Otto Bachmann (1915-1996) - unbekannt

Οττο Μπαχμάνν (1915–1996) γεννήθηκε στη Λουζέρν σε ένα αστικό, αλλά μάλλον μη συμβατικό οικογενειακό περιβάλλον, ολοκλήρωσε μαθητεία ως γραφίστας και βρήκε στον Μαξ φον Μος, στην τοπική σχολή βιοτεχνικών τεχνών, έναν δάσκαλο που αναγνώρισε νωρίς το ταλέντο του και το καλλιέργησε.

Στην επαγγελματική του δραστηριοποίηση ως γραφίστας σε ένα διαφημιστικό γραφείο της Ζυρίχης δεν μπόρεσε ποτέ να προσαρμοστεί πραγματικά, και γι’ αυτό ταξίδεψε με ένα μικρό τσίρκο για τρία χρόνια δεξιά κι αριστερά στην Ευρώπη. Ήταν ένα είδος εκπαιδευτικού ταξιδιού και αυτός ο ατμοσφαιρικά ιδιαίτερα πυκνός κόσμος τον σημάδεψε μακροπρόθεσμα στη δημιουργική του δουλειά.

Το έργο του διαποτίζεται από μια μοναχική οπτική ενός μεμονωμένου ανθρώπου – δεν ανήκε σε καμία σχολή ζωγραφικής ή σε κάποιο καλλιτεχνικό γκρουπ. Πιο πιθανό θα ήταν να τον αποδώσουμε στον φανταστικό ρεαλισμό της Βιέννης.

Όποιος μιλά για τον ζωγράφο Όττο Μπαχμάνν πρέπει ωστόσο ταυτόχρονα να μιλήσει και για τον χαράκτη με το ίδιο όνομα. Η διακριτή επέτειος ως καλλιτέχνης ήρθε τότε και ως εικονογράφος με δώδεκα μεγάλους πίνακες για τον Γκαίτε Φάουστ, που κυκλοφόρησε το 1943 από τις Conzett und Huber στη Ζυρίχη. Αργότερα έχει πλουτίσει επανειλημμένα σημαντικά έργα παγκόσμιας λογοτεχνίας με σχέδια μολύβι, κόκκινης κιμωλίας (Rötel) και λιθογραφίες. Παράλληλα με αυτά τα εικονογραφήματα, εργαζόταν καθημερινά στη σβόντα του καμβά του, αρχικά στη Ζυρίχη και από το 1945 στην Ασκόνα, όπου έλαβε και το «Premio Cultura» του δήμου. Με τον καιρό κατάφερε να παρουσιάζει όλο και περισσότερες εκθέσεις και μουσεία με τις εικόνες του, αρχικά στο Παρίσι, μετά στις Ηνωμένες Πολιτείες και κυρίως με επιτυχία στη Γερμανία.

Δύο θέματα διατρέχουν το έργο του Όττο Μπαχμάνν και τον απασχολούσαν διαρκώς ολόκληρη τη μακρά του πορεία: θεάτρα, τσίρκο και σκηνές καρναβαλιού, απεικονίσεις γυναικών και γυμνών, συνθέσεις με πλούσιο πλήθος μορφών από μυθολογία και θρησκεία, καθώς και θέματα από την καθημερινότητα. Στον κατάλογο του έργου του σπάνια υπάρχουν τοπία, νεκρές φύσεις, αυτοπροσωπογραφίες και άνδρες.

Τον μάγευε η μεταμόρφωση ανθρώπων μέσω μάσκας και κοστουμιών – ο μετασχηματισμός της ταυτότητας, έτσι οπωσδήποτε που λαμβάνει χώρα. Μάσκα όχι ως παιχνίδι κρυφτό, αλλά ως αποκωδικοποίηση των πραγματικών σχέσεων. Βαθειά θεματικά έργα από τη σκηνή, το τσίρκο και το καρναβάλι συνθέτουν επιπλέον τα θέματα που ακόμη και σήμερα παραμένουν έντονα στη μνήμη.