Μπουρκίνα Φάσο

Σύμφωνα με τη Ντανιέλα Μπογκνόλο (2007, σελ. 52-53), σε ολόκληρη τη χώρα των Λόμπι μόνο οι μάστορες γλύπτες επιτρεπόταν να δημιουργούν τα αγαλματοποιημένα ειδώλια προγόνων, γνωστά ως thilkotina. Επομένως, τα τελευταία αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα του «αρχέτυπου στυλ» κάθε κοινότητας των Λόμπι, καθώς και του ταλέντου των δημιουργών τους. Σε αυτό το κείμενο ερμηνεύονται τα ουσιώδη χαρακτηριστικά της λαϊκής γλυπτικής των Λόπι με τέτοια μοναδικότητα και εξάρτηση που δηλώνουν το «χέρι» ενός αξιοσημείωτου γλύπτη, το οποίο φαίνεται επίσης στην γνωστή γυναικεία μορφή από τη σωστή συλλογή Jacques Kerchache (βλ. Kerchache, Paudrat, Stephan, 1988, σ. 86, αριθ. 40).

Σύμφωνα με τη Μπογκνόλο — γράφοντας για το αγαλμα Kerchache — (2007, σελ. 130, αριθ. 4), «για τους Νταγκάρα (Ο μορφολογικός σχεδιασμός τους εκφράζεται σε αυτή τη μορφή) η ανθρώπινη φιγούρα συνδέεται στενά με ιδιωτική και προσωπική λατρεία. Τα διακριτικά της χαρακτηριστικά είναι οι κυρίως γεωμετρικοί όγκοι και ο περισσότερο ή λιγότερο έντονος κενός χώρος του προσώπου που τονίζεται από το μικρό γλωσσόφιλο στόμα και το μυτερό πηγούνι. Κάθε γλύπτης προσαρμόζει αυτά τα φορμαλιστικά χαρακτηριστικά ανάλογα με τον τρόπο απεικόνισης της ανθρώπινης μορφής, σύμφωνα με την περιοχή όπου εργάζεται.»

Σε αυτό το κείμενο η ζωτικότητα της στάσης και τα ελαφρά άκρα παρέχουν μια σταθερή βάση για τη δυνατή έκφραση του προσώπου, των ισχυρά στιλιζαρισμένων χαρακτηριστικών του — ένα ριζικά σχηματισμένο, βαθιά τρυπημένο πρόσωπο που οδηγεί σε ένα μικρό, σπάνια γλυμμένο στόμα και σε μεγάλα, προς τα κάτω βλέφαρα μάτια — φαντάζει εξ’ ολοκλήρου αφιερωμένο στην έκφραση της εσωτερικότητας.

Ορισμένοι γλύπτες άσκησαν επιρροή στο σπάνιο σώμα της γλυπτικής των Νταγκάρα. Ο Μαχίρε Σομέ (περίπου 1800 – περίπου 1880) είναι ένας από αυτούς: ένας μάστορας του παρακείμενου στυλ «ζεόν» (Μπογκνόλο, ούτω καθεξής, σελ. 58). Παρότι ο δημιουργός του περιορισμένου σώματος από το οποίο προέρχονται αυτό το γλυπτό και το παράδειγμα από τη συλλογή Jacques Kerchache παραμένει άγνωστο, η βαθιά πατίνα του σκούρου ξύλου και η εμφάνιση της ιερής πατίνας αποτελούν απόδειξη ότι έγιναν γλυπτά στη ίδια περίοδο.

Προέλευση: Ζαν Μισέλ Γυγενίν, Παρίσι