Max Le Verrier (1891 – 1973) - Γουδί και γουδοχέρι - Πατιναρισμένος μπρούτζος - Mortier Padoue

Max LE VERRIER (1906-1982) - πολύ επιβλητικό ενα mortier τίτλου Padoue με τον τσόκο του - Β bronze patiné - Μοντέλο αρ. 671 στο κόκκινο κατάλογο.

Καλή κατάσταση με ίχνη φθοράς

Διάσταση του μύλου:
Μήκος: 20 εκ
Πλάτος: 13 εκ
Υψος: 13,5 εκ
Μήκος του τσόκου: 16 εκ
Συνολικό βάρος με τσόκο: 1921 γ

Οι φωτογραφίες αποτελούν μέρος της περιγραφής.

Ο Louis Octave Maxime Le Verrier γεννήθηκε στο Neuilly sur Seine από μητέρα Βελγίδα και πατέρα Παριζιάνο, χρυσοχόος-κοσμηματοπώλης. Υπηρέτησε στον γαλλικό στρατό κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου πριν σπουδάσει στην École des Beaux-Arts του Γενεύης, όπου γνώρισε τους καλλιτέχνες και συμμαθητές Pierre Le Faguays και Marcel Bouraine· οι τρεις καλλιτέχνες έγιναν φίλοι για τη ζωή. Το 1919, ο Max Le Verrier άνοιξε το δικό του κουρελό μού, παράγει γλυπτά και διακοσμητικά αντικείμενα, λαμπτήρες, σαρανταλέρια και μασκότ αυτοκινήτων.

Ο ίδιος έλκεται από την αγάπη του για τα ζωάκια προς τα ζωολογικούς κήπους και τα τσίρκα· γλυπτό την πρώτη του γλυπτική, το διάσημο πελεκάνος σε στύλ χαρακτηριστικό της δεκαετίας του 1920. Υπέγραψε το έργο με το ψευδώνυμό του Artus. Κατά αυτήν την περίοδο, ο Max Le Verrier δημιούργησε πολλά μοντέλα ζώων, όπως πανθήρες όπως Baghera, Ouganda και Jungle, ένα εντυπωσιακό λιοντάρι, migrating γεράκια και σκιουράκια και άλογα, τα περισσότερα εξ ολοκλήρου από μέταλλο τέχνης, κατά προτίμηση μπρούντζο.

Μπροστά από τα κλουβιά του Jardin des Plantes, ο Max Le Verrier δημιούργησε το έργο του γιόγκι με ομπρέλα, έναν τσίμπα τζούνι τριών ετών που ονομαζόταν γλυκά Boubou. Μια μεγάλη φιλία γεννήθηκε ανάμεσα στον πίθηκο και τον καλλιτέχνη.

Ο Boubou, κρατούμενος από τον φρουρό του ζωολογικού κήπου εξωτερικά από το κλουβί, δέχτηκε να πάρει πόζα αντάλλαγμα με μπανάνες. Παρεμπιπτόντως, κάθε πρωί κοίταζε προς την είσοδο αναμένοντας εκείνον που θα τον αιχμαλωτίσει.

Το γλυπτικό Pluie έλαβε μετάλλιο στο Salon des Humoristes το 1927.

Το εργαστήριο Le Verrier δούλεψε για τους ακόλουθους γλύπτες:
Pierre Le Faguays, ψευδώνυμο Fayral, Marcel Bouraine, ψευδώνυμο Derenne & Briand, Raymonde Guerbe, Jules Masson, Charles, Janle, Denis, De Marco και Garcia. Τα τεμάχια αυτά πωλούνταν στο εργαστήριο της διεύθυνσης 100 rue du Théâtre στο Παρίσι.

Ο Max Le Verrier ήταν Μέλος Εταιρίας Ακρότατων Αισθητικών και τακτικά εκθέτει. Διαθέτει εκθεσιακό περίπτερο στην Έκθεση Διακοσμητικών και Βιομηχανικών Τεχνών του Παρισιού από το 1925 στο Grand Palais, όπου το περίπτερό του βραβεύτηκε με χρυσό μετάλλιο. Το περίπτερο του στην Έκθεση Διεθνούς Παρισιού του 1937 βραβεύτηκε με τιμητικό μετάλλιο.

Το 1928, ο Max Le Verrier γλυπτά με βάση μοντέλο ζωντανό, τη διάσημη λαμπά τη Clarté που απεικονίζει μια γυμνή γυναίκα σε πλάγιο άκρο, ένας φως σφαλιδώ σε ανοιχτές παλάμες, κομβικό κομμάτι της συλλογής του. Για αυτό χρειάστηκε τρία διαφορετικά μοντέλα: ένα για το κεφάλι, ένα για το στήθος και ένα για τα πόδια. Για το τελευταίο μέρος, ζήτησε από μια χορεύτρια των μπαλέτων της Ζοζεφίν Μπόκερ να ποζάρει.

Αυτό το μοντέλο υπάρχει σε 4 μέτρηα: Lueur Lumineuse, Lumina, Clarté, Clarté μεγέθους ανθρώπου.

Η πλειονότητα των φιγούρων του Le Verrier είναι νεαρές κοπέλες με μια ιδεατή φυσιογνωμία παρόμοια με αθλητικά πρότυπα.

Η λάμπα Clarté παρουσιάστηκε στην έκθεση Lumières στο Centre Georges Pompidou από Μάιο έως Αύγουστο του 1985, αλλά και το 1987 στη σέλα Made in France στο Harrod’s του Λονδίνου και στην έκθεση De main de maître στο Grand Palais στο Παρίσι. Επίσης, εκτέθηκε στο ξενοδοχείο Martinez στο Cannes το 2000.

Ο Max Le Verrier εργάστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Συνελήφθη το 1944 για τη δουλειά του στην αντίσταση της Γαλλίας, αλλά μετά τον πόλεμο συνέχισε να γλυπτεύει μέχρι τον θάνατό του το 1973.

Τα έργα του Maxime Le Verrier έχουν πολύ προσωπικό στυλ και φανερώνουν μια ευαίσθητη οπτική.

Ο καλλιτέχνης αφοσιώθηκε επίσης στην προσαρμογή της τέχνης του σε πρακτικό διακοσμητικό σκοπό και κατασκεύασε όμορφα δείγματα λαμπών και άλλων αντικειμένων, από τα οποία δίνουμε εδώ αντίγραφα. Θεωρεί δικαίως ότι η σύγχρονη τέχνη δεν πρέπει να μείνει προνόμιο μερικών προνομιούχων, αλλά να γίνει προσβάσιμη στον μέγιστο δυνατό αριθμό και να διαδοθεί σε κάθε πράγμα χρήσιμο στη ζωή. Αυτή η αντίληψη είναι εξαιρετικά δίκαιη· στις αναζητήσεις του για εξορθολογισμό, ο καλλιτέχνης κατάφερε να τις εφαρμόσει με μεγάλη ευτυχία.