MOHAMED ALI ZAMIT - Equilibrio Spezzato

Η ακρυλική τέχνη κατά τον Mohamed Ali Zamit

Η ακρυλική τέχνη, για τον Mohamed Ali Zamit, δεν είναι απλώς μια τεχνική: είναι μια γέφυρα ανάμεσα σε αρχαίες ρίζες και σύγχρονες οπτικές. Η ιστορία του αρχίζει στο Sousse Tunesia, όταν ένας εξαδέρφιος ζωγράφος — ένα φωτεινό και σεβαστό πρόσωπο στην πόλη — του ανοίγει την πόρτα του δημιουργικού κόσμου μέσω της αραβικής γραφής. Οι κομψές καμπύλες των γραμμάτων, ο χορός των γραμμών, η πειθαρχία της κίνησης: όλα αυτά γίνονται το πρώτο ανάσα της καλλιτεχνικής ευαισθησίας του.

Με τον καιρό, όμως, κάτι αλλάζει. Δύο χρόνια πριν, οι ακρυλικοί αφηρημένοι σχηματισμοί αιχμαλωτίζουν το βλέμμα του σαν μια ακαταμάχητη πρόσκληση. Τα χρώματα δονούνται, συγκρούονται, συγχωνεύονται· οι μορφές δεν ζητούν να γίνουν κατανοητές, αλλά να αισθανθούν. Είναι μια νέα γλώσσα, ελεύθερη, που δεν επιβάλλει όρια. Και ο Mohamed Ali ανταποκρίνεται σε αυτή την πρόσκληση με ενθουσιασμό, ξεκινούν να δημιουργούν τους πρώτους πίνακές του.

Στις δημιουργίες του, η ακρυλική ύλη γίνεται ζωντανή ύλη:
- χρώμα που παλλίζεται, σαν ένα μόλις γεννημένο συναίσθημα·
- υφή που emerging αλλά και εμφανίζεται, όπως αναμνήσεις που επανέρχονται·
- ρευστές κινήσεις, κληρονομιά της αραβικής καλλιγραφίας που συνεχίζει να ρέει στα χέρια του·
- έντονοι αντίθετοι τόνοι, καθρέπτης ενός προσωπικού ταξιδιού ανάμεσα σε παράδοση και μοντερνισμό.

Κάθε πίνακας είναι μια συνομιλία ανάμεσα σε ό,τι ήταν και σε ό,τι γίνεται. Η ακρυλική, με την ταχύτητά της, τη δύναμή της και την ικανότητά της να μεταμορφώνεται, γίνεται ο ιδανικός συντρόφος για έναν καλλιτέχνη που επέλεξε να εξερευνήσει το αφηρημένο ως μορφή ελευθερίας.

Έτσι γεννιέται η ζωγραφική του Mohamed Ali Zamit: ένα συνάντημα ανάμεσα στη ποίηση των αρχών και το θάρρος του παρόντος, ένα μονοπάτι που συνεχίζει να μεγαλώνει, έργο μετά έργο, κίνηση μετά κίνηση.


Σε αυτόν τον πίνακα, ο Mohamed Ali Zamit διερευνά την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχής μέσα από το πρόσωπο μιας γυναίκας διχασμένου ανάμεσα σε δύο κόσμους. Το αριστερό μισό — φωτεινό, ζωντανό, διαπερασμένο από ζωγραφιστά χρώματα — εκπροσωπεί την ομορφιά που γεννιέται από τη ζωτικότητα, από την ελπίδα και την δημιουργική ενέργεια. Οι έντονες αποχρώσεις διαπλέκονται όπως συναισθήματα σε κίνηση, αποκαλύπτοντας μια πλευρά του προσώπου που αναπνέει ελευθερία και επιθυμία έκφρασης.

Το άλλο μισό, ντυμένο από σκούρα και βαθιά χρώματα, αφηγείται αντίθετα αυτό που συχνά μένει κρυφό: οι εσωτερικές σκιάσεις, οι φοβίες, οι ματωμένες πληγές που δεν βρίσκουν πάντα φωνή. Δεν πρόκειται για μια απειλή σκοτεινή που εξαλείφει, αλλά για μια παρουσία που ολοκληρώνει. Είναι το σιωπηλό μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης, εκείνο που δίνει βάρος, βάθος και αλήθεια στο φως.

Η αντίθεση ανάμεσα στα δύο μισά δεν είναι αντίπαλη σύγκρουση, αλλά ισορροπία. Η γυναίκα του πίνακα ζει στην ένταση ανάμεσα σε ό,τι φαίνεται και σε ό,τι κρατά κρυφό, ανάμεσα στην ισχύ του χρώματος και το μυστήριο της σκιάς. Σε αυτή τη διπλή φύση, ο καλλιτέχνης αποκαλύπτει την ευαισθησία του: μια συνεχιζόμενη συνομιλία μεταξύ φωτός και σκότους, μεταξύ χάους και αρμονίας, μεταξύ ευθραυστότητας και ισχύος.

Το αποτέλεσμα είναι ένα πρόσωπο που δεν περιορίζεται στο να έχει ορατό, αλλά προσκαλείται να ερμηνευθεί. Ένα πρόσωπο που μιλά για όλους εμάς.