Leonor Fini (1907-1996) - SELF PORTRAIT WITH HAT

Leonor FINI (1908-1996) Γεννημένη με ιταλική μητέρα και Αργεντινό πατέρα, πέρασε τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια στο Τρέιστ, Ιταλία, με τη μητέρα της και την μητρική της οικογένεια. Δεν γνώρισε τον πατέρα της, που πέθανε πολύ νωρίς. Σε ένα αστικό, εξευγενισμένο περιβάλλον απέκτησε κοσμοπολίτικη κουλτούρα. Αφησε την οικογένειά της σε ηλικία 17 ετών για να εγκατασταθεί στο Μιλάνο και άρχισε να ζωγραφίζει, ακολουθώντας τον κλασικισμό και τον τόνιο πίνακα με το παράδειγμα του Carrà. Το 1937 έφυγε από την Ιταλία για το Παρίσι και γνώρισε τον André Breton και τους Σουρεαλιστές. Εμπνεόμενη από τις θεωρίες τους, πειραματίστηκε με τη «μηχανική ζωγραφική» (automatic drawing). Φίλησε τον Georges Bataille, τον Victor Brauner, τον Paul Éluard και τον Max Ernst χωρίς ποτέ να γίνει μέλος της ομάδας και, κατά τα λεγόμενά της, δεν είχε γούστο για συναντήσεις ή μανιφέστα. Απλώς εξερευνά έναν ονειρικό σύμπαν με χαρακτήρες με κλειστά μάτια (κυρίως γυναίκες). Νέοι, ελαφρώς αμφισεξουαλικοί, αδύναμοι μπροστά προστατευτικούς σφήνες, εξελίσσονται ή ονειρεύονται σε μια ατμόσφαιρα τελετουργικής εορτής όπου ο ερωτισμός φλερτάρει με τη σκληρότητα. Στο σπίτι η γυναίκα είναι μάγισσα ή ιέρεια, όμορφη και κυρίαρχη. Η πρώτη της μονογραφική έκθεση πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1939. Η Leonor Fini έκανε πολυάριθμα πορτρέτα του Jacques Audiberti, του Jean Genet, της Anna Magnani, φιλοτέχνησε κοστούμια για θέατρο, μπαλέτο και όπερα και εικονογράφησε κείμενα του Marcel Aymé («The Wyvern»), του Edgar Poe, του Marquis de Sade («Story of Juliette», 1945). Πολλοί ποιητές, συγγραφείς, εικαστικοί και κριτικοί έχουν αφιερώσει μονογραφές, μελέτες ή ποιήματα σε αυτόν, μεταξύ των οποίων ο Jean Cocteau, ο Giorgio De Chirico, ο Éluard, ο Ernst, ο Alberto Moravia... Παρά το γεγονός ότι μερικές φορές με κριτικό τόνο, ζωγράφοι όπως ο Ivan Chtcheglov, ο Roger Langlais ή ο Le Maréchal ενδιérθηκαν για ορισμένα από τα έργα του, ειδικά τα φανταστικά τοπία του. Η Leonor Fini αγαπούσε τις γάτες, φιλοτέχνησε πολλές ζωγραφιές και ζωγράφισε αρκετές σκίτσες και υδατογραφίες προς τιμήν των γάτων. Το 1977 μάλιστα εξέδωσε ένα βιβλίο αποκλειστικά αφιερωμένο στο πάθος της για τα αιλουροειδή, Miroir des Chats. Πέθανε σε νοσοκομείο στις προαστίες του Παρισιού, χωρίς ποτέ να σταματήσει να ζωγραφίζει και να γράφει. ζωγράφισε πολλές ζωγραφιές και έφτιαξε αρκετά σκίτσα και υδατογραφίες προς τιμήν των γάτων. Το 1977 μάλιστα εξέδωσε ένα βιβλίο αποκλειστικά αφιερωμένο στο πάθος της για τα αιλουροειδή, Miroir des Chats. Πέθανε σε νοσοκομείο στις προαστίες του Παρισιού, χωρίς ποτέ να σταματήσει να ζωγραφίζει και να γράφει. she painted many paintings and drew several sketches and watercolors in honor of cats. In 1977 she even published a book entirely dedicated to her passion for felines, Miroir des Chats. She died in a hospital in the Parisian suburbs, without ever having stopped painting and writing. she painted many paintings and drew several sketches and watercolors in honor of cats. In 1977 she even published a book entirely dedicated to her passion for felines, Miroir des Chats. She died in a hospital in the Parisian suburbs, without ever having stopped painting and writing.