Inka Τον Κύπελλο θυσίας σε μορφή πιθήκου - 9.5 cm

Εκφραστική, φαινολογικά σχηματισμένη θήκη θυσίας σε μορφή ενός στιλιζαρισμένου πιθήκου, με βάση την ι콘ографική παράδοση των ύστερων προκολομβιανών κουλτούρων των Άνδεων. Το αντικείμενο συνδιάζει τη λειτουργία ενός μικρού ρυθμικού αγγείου με μια γλυπτική απεικόνιση ζώου και αποτυπώνει τη συμβολική σημασία των ζώων μέσα στον κόσμο των Ίνκα.

Η θήκη εμφανίζει ένα συμπαγές, στρογγυλό σώμα, από το οποίο προέρχεται ο πλαστικά δουλεμένος κεφάλι. Το ανοιχτό ευρύ στόμα αποτελεί την κεντρική δίοδο και δίνει στο κομμάτι δυναμική, ζωντανή ενέργεια. Λεπτομερείς χαρακές στο ανώτερο τμήμα υποδηλώνουν τη γούνα ή το σκίτσο του κεφαλιού και τονίζουν την χειροτεχνική επεξεργασία. Η μινιμαλιστική, αποδομημένη μορφή αρθρώνεται στην τυπική στυλιστική αντίληψη των προκολομβιανών ζωο-απεικονίσεων, όπου η συμβ symbolism και η έκφραση υπερισχύουν έναντι των φυσιοκρατικών λεπτομερειών.

Ο πίθηκος κατείχε στον προκολομβιανό χώρο μια ξεχωριστή σημασία και συχνά συνδεόταν με την ευκινησία, τη σύνδεση με τη φύση και τη σύνδεση ανάμεσα στον ανθρώπινο και τον πνευματικό κόσμο. Τέτοιου είδους μορφές αγγείων μπορούσαν σε τελετουργικό πλαίσιο να χρησιμοποιηθούν ως μικρά θυσιαστήρια ή ποτήρια-ποσότητας, για παράδειγμα για την προσφορά ρευστών, σπόρων ή άλλων ιεροτελεστικών δώρων.

Η επιφάνεια παρουσιάζει μια σκούρα, σχεδόν μαύρο-καφέ πατίνα με ελαφρές φθορές και ανομοιομορφίες στην απόχρωση της γήινης χώμας, που δίδει στο αντικείμενο αρχαιολογική και αυθεντική λάμψη. Το ήπια στρογγυλεμένο σχήμα του αγγείου, καθώς και η αρμονική σύνδεση μεταξύ λειτουργίας και φιγούρας καθιστούν αυτό το κομμάτι ιδιαίτερα διακοσμητικό και αξιόλογο για τη συλλογή.

Προέλευση

Για το αντικείμενο δεν υπάρχουν γραπτές αποδεικτικά στοιχεία προέλευσης.
Το κομμάτι προέρχεται από τη συλλογή Schuhmacher (Ολλανδία), μια οικογενειακή συλλογή από παλαιοπωλητές τέχνης και βιβλιοπωλητές, που ταυτόχρονα δρούσαν ως συλλέκτες. Μετά τον θάνατο του τελευταίου μέλους της οικογένειας δεν έχουν διασωθεί γραπτές μαρτυρίες.

Γνωστό είναι ότι η οικογένεια αγόρασε τα αντικείμενά της ήδη από τη δεκαετία του 1950 μέσω established art dealers στο Άμστερνταμ. Τα κομμάτια ήταν τεκμηριωμένα ήδη πριν από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, και πριν από τον θάνατο του πατέρα της οικογένειας το 1986.