Heinrich Schwarz (1930-1998) - Paar im watt

Heinrich Schwarz (1903-1977)

Paar im Watt – 1965

Τεχνική μικτή σε πάνελ – Υπογεγραμμένο και ημερομηνιασμένο

Σημαντικό έργο της γερμανικής περιόδου Informel, υπογεγραμμένο και ημερομηνιασμένο το 1965 στο κάτω δεξιά.

Στο πίσω μέρος αναγράφεται ο αρχικός τίτλος: “Paar im Watt”.

Το έργο απεικονίζει ένα στιλιζαρισμένο ζευγάρι βυθισμένο σε ένα evocative τοπίο, πιθανώς εμπνευσμένο από εκτεταμένες βούρσσες που κάνουν την επιφάνεια της θάλασσας της Βόρειας Θάλασσας (“Watt”) με μια αίσθηση ακινησίας, σιωπής και σχεδόν μεταφυσικής.

Η επιφάνειά του είναι έντονα υλική, επεξεργασμένη με παχιές στρώσεις, σκαλίσματα και στρωματοποίηση που μετατρέπουν τη ζωγραφική σε πραγματικό ανάγλυφο. Οι φιγούρες αναδύονται από την ύλη με πλαστικό τρόπο, εναρμονισμένες με το περιβάλλον. Οι γκρι-ασημένιες, γήινες και βαθιά μπλε τόνοι ενισχύουν τον βορειοευρωπαϊκό και εσωτερικό χαρακτήρα του έργου.

Έργο πλήρως συνδεδεμένο με το γερμανικό Art Informel της δεκαετίας του ’60, με στοιχεία μαρτυρικής, εκφραστικής υλιστικής απεικόνισης που χαρακτηρίζουν την μεταπολεμική περίοδο.

Έργο μεγάλης οπτικής παρουσίας και έντονου διακοσμητικού αντίκτυπου, ιδανικό για συλλέκτες μοντέρνας ευρωπαϊκής τέχνης μετά τον πόλεμο.

Σημειώσεις για τη ζωή.

Γεννήθηκε στο Βερολίνο στις 19 Δεκεμβρίου 1903, άρχισε τις σπουδές του στη Staatliche Kunstschule Berlin το 1922 υπό την καθοδήγηση του εξπρεσιονιστή Georg Tappert.

Διωγμός από την τέχνη: Το 1937, λόγω των θέσεων του και του στυλ του, απομακρύνθηκε από την υπουργική του θέση από τους ναζί και επιβλήθηκε απαγόρευση ζωγραφικής και έκθεσης.

Μετά τον πόλεμο: Μετά το 1945 εγκαταστάθηκε στο Steinkimmen (κοντά στο Oldenburg), όπου επανέλαβε την καλλιτεχνική δραστηριότητα με μεγάλη ένταση μέχρι τον θάνατό του το 1977.


Όπως πολλοί καλλιτέχνες της γενιάς του, ο Schwarz διέρχεται μια φάση έντονης πειραματικής έρευνας, εγκαταλείποντας τη συμβατική απεικόνιση για να εξερευνήσει γλώσσες πιο εσωτερικές και υλιστικές. Η παραγωγή του τη δεκαετία του ’60 τοποθετείται σε μια στιγμή έντονου εκσυγχρονισμού της γερμανