René Magritte (1898-1967), d'après - Décalcomanie

René Magritte (1898-1967), δენτ’ από - χειρόγραφο υπογεγραμμένο με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του Ιδρύματος MAGRITTE

Λιθογραφία σε βελούδινο χαρτί BFK Rives.

Αριθμηed / 300 αντίτυπα, υπογεγραμμένα σε εκτύπωση
Λιθογραφία που έγινε υπό τον έλεγχο της Διαδοχής Magritte, επικυρωμένη με τη σφραγίδα τυφλής επιγραφής Διαδοχή, υπογεγραμμένη στο κάτω αριστερό μέρος του λιθογράφου και με χειρόγραφη υπογραφή από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του Ιδρύματος MAGRITTE (με αρχικό στην ίδια πλευρά του αριθμού)
Διαστάσεις: 44x30 εκ.
René Magritte, ο διακεκριμένος βέλγος σουρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά ενδιαφέρουσες δημιουργίες που παίζουν με τα θέματα των παραθύρων, σφαιρών και σύννεφων. Ένα αξιομνημόνευτο παράδειγμα είναι ο πίνακας του του 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς με τα οπτικά στοιχεία λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέτυπης σύνθεσής του.

Σε αυτό το συναρπαστικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως πλαίσιο σε μια απροσδόκητη σκηνή. Αντί να αποκαλύπτει ένα συμβατικό εξωεδαφικό τοπίο, ο θεατής αντιμετωπίζει ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, συνήθως περιγραφόμενο ως βράχος ή πλανήτης, που φαίνεται να αιωρείται αμέσως έξω από το τζάμι του παραθύρου. Αυτή η σφαίρα δεν στηρίζεται σε τίποτα· απλώς αιωρείται στο κέντρο της θέας. Πάνω από και γύρω από αυτήν την αινιγματική σφαίρα, τα στιλιζαρισμένα σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, αποτυπωμένα με την χαρακτηριστική ακρίβεια αλλά ονειρική ποιότητα του Magritte.

Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί ένα αίσθημα οικειότητας και ταυτόχρονα βαθιάς ξένιας. Το παράθυρο, που συνήθως αποτελεί πύλη προς την πραγματικότητα, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, αψηφά τη βαρύτητα και το φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, ενώ φυσικά, συμβάλλουν στην συνολική ανησυχητική ατμόσφαιρα, συμμετέχοντας σε αυτήν την παράξενη εικονική σκηνή. Ο Magritte χρησιμοποιεί με δεξιοτεχνία αυτά τα κοινά μοτίβα για να προκαλέσει την αντίληψη, προσκαλώντας τον θεατή να διερωτηθεί τι είναι πραγματικό, τι φανταστικό και την ίδια τη φύση της αναπαράστασης.