκθεση Διακοσμητικών και Βιομηχανικών Τεχνών του Παρισιού το 1925 στο Grand Palais, όπου το περίπτερό του απέσπασε χρυσό μετάλλιο. Το περίπτερο στην Διεθνή Εκθεση του Παρισιού το 1937 τιμήθηκε με τιμητικό μετάλλιο.

Το 1928, ο Μάξ Λε Βερριέ γλύπτει από ζωντανό μοντέλο τον διάσημο λαμπτήρα Clarté, που απεικονίζει μια γυμνή γυναίκα στην μύτη των δαχτύλων της, μια φωτεινή σφαίρα στα ανοιχτά χέρια, κομβικό κομμάτι της συλλογής του. Στην πραγματικότητα χρειαζόταν 3 διαφορετικά μοντέλα: ένα για το κεφάλι, ένα για το στήθος και ένα για τα πόδια. Για το τελευταίο, ζήτησε από μια χορεύτρια του μπαλέτου της Ζοσπίν Μπακέ να ποζάρει. Αυτό το μοντέλο υπάρχει σε 4 μεγέθη: Lueur Lumineuse, Lumina, Clarté, Clarté φυσικό μέγεθος.

Η πλειοψηφία των φιγούρων του Le Verrier είναι κοπέλες με ιδεαλιστικό αθλητικό σώμα αντίστοιχο.

Το λαμπατέρ Clarté είχε παρουσιαστεί στην έκθεση Lumières στο Centre Georges Pompidou από Μάιο μέχρι Αύγουστο του 1985 αλλά και το 1987 στην έκθεση Made in France στην Harrod’s Λονδίνο και στην έκθεση De main de maître στο Grand Palais στο Παρίσι. Έχει επίσης εκτεθεί στο ξενοδοχείο Martinez Cannes το 2000.

Ο Μάξ Λε Βερριέ εργάστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Συνελήφθη το 1944 για τη συμμετοχή του στην αντίσταση, αλλά μετά τον πόλεμο συνεχίζει να γλυπτεύει μέχρι τον θάνατό του το 1973.

Τα έργα του Maxime Le Verrier διακρίνονται από ένα πολύ προσωπικό στυλ και μαρτυρούν μια ευαίσθητη όραση.

Ο καλλιτέχνης αφιέρωσε και προσπάθειες να προσαρμόσει την τέχνη του σε πρακτικό διακοσμητικό σκοπό και υλοποίησε όμορφα δείγματα λαμπτήρων και άλλων αντικειμένων, από τα οποία παρέχουμε εδώ αναπαραγωγές. Θεωρεί με λογική τη θέση ότι η μοντέρνα τέχνη δεν πρέπει να είναι προνόμιο μερικών προνομιούχων, αλλά πρέπει να είναι προσβάσιμη στο ευρύτερο κοινό και να διαδίδεται σε όλα τα πράγματα χρήσιμα για τη ζωή. Αυτή η αντίληψη είναι εξαιρετικά δικαιωμένη· στις προσπάθειές του για στυλιζάρισμα, ο καλλιτέχνης κατάφερε να το εφαρμόσει με μεγάλη επιτυχία.