Antonio Sciacca (1957) - Omaggio ad Alberto Burri

Καλλιτέχνης: Antonio Sciacca (Κατάνια, 1957)
Τίτλος: Αποτίμηση τιμής στον Alberto Burri
Τεχνική: Εμαγιέ πάνω σε καμβά
Διαστάσεις: 70 x 50 εκ
Ημερομηνία: Δεκαετία 2000
Κατάσταση: Μοναδικό Έργο υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη
​Σε αυτή τη σύνθεση της δεκαετίας του 2000, ο Antonio Sciacca απομακρύνεται από τον γνωστό μεταφυσικό υπερρεαλισμό του για να αγκαλιάσει μια ανεπίσημη και υλική έρευνα, αποτίοντας φόρο τιμής στην εικαστική επανάσταση του Alberto Burri.
Η επιλογή των εμαγιέ επιτρέπει στον καλλιτέχνη να επιτύχει επιφάνειες εξαιρετικά ανακλαστικές και κορεσμένες. Σε αντίθεση με τα αδιαφανή χρώματα, το έμαγιέ δημιουργεί μια υάλινη στοιβάδα που αλληλεπιδρά με το περιβαλλοντικό φως, αποδίδοντας στις μαύρες και γκρίζες μάζες μια σχεδόν “βιομηχανική” και καταραμένη όψη, χαρακτηριστική των εμπνεύσεων Burri.
Το έργο δομείται πάνω σε μια ισορροπία αντίθεων που είναι ευκρινείς. Το κόκκινο κέντρο, εφαρμοσμένο με μια σχεδόν πλαστική πυκνότητα, προβάλει ως ένας λαμπερός πυρήνας περιβαλλόμενος από μια θύελλα γκρι και μαύρων. Το λευκό του φόντου δεν είναι απλώς χώρος μηδενικός, αλλά ενεργό μέρος της δομής, λειτουργώντας ως φωτεινό μεσοδιάστημα μεταξύ των διαφόρων στρώσεων χρώματος.
Ο Sciacca χρησιμοποιεί μια αποφασιστική γέννεση, εναλλάσσοντας ευρείες στρώσεις με περιοχές μικροσκέδισμα που προσομοιώνουν τη πορώτητα της υλικής ύλης ή του κυτοτεξ. Η υφή που δημιουργείται από τα εμαγιέ που επικαλύπτονται παράγει ένα οπτικό ανάγλυφο που καλεί σε απτική εξερεύνηση του έργου.
​Το έργο αντιπροσωπεύει μια σημαντική στιγμή στην παραγωγή του Sciacca: η ικανότητα ενός figurative εκλεκτού καλλιτέχνη να συνθέσει τον αφαίρεση, διατηρώντας όμως μια αυστηρή μορφολογική καθαρότητα. Η τιμή στο Burri δεν είναι μόνο εικονογραφική αναφορά, αλλά μια τεχνική πρόκληση που κερδήθηκε μέσα από τον έλεγχο ενός δύσκολου και δυναμικού υλικού όπως το έμαγιέ.
Τα έργα του Sciacca αφιερωμένα σε μεγάλους δασκάλους (όπως οι φόροι τιμής σε Burri, Rothko ή Fontana) είναι ιδιαίτερα περιζήτητα λόγω της ικανότητάς τους να συνδέουν το κύρος της ιστορικής αναφοράς με τη καλιτεχνική δεξιότητα του Σικελού καλλιτέχνη.