Anton Kaestner - #355 - S - " Hommage à Richter in Paris ".

Μοναδικό κομμάτι, πρωτότυπος πίνακας του Anton Kaestner, άμεση προέλευση από το εργαστήριο.
#355 - S - "Αφιέρωση στον Richter στο Παρίσι".

Δακτυλογραφία σε σπρέι πάνω σε πλάκα plexiglas 3mm.
Διαφάνειες σε εκτύπωση.
Αυτός ο πίνακας δεν είναι μια εκτύπωση. Πρόκειται για μια πρωτότυπη εργασία "πολυεπίπεδη" με λαμπερή τελική απόδοση "glossy" παρόμοια με την εφαρμογή ρητίνης και μοναδική.
Το λευκό είναι πιο λευκό στην πραγματικότητα απ’ ό,τι στη φωτογραφία.

Δ dimensionές: Πάχος/Inch 9,1 * 12,6 * 0,12 / 23 * 32 * 0,3 cm χωρίς κάδρο.

Αυτός ο πίνακας πωλείται χωρίς κάδρο.
Κάδρο υψηλής ποιότητας της γερμανικής μάρκας Nielsen σε αλουμίνιο, αναφορά 34 Natura Blanc ή Άσημος ασημί ματ (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) συνιστάται και διατίθεται κατά την αποστολή με πρόσθετο κόστος 70€ συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ.

Το έργο υπογράφεται από την πίσω πλευρά.
Ε accompanies a πιστοποιητικό γνησιότητας.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλιση.

Ο Anton Kaestner είναι Ελβετός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας με έδρα το Παρίσι. Τα έργα του έχουν εκτεθεί σε όλη την Ευρώπη, στην Ελβετία και σε Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη έκθεση - Λωζάννη Μάιος 2026.

Biography

Γεννημένος στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από τη φυσική ομορφιά και τον πλούτο της κουλτούρας της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα με’alουσε αξία στην οικογένειά μου, και ήταν ο αείμνηστος παππούς μου, τεχνίτης & καλλιτέχνης, ο οποίος επηρέασε και έσπειρε το σπόρο που τελικά θα γινόταν το πάθος της ζωής μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε τετράδια Α4 και αργότερα Α3 — νιώθω πάντα ότι οι μεγάλες εικόνες έρχονται κατευθείαν προς εσένα, κυρίαρχες και απειλητικές, ενώ τα μικρά έργα μπορούν να εμπνέουν πολύ περισσότερη αγάπη. Αρχικά με παρέσυρε η μη-εικονογραφική ζωγραφική και ο Αφηρημένος εξπρεσιονισμός.
Με τον καιρό, και ενώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης μια αγάπη για πνευματικά υλικά καθώς αντήχησαν με την εξερεύνησή μου για την ανθρώπινη ύπαρξη και τις βαθύτερες αλήθειες της φύσης και της ζωής.

Ωστόσο, ο δρόμος για να γίνεις πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες ακολούθησα μια διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με πήγε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το Μαρόκο, τις Βελγικές, σε ολόκληρη την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου διεύρυναν τη ματιά μου, εκθέτοντας με σε μια ευρύ φάσμα πολιτισμικών επιρροών. Οπου πήγαινα, βυθιζόμουν στη τοπική σκηνή τέχνης και συνδύαζα την δημιουργική ενέργεια του κάθε τόπου.
Παρόλο που επικεντρωνόμουν στην επιχειρηματική καριέρα μου, η τέχνη ήταν πάντα μέρος μου, ήσυχα να σιγοβράζει κάτω από την επιφάνεια. Σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής διαλογιστικής για μένα — ένας τρόπος να ξεκολλήσω από τον κόσμο και να εστιάσω στον εσωτερικό εαυτό μου.

Πάντα βρίσκω τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω μέσω αυθεντικών εμπειριών. Μέσω της τέχνης μου, πάντα ήλπιζα να προσφέρω σε άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από διαφορετική οπτική και να αναλογιστούν τη δική τους ζωή.

Το 2023, αφού συνταξιοδοτήθηκα από την επιχειρηματική μου καριέρα, αφοσιώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ιδρύσα το στούντιο μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνω τον εαυτό μου entirely στην τέχνη μου. Μέχρι το τέλος του 2024, εγκαινίασα την δημόσια καλλιτεχνική καριέρα μου και, προς έκπληξή μου, το έργο μου κέρδισε γρήγορα αναγνώριση, βρίσκοντας στέγη σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ειδικά στη Γερμανία, την Πορτογαλία, το Βέλγιο, την Ιταλία και τις Κάτω Χώρες.

Στο τέλος του 2025, μετακόμισα σε ένα μεγαλύτερο στούντιο σε μια άδεια ιεροκήρυκα σε Λισιόν, Νορμανδία.

