Jacques Adnet - Ράφι περιοδικών - σφιγμένη γροθιά - Σίδερο

Jacques Adnet (1900-1984)

Θύρα/πορτέτο με μεταλλικόρελαρισμένο μαύρο φινίρισμα και μπρούντζο
Μοντέλο με γροθιά κλειστή
Αστέρια από μπρούτζο στο μπροστινό και πίσω μέρος, η κλειστή γροθιά σε χρυσό μπρούντζο για τη λαβή

Υψος: 43 εκ
Μήκος: 28,5 εκ
Βάθος: 21 εκ

Πολύ καλή κατάσταση, φθορές

*Ο Jacques Adnet γεννήθηκε το 1900 στο Châtillon-Coligny, Γαλλία.
Με τις συμβουλές ενός από τους καθηγητές του, παρουσιάζεται το 1916 στον διαγωνισμό της École des Arts décoratifs, όπου εισέρχεται, δεκτός με διακρίσεις, μαζί με τον αδελφό του δίδυμο Jean. Έχει δασκάλους τον Aubert στη διακόσμηση και τον Genuys στην αρχιτεκτονική· η διδασκαλία του πρώτου θα σημαδέψει το μελλοντικό έργο του Jacques Adnet. Επειδή δεν σκοπεύει να περιοριστεί στη θεωρία, με το πτυχίο στο χέρι, προσλαμβάνεται από διακοσμητές Tony Selmersheim και Maurice Dufrène, όπου μαθαίνει την τέχνη και την τεχνική του επίπλου· τον ακολουθεί όταν διορίζεται διευθυντής στη «La Maîtrise» των Galeries Lafayette το 1922. Κατά την Διεθνή Έκθεση Arts Décoratifs et Industriels Modernes του 1925, ο Jacques Adnet και ο αδελφός του εκθέτουν κεραμικά στην αντίστοιχη θέση της «La Maîtrise». Αποσπούν πολλές διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός χρυσού μεταλλίου στην κλάση των επίπλων και ενός αργυρού στη κλάση της κεραμικής. Το 1927 ο Jacques Adnet κερδίζει το βραβείο Blumenthal. Το 1928 γίνεται διευθυντής της τιμημένης Compagnie des Arts Français, του συνθήματος της οποίας είναι «Εξέλιξη μέσα στην παράδοση». Ο νεαρός διακοσμητής στα 28 του θέλει να δώσει μια διαφορετική κατεύθυνση στην εταιρεία. even Το λογότυπο που δημιουργήθηκε το 1919 ανασχεδιάζεται σε πνεύμα απόλυτα μοντερνιστικό· ο τόνος είναι δεδομένος. Ως άνδρας του αιώνα του, ο Jaques Adnet αποζητά να συνάψει σχέσεις μεταξύ διακόσμησης και των νέων εφεύρεσεων που είναι η φωτογραφία, ο κινηματογράφος, η ηλεκτρική ενέργεια, το αυτοκίνητο ή το αεροπλάνο. Συγκεντρώνει στην επιχείρησή του μια αξιοσημείωτη ομάδα ζωγράφων, όπως οι Lurçat, Chagall, Dufy ή Léger, διακοσμητές όπως η Charlotte Perriand, ο Francis Jourdain ή ο René Gabriel, αλλά και κηροποιούς, ρητινοποιούς και κοσμητοποιοούς, κεραμιστές, σφυρηλατών ή γλύπτες, όπως Goupy, Daurat, Bouquet, Lenoble, Poillerat, Yencesse ή οι αδελφοί Giacometti – τους οποίους εκδίδει, ύστερα από τον θάνατο του Jean-Michel Frank, τα έργα διακοσμητικής τέχνης. Το στυλ του Jacques Adnet χαρακτηρίζεται από τον επιτυχημένο συνδυασμό της μοντέρνας αισθητικής με την παραδοσιακή τεχνική δεξιοτεχνία. Τα αγαπημένα του υλικά είναι ο μεταλλικός χρωμιωμένος ή νικελωμένος, το καθρέφτισμα σε γυαλί, τα σαντζά γυαλιού Saint-Gobain, το κρύσταλλο Baccarat, το παραχάρισμα, το μαύρο φινίρισμα σε ξύλο ή η οπαλίνη. Ο Jacques Adnet είναι ένας από τους πρώτους που χρησιμοποιούν το γυαλί και το μέταλλο κατά την κατασκευή αντικειμένων, φωτιστικών, επίπλων ή στην αρχιτεκτονική, καθώς σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα René Coulon σχεδιάζει το περίπτερο Saint-Gobain για την Έκθεση Arts et Techniques του 1937. Μετά τα μοντερνιστικά του έργα των δεκαετιών του 1930 και τα πολυτελή έπιπλα από εξωτικά ξύλα ή μαρκό λακμάτων των δεκαετιών του 1940, ο Jacques Adnet δημιουργεί, στις δεκαετίες του 1950, έπιπλα, φωτιστικά ή αντικείμενα από μέταλλο επενδεδυμένο με δέρμα ή σακιά. Για αρκετές δεκαετίες υλοποιεί συνοδές επίπλωσης για ιδιώτες, για παλάτια της Côte d’Azur, καθώς και για το επιβατηγό οχηματαίο Ferdinand de Lesseps το 1952· έχει επίσης διακοσμήσει το γραφείο εργασίας και τα ιδιωτικά διαμερίσματα του Vincent Auriol στο κάστρο Rambouillet και στο Ελίζει. Οι πιο διάσημοι πελάτες του είναι ο δισεκατομμυριούχος Frank Jay Gould, η ηθοποιός Alice Cocéa, ο σκηνοθέτης Marcel Carné ή ο συγγραφέας Georges Simenon. Αντί για ανθρώπους της μόδας ή του θεάματος, συχνά είχε πελάτες διανοούμενους που προτιμούσαν τη διακριτικότητα, κάτι που του ταίριαζε τέλεια. Το 1959 κλείνει την Compagnie des Arts Français και γίνεται διευθυντής της École nationale supérieure des Arts Décoratifs, θέση που κατέχει μέχρι το 1970. Από τότε συνταξιοδοτείται και αφοσιώνεται και σε άλλες του αγάπες: τη ποίηση και τον κήπο. Πεθαίνει στο Παρίσι το 1984.