Spanish school (XVII) - NO RESERVE - Virgin and Child

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΜΕ ΤΗΝΠΑΝΑΓΙΑ ΜΕ ΤΟ ΒΡΕΦΟΣ (ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΣ)

Εκπαίδευση Σεβιλιάνικη μπαρόκ

Τελειώματα του 17ου αιώνα (περίπου 1680–1700)
Λάδι σε καμβά
71 × 36 εκ

1. ΤΑΥΤΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
1.1 Συγγραφέας

Μπαρόκ Σεβιλιάνικη σχολή, περιβάλλον μετά-Μουρίνου.

1.2 Τίτλος

Η Παναγία με το Βρέφος (Η Παναγία του Ροζαρίου).

1.3 Χρονολόγηση

Τελειώματα του 17ου αιώνα, περίπου 1680–1700.

1.4 Τεχνική και Υποστήριξη

Λάδι σε καμβά.

1.5 Διαστάσεις

71 × 36 εκ.

1.6 Παρατηρήσεις

Κάδρο κάθετης προσευχής, ιδιοτροπία ιδιωτικής μονής ή πλευρικού ιερού μέσα σε οικιακό περιβάλλον.

2. ΚΑΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Η σύνθεση απεικονίζει τη Θεοτόκο καθιστή σε ένα μαξιλάρι από σύννεφα, κρατώντας το Βρέφος στην αγκαλιά της ενώ εμφανίζει μια ροζάριο με το αριστερό χέρι. Το σώμα κόβεται πάνω σε ένα ομοιόμορφο χρυσό φόντο, με θερμή ώχρα απόχρωση, που τονίζει τη πνευματική διάσταση της σκηνής.

Η μορφή είναι ήπια και αγκαλιαστή. Οι επιδράσεις του δέρματος έχουν κατασκευαστεί με λεπτές γωνιώσεις, δημιουργώντας ομαλές μεταβάσεις μεταξύ φωτός και σκιάς. Το Βρέφος φαίνεται με φυσική, ώριμη και ήρεμη ανατομία, χωρίς θεατρικότητα.

Η Παρθένος παρουσιάζει ωοειδές πρόσωπο, χαμηλό βλέμμα και διαλογιστικό ύφος, χαρακτηριστικά που σχετίζονται σαφώς με τη μετα-σαλβιδική παράδοση του Σεβίλλης μετά τον Μουρίγιο Μπαρτολομέ Εστέβαν Μουρίγιο. Η πινελιά είναι αδιάσπαστη, χωρίς μανιέρα, με ατμοσφαιρική αντιμετώπιση του κλαρισκούρ.

Το έργο μεταδίδει βουτή σε προσωπική λατρεία περισσότερο παρά θεατρικότητα του μπαρόκ.

3. ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΣΧΟΛΗ

Η εκφραστική γλυκύτητα, η μεταχείριση του δέρματος και η συναισθηματική αρμονία παραπέμπουν στη Σεβιλλαγική σχολή των τελών του 17ου αιώνα, κληρονόμο του προτύπου του Μουρίγιο.

Μετά την εδραίωση της γλώσσας του Μουρίγιο, πολυάριθμα εργαστήρια σε Σεβίλλη υιοθέτησαν μια εικονογραφία της Παναγίας που χαρακτηρίζεται από:

- Ευγενική Πνευματικότητα
- Ιdealized Νaturalism
- Θερμή Κλαροσκρού
- Απουσία δραματικών στοιχείων

Το έργο δεν παρουσιάζει χαρακτηριστικά μανιέρας του 16ου αιώνα (ούτε ένταση της ανατομίας ούτε δομική σκληρότητα), αλλά βρίσκεται σαφώς σε μια ωμή μπαρόκ φάση.

Αποκλείεται ιταλική σχολή λόγω της χωρικής κατασκευής και της τυπολογίας προσώπου, πιο συνεπείς με το ανδαλτικό περιβάλλον.

Πιστή Απόδοση:
Εργαστήριο Σεβίλλης μετά-μουρίλιο, τέλη του 17ου αιώνα.

4. ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ

Το λάδι εμφανίζει ομοιογενή ραγδάρωση ανάλογη με την παλαιότητά του.

Το σκελετικό πλαίσιο είναι μεταγενέστερο, πιθανώς αποτέλεσμα μιας επέμβασης συντήρησης ή ιστορικής επισκευής.

Δεν διακρίνονται εκτεταμένες δομικές επαναχρωματίσεις στις παρεχόμενες εικόνες. Η μαθητεία ζωγραφικής διατηρεί συνοχή και χρωματική βάθος.

Γενική κατάσταση: καλή, με φυσική παλαίωση συμβατή με την χρονολογία.

5. ΕΓΓΥΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ

Η απόδοση βασίζεται σε συγκριτική αισθητική ανάλυση και τεχνικά κριτήρια χρονολόγησης της ζωγραφικής.

Δεν παρουσιάζεται ως αυθεντικό έργο κάποιου τεκμηριωμένου δασκάλου, αλλά ως κομμάτι της σεβιλιάνικης μπαρόκ σχολής, περιβάλλον μετά-μουρίλιο.

Οι φωτογραφίες εμφανίζουν λεπτομέρειες επιφανείας, ραγδαάρσεις και δομημένο ανάστροφο για πλήρη αξιολόγηση.

6. ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΗΣ ΕΠΕΜΒΑΣΗΣ

Τα λάδια μπαρόκ του Σεβίλλης για ιδιωτική λατρεία διατηρούν σταθερή ζήτηση στην παγκόσμια αγορά, ειδικά όταν διατηρούν:

- Σθεναρή ζωγραφική ποιότητα
- Αναγνωρίσιμη εικονογραφία
- Κατακόρυφη διακοσμητική διάσταση