Paolo Fedeli - New York (Times Square)

Ο Πάολο Φεντέλι γεννήθηκε στην Τοσκάνη το 1957. Έχει φοιτήσει στο Ινστιτούτο Τέχνης της Σιένας, αποκτώντας το δίπλωμα του Μαέστρου της Τέχνης. Έχει φιλοξενήσει πολυάριθμες ατομικές εκθέσεις στην Ιταλία και στο εξωτερικό. Μεταξύ άλλων, στην Ουκρανία, τη Γαλλία, τη Ρωσία, την Ισπανία, τη Ρώμη και πολλές άλλες. Βρίσκεται παρών σε διάφορες Μόνιμες Εκθέσεις. Τα έργα του εμφανίζονται σε πολλές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Η δραστηριότητά του έχει κριτικαριστεί σε περιοδικά και εφημερίδες εθνικά και διεθνή. Έχει συμμετάσχει στις μεγαλύτερες εθνικές ομαδικές εκθέσεις τέχνης, αποκομίζοντας σημαντικές αναφορές και κριτικά βραβεία. Από το 1979 έως σήμερα έχει κερδίσει συνολικά 176 Πρώτα Βραβεία διαγωνισμών ζωγραφικής. Ο Paolo Fedeli είναι ο αινιγματικός ψάλτης της φύσης.

ΔΙΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ:

Ο Paolo Fedeli είναι ζωγράφος απόλυτης κομψότητας. Αφηγήτης απίθανων και αδυνατών γεγονότων, ερωτήσεων χωρίς απάντηση.
Το περιπλανώμενό του ανάμεσα στην Τοσκάνη και την ανώνυμη μητροπολιτική ενός σύγχρονου δυτικού κόσμου, όπου όλα τα αρχιτεκτονικά τοπία ομοιάζουν στην absurdità της παγκοσμιοποίησης, μπορεί να μας φανεί ακόμη και εντυπωσιακό. Όπως βέβαια και η μεταβολή της γλώσσας του. Και όμως βλέπουμε μια λεπτή σύνδεση ανάμεσα στα εξοχικά σπίτια, στους λόφους, στους διαυγείς ουρανούς, στα νυχτερινά φώτα, στους λαμπερούς δρόμους με υγρασία, στις μουντές ατμόσφαιρες της ρύπου· δεν υπάρχουν ποτέ ζωντανοί οργανισμοί, σαν να έχει ξεπεράσει ο λαός, η καθημερινότητα, η εργασία, η αγάπη, το μίσος, ο ανταγωνισμός, ο ύπνος, τη φαντασία του καλλιτέχνη, ο οποίος ήθελε να αποκλείσει από τη ποιητική του οποιοδήποτε κοινωνικό ή, για καλύτερη διατύπωση, ρεαλισμό. Πιθανώς ο Γάλλος ποιητής Πολ Βερλέν θα συμφωνούσε μαζί του, λαμβάνοντας τις αναγκαίες αποστάσεις ανάμεσα σε λόγια και χρώματα:
Είναι αναγκαίο τότε να μην διαλέγεις
τις λέξεις σου χωρίς λίγα λάθη:
τίποτε δεν είναι πιο αγαθό από το γκρίζο τραγούδι
στο οποίο το αβέβαιο συνδέεται με το ακριβές.
Πηγαίνε όσο το δυνατόν πιο μακριά από την εκδικητική μηχανήριση
από το σκληρό πνεύμα και από το ακάθαρτο γέλιο;
που κάνουν τούτους τα οφθαλμούς του γαλάζιου να κλαίνε!
Πάρε την ελκυστικότητα και γύρισε το λαιμό της!
Από τότε η ερμηνεία για τον Πάολο Φεντέλι είναι: η αυτοαναφορικότητα και το έκπληκτικό, τα αντικατέστησε με τη daß της αβέβαιας. Η ρητορική της καθημερινότητας και η φασαρία των δυσαρμονικών φωνών, τα αντικατέστησε με τη σιωπή που αιωρείται της απουσίας. Η απεικόνιση του αναγνωρίσιμου την αντικατέστησε με την υπέρβαση της ποιητικής οπτικής — Paolo Levi.