Artistic CV

Η πρώτη ατομική έκθεσή μου, "Échos", που φιλοξενήθηκε στο Παρίσι στο τέλος του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικούς χρωστικούς ουσίες και σπρέι στο πίσω μέρος ανακυκλωμένου εκτμημένου κρυστάλλου Plexiglass (Perpex), μια ελαφριά, λεία, γυαλιστερή και ενίοτε ευάλωτη επιφάνεια. Αυτή η διαδικασία μου εμποδίζει να βλέπω το έργο καθώς αναπτύσσεται. Δεν έχω οπτικό σχόλιο ή έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας — κάτι που καλωσορίζω. Επιτρέπω “τυχαία πειράματα” - τα πάντα επιτρέπονται για να διακόψω τη λογική! - να καθοδηγήσουν το αποτέλεσμα, τα στρώματα και τα καθρέπτικα εφέ που δημιουργώ, και να αφήσω χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν η πινακοθήκη τελικά εκτεθεί. Αλλά ας γίνουμε σαφείς: στα σχέδιά μου η τύχη ποτέ δεν παίρνει τις αποφάσεις· το πολύ-πολύ, η τύχη θέτει τα ερωτήματα· οι ουσιαστικές “συμπτώσεις” είναι δυνατές μόνο με μεγάλη πειθαρχία. Αυτή η προσέγγιση που αντηχεί με τη διαδικασία αποκάλυψης / σταθεροποίησης της φωτογραφίας είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης πλουτίζονται από στρώματα και διαφάνειες, προσδίδοντας σε κάθε έργο μια “ασκητική” ποιότητα: είμαι ευτυχής όταν αναγνωρίζω “απρόσβλητες αναγκαιότητες”, δηλαδή εκείνες που πιθανόν να ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε σε σιωπή και φως.

Κρατώ τη προσέγγισή μου συνειδητά απλή. Ούτε “συναισθήμα” ούτε “θεωρητική αντίληψη”, αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε “βιαστική κατανάλωση” ούτε “διανοητικοποίηση / πνευματική κατοχή”, αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αόρατων ιστοριών της· η τέχνη μου είναι μια αναζήτηση για τη “ζωή στο κέντρο της ζωής”, για ό,τι ο Alain Damasio ονομάζει “le vif”. Αν και η νοσταλγία πάντα αποτελεί μέρος του έργου μου, οι ζωγραφιές μου είναι χωρίς αντικείμενο. Όπως όλα τα αντικείμενα, έτσι και αυτά είναι αντικείμενα από μόνα τους. Ωστόσο, δεν έχουν περιεχόμενο, ούτε νόημα, ούτε σκοπό. Είναι σαν πράγματα, δέντρα, ζώα, άνθρωποι ή ημέρες, που επίσης δεν έχουν λόγο ύπαρξης, τέλος ή προϋπόθεση. Ενώ το έργο μου μερικές φορές μπορεί να υπαινίσσεται τη διαφάνεια και τη λαμπρότητα του stained glass, παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου αφηρημένο. Επιπλέον, το plexiglass δίνει στον πίνακα μια γυαλιστερή επιδερμίδα όπου μπορεί κανείς να διακρίνει τη δική του σιλουέτα, διαφορετική σε κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικό καθρέφτισμα: ζει, αλλάζει, βλέπει. Ο παιγνίδι φωτός, χρώματος και υφής, ακόμα και των ελλείποντων τμημάτων, απαιτεί μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι ο παιγνίδι μεταξύ του “細 λεπτομέρειες για το κοντινό” - μια λεπτομέρεια μιας εικόνας είναι μια εντελώς νέα εικόνα - και του “ύψους για το σύνολο”, θα ενθαρρύνει τους θεατές να ξεκινήσουν τις δικές τους ενδοσκοπικές διαδρομές.

Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με το τι μπορεί να επιτευχθεί. Απλώς, βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχής διαδικασία ερωτήσεων και ανάπτυξης. Κάθε καινούριο δημιούργημα είναι μια αντιπαράθεση με τα όριά μου, που με ωθεί να βελτιώσω τις ικανότητες μου και να εξερευνήσω περισσότερο τι μπορώ να πετύχω. Για μένα η ζωγραφική είναι μια καθημερινή τέχνη, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσει ουσιαστικές συνομιλίες, μια αναζήτηση για ένα χρώμα τέχνης τέλειο ώστε να μην έχει ανάγκη από εμάς. Η εποχή του άτυπου μόλις ξεκίνησε.

Όπως θα έλεγε ο Jean Bazaine: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπετε».

About the coherence in my practice

Στο τοπίο της σύγχρονης τέχνης, όπου η έννοια και το σχήμα φτάνουν σε ισότιμη βαρύτητα, επιδιώκω να δημιουργήσω έργα που ορίζονται όχι από τη διάκριση αλλά από την παρουσία. Οι ζωγραφιές μου—λάμπουσες πεδία χρώματος και φωτός μέσα σε plexiglass—είναι τα ήσυχα αποτελέσματα μιας μακράς και συνειδητής έρευνας. Για μένα, ο πραγματικός στόχος είναι λιγότερο το τελικό εικονογράφημα και περισσότερο η ήσυχη αλληλεπίδραση της σκέψης και της διαδικασίας που επιτρέπει σε αυτό να εμφανιστεί.

Αυτή η πρακτική rests σε τρεις ευθυγραμμισμένες προθέσεις.

Η πρώτη είναι η Αποχώρηση από το Επιβαλλόμενο Νόημα. Περιγράφοντας τα έργα ως “χωρίς αντικείμενο” και έχοντας “ούτε περιεχόμενο, ούτε νόημα, ούτε αίσθηση”, ελπίζω να χαλαρώσω γλυκά την προσδοκία αφήγησης. Είναι μια πρόσκληση να απομακρυνθούμε από την αποκωδικοποίηση και προς ένα πιο άμεσο είδος ματιάς.

Αυτό οδηγεί στη δεύτερη πρόθεση: η Πρωτοκαθεδρία της Ζωής Εμπειρίας. Μέσα σε αυτό το ανοιχτό χώρο, προσπαθώ να τοποθετήσω αυτό που θεωρώ ως “εμπειρία ύπαρξης.” Το έργο γίνεται λιγότερο αντικείμενο προς ερμηνεία και περισσότερο μια ήσυχη συμβάν προς αισθάνεστε—μορφοποιημένη από μεταβαλλόμενο φως, διάφανες στρώσεις και την αχνή αντανάκλαση του θεατή που συναντά το δικό του βλέμμα. Όπως συχνά σημειώνω, το κομμάτι “ζει, αλλάζει, βλέπει.”

Το τρίτο είναι εκεί όπου η ιδέα συναντά το χέρι: Διαδικασία ως Ενσωματωμένη Σκέψη. Ζωγραφική στο πίσω μέρος του plexiglass, εργαζόμενος χωρίς οπτικό feedback, είναι μια φυσική πρακτική αποδέσμευσης. Είναι μια συνειδητή απελευθέρωση του ελέγχου κατά τη δημιουργία. Θέτω συνθήκες, αλλά παραδίδω το αποτέλεσμα, επιτρέποντας στον πίνακα να γίνει αυτό που ονομάζω ανεξάρτητο “αντικείμενο από μόνο του,” πλήρως φανερωμένο μόνο όταν ολοκληρωθεί. Είναι ένας σιωπηρός παραλληλισμός με την ανάπτυξη της φωτογραφίας—ένας υπομονετικός αναμονή για ό,τι φτάνει “εδώ και τώρα.”

Κρατώντας αυτές τις προθέσεις υπάρχουν μερικές ήπιες παραδοξότητες που διατηρούν το έργο:

Τυχαιότητα και Πειθαρχία
Μιλάω για τις “νόημες συμπτώσεις,” αλλά είναι δυνατές μόνο εντός προσεκτικών ορίων. Η τύχη είναι ευπρόσδεκτος επισκέπτης, αλλά η δομή χτίζεται με φροντίδα.

Επικοινωνία Χωρίς Μήνυμα
Ελπίζω να «μεταδώσω κάτι» μέσω έργων που αποκαλώ ανούσια. Ίσως αυτό που μοιράζεται δεν είναι δήλωση, αλλά κατάσταση—υφή φωτός, ήσυπη παρουσία, αισθητή ηρεμία.

Νοσταλγία για το Παρόν
Μια απαλή νοσταλγία παραμένει στο έργο, αλλά στρέφεται περίεργα προς το παρόν: μια επιθυμία για τις “αδιαπέραστες αναγκαιότητες” που βρίσκονται σε “σιωπή και φως”— μια επιθυμία για καθαρή παρουσία που το ίδιο το έργο προσφέρει ήσυχα.

Δύναμη και Αβίαστη Αποδοχή
Η διαδικασία απαιτεί σταθερή προσοχή, αλλά στοχεύει σε ένα αποτέλεσμα που αισθάνεται αυτόνομο, ως να “αναδύθηκε από μόνο του.” Με έλκει αυτό που φαίνεται απόλυτα αναπόφευκτο.
Σε αυτό το πνεύμα, έχω γίνει να αισθανθώ ότι “η εποχή του άτυπου μόλις άρχισε.” Η πρακτική μου οφείλεται στο πνεύμα του Art Informel, αν και ίσως με λιγότερο πόνο και περισσότερο ηρεμία—μια α informalità όπου η τύχη δεν είναι ρήξη, αλλά ήσυχος συν-συνεργάτης.

Με κέντρο την αναζήτηση του “le vif”—τον ζωντανό πυρήνα. Το έργο στρέφεται προς άμεση εμπειρία αντί για πνευματικοποίηση. Η μετριοπάθεια κλίμακα που συχνά επιλέγω αποσκοπεί στο να ενθαρρύνει οικειότητα, όχι θέαμα.
Στο τέλος, αυτή είναι απλώς ένα μονοπάτι ενός καλλιτέχνη. Η βιογραφία μου, η διαδικασία μου και οι σκέψεις μου δεν είναι χωριστά νήματα, αλλά τμήματα μιας ενιαίας αναζήτησης. Διαπίστωσα ότι μια πρακτική θεμελιωμένη στη σιωπηρή παραδοξότητα δεν χρειάζεται να είναι εύθραυστη. Μέσω της πειθαρχίας και της διαύγειας, αυτές οι εντάσεις μπορούν να γίνουν, πιστεύω, πηγή ανθεκτικότητας.

Anton Kaestner