Pippo - Yesterday’s Tide

Η χθεσινή παλίρροια
Κάθομαι εκεί όπου τελειώνει το μπετόν. Το κόκκινο φόρεμά μου είναι ένας έντονος πόνος απέναντι στο απέραντο γκρι. Η θάλασσα ψιθυρίζει μια προσευχή που πλέον δεν ξέρω πώς να απαντήσω. Δίπλα μου, εκείνος μένει ακίνητος, το σκούρο παλτό του πίνει το φως. Περιμένουμε ένα πλοίο που ταξίδεψε πριν από καιρό, κοιτώντας τον ορίζοντα να θολώνει. Η παλίρροια παίρνει τα πάντα, αφήνοντας μόνο κόκκους άμμου. Διορθώνω το καπέλό μου, κρύβομαι από έναν ήλιο που έχει ξεχάσει πώς να ζεσταίνει. Ο χρόνος είναι ένα απαλό κύμα.

* Διαστάσεις: 100 × 75 × 2,5 εκ. (Υ × Π × Β)
* Μέσο: Ακρυλικό 100% ζωγραφισμένο με το χέρι πάνω σε καμβά
* Κατάσταση: Μοναδικό, πρωτότυπο έργο τέχνης
* Τοποθέτηση: Τεντωμένο σε ξύλινο σκελετό, έτοιμο προς κρέμιση
* Προεξοχές: Χωρίς κάδρο (τα πλάγια έχουν βαφτεί, δεν περιλαμβάνεται εξωτερικό κάδρο)
* Αυθεντικοποίηση: Υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος· περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας
* Αποστολή: Αποστέλλεται από την Ιταλία με πλήρη ασφάλιση

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη:

Ο Pippo (γεννημένος στη Μόντσα) δημιουργεί έργα που διαπλέκονται στη σιωπηρή ζώνη ανάμεσα στην γεωμετρική αφαίρεση και τον σουρεαλισμό. Αφήνοντας μια επιτυχημένη καριέρα στο γραφικό σχέδιο για να αφοσιωθεί πλήρως στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στα ήσυχα παράλια της λίμνης Ματζόρε. Το υπόβαθρό του διαφαίνεται στις συνθέσεις του—αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς—ωστόσο μαλακώνεται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται σαν ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Pippo, η τέχνη είναι μια βυθιστική πράξη. Εμπλέκεται με τους ήρωές του γράφοντας αφηγήσεις στην πρώτη ενικού ενεστώτα, βάζοντας νοερά τον εαυτό του μέσα στον καμβά για να ζήσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, παρόλο που εισέρχεται προσωπικά σε αυτούς τους κόσμους, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοιχτό στην ερμηνεία. Οι φιγούρες του, παρότι κομψά ενδυματισμένες, συχνά είναι ασώματες. Αυτή η ανωνυμία είναι πρόσκληση: διασφαλίζει ότι ο πρωταγωνιστής «μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε», επιτρέποντας στον θεατή να μπει στη σκηνή και να κατοικήσει την ιστορία ο ίδιος.

Αυτό το όριο ανάμεσα στο με το φαινόμενο και το αθέατο ορίζει και τον καλλιτέχνη. Δεσμευμένος και ενδοσπρακτικός, γράφει ιδιωτικά και προτιμά οι καμβάδες του να μιλούν. Δεν διατηρεί ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα κοινωνικά μέσα για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστηρίου που διαπερνά το έργο του.

Χρησιμοποιώντας μια παλέτα υπότονων, ατμοσφαιρικών τόνων με διακριτά χρώματα, ο Pippo τελειοποιεί μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι ζωγραφικοί του πίνακες—γεμάτοι σιωπηλά ζώα, αιχμηρές σκιές και λαμπρό φως—δεν είναι απλώς εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες λαχτάρας και χάρης.