Mauro Falcioni (1978) - Oberdan





| 100 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 128055 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Mauro Falcioni, Oberdan, τεχνή μίξη σε χαρτόνι με ακουαρέλα και άλλα, 48×48 cm, πρωτότυπη μοναδική εργασία του 1978, υπογεγραμμένη εμπρός και πίσω, με κάδρο και πιστοποιητικό αυθεντικότητας.
Περιγραφή από τον πωλητή
Mauro Falcioni (1978, Matelica - Ιταλία)
Τεχνοτροπία μεικτή σε χαρτόνι, υδατοχρώματα και άλλα
Διαστάσεις 48x48 cm
Έργο υπογεγραμμένο εμπρός και πίσω·
Πιστοποιητικό γνησιότητας του καλλιτέχνη
Μοναδικό πρωτότυπο
Βιογραφία
Ο Mauro Falcioni γεννιέται στη Matelica το 1978, από πάντα παθιασμένος με τις οπτικές τέχνες και τη εικονογράφηση, σχηματίζεται στη γραφιστική για το διαδίκτυο χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει την αληθινή του κλίση: τη σκίτσο με το χέρι. Οι στιλιστικοί του τόνοι: από τον φανταστικό κόσμο μέχρι πιο εικονιστικές απεικονίσεις, μέχρι να βρει στη σουρεαλιστική χροιά τις πιο αποτελεσματικές λύσεις για να εκφράσει το βλέμμα του προς τον κόσμο. Υπό αυτή τη σήμανση ωριμάζει ο στίλος του τα χρόνια, μεταφέροντας τα ίχνη των μολυβιών από το χαρτί στον καμβά και δίνοντας στα έργα του μια αναγνωρίσιμη γραμματική, φτιαγμένη από επαναλαμβανόμενες μορφές και σκηνές εμποτισμένες με νόημα. Η ποιητική του: το όνειρο και η στιγμή που βιώνεται παίρνουν μορφή με τη μετάβαση στη μνήμη αλλά και με την δημιουργική πράξη που, μέσω της γλώσσας που χρησιμοποιείται, χαράσσει μια διαφορά ανάμεσα στο έργο και το αντικείμενο. Αυτό το κενό τελικά γίνεται η συνιστώσα ύπαρξης του ίδιου του αντικειμένου. Ο συγγραφέας εκπροσωπεί αυτή την αναπόφευκτη και ταυτόχρονα θεμελιώδη διαφορά χρησιμοποιώντας ψυχανάλυστικά στοιχεία της παράδοσης του Jungian. Η γάτα οδηγεί, αδιάρρηκτα δεμένη με τον άνθρωπο όπως το χαρταετός με το παιδί, επειδή εικόνες διαφορετικές του ίδιου εαυτού επιστρέφουν στην έννοια της Σκιάς, το πιο σκοτεινό μέρος μας που είμαστε αναγκασμένοι να εξημερώσουμε καθώς πλησιάζουμε προς την πραγματικότητα. Κάθε άλλη σχέση υπάρχει ως έλλειψη ή ως υπόδειξη που επιδιώκει να τυποποιήσει την ίδια: κατεβαίνοντας στον εαυτό, ο συγγραφέας μας υποχρεώνει να αντιμετωπίσουμε τη μοναξιά-λαχτάρα ως υπαρξιακή συνθήκη του ανθρώπου, τη διακριτή του ικανότητα να «πέφτει εκτός κόσμου»
Mauro Falcioni (1978, Matelica - Ιταλία)
Τεχνοτροπία μεικτή σε χαρτόνι, υδατοχρώματα και άλλα
Διαστάσεις 48x48 cm
Έργο υπογεγραμμένο εμπρός και πίσω·
Πιστοποιητικό γνησιότητας του καλλιτέχνη
Μοναδικό πρωτότυπο
Βιογραφία
Ο Mauro Falcioni γεννιέται στη Matelica το 1978, από πάντα παθιασμένος με τις οπτικές τέχνες και τη εικονογράφηση, σχηματίζεται στη γραφιστική για το διαδίκτυο χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει την αληθινή του κλίση: τη σκίτσο με το χέρι. Οι στιλιστικοί του τόνοι: από τον φανταστικό κόσμο μέχρι πιο εικονιστικές απεικονίσεις, μέχρι να βρει στη σουρεαλιστική χροιά τις πιο αποτελεσματικές λύσεις για να εκφράσει το βλέμμα του προς τον κόσμο. Υπό αυτή τη σήμανση ωριμάζει ο στίλος του τα χρόνια, μεταφέροντας τα ίχνη των μολυβιών από το χαρτί στον καμβά και δίνοντας στα έργα του μια αναγνωρίσιμη γραμματική, φτιαγμένη από επαναλαμβανόμενες μορφές και σκηνές εμποτισμένες με νόημα. Η ποιητική του: το όνειρο και η στιγμή που βιώνεται παίρνουν μορφή με τη μετάβαση στη μνήμη αλλά και με την δημιουργική πράξη που, μέσω της γλώσσας που χρησιμοποιείται, χαράσσει μια διαφορά ανάμεσα στο έργο και το αντικείμενο. Αυτό το κενό τελικά γίνεται η συνιστώσα ύπαρξης του ίδιου του αντικειμένου. Ο συγγραφέας εκπροσωπεί αυτή την αναπόφευκτη και ταυτόχρονα θεμελιώδη διαφορά χρησιμοποιώντας ψυχανάλυστικά στοιχεία της παράδοσης του Jungian. Η γάτα οδηγεί, αδιάρρηκτα δεμένη με τον άνθρωπο όπως το χαρταετός με το παιδί, επειδή εικόνες διαφορετικές του ίδιου εαυτού επιστρέφουν στην έννοια της Σκιάς, το πιο σκοτεινό μέρος μας που είμαστε αναγκασμένοι να εξημερώσουμε καθώς πλησιάζουμε προς την πραγματικότητα. Κάθε άλλη σχέση υπάρχει ως έλλειψη ή ως υπόδειξη που επιδιώκει να τυποποιήσει την ίδια: κατεβαίνοντας στον εαυτό, ο συγγραφέας μας υποχρεώνει να αντιμετωπίσουμε τη μοναξιά-λαχτάρα ως υπαρξιακή συνθήκη του ανθρώπου, τη διακριτή του ικανότητα να «πέφτει εκτός κόσμου»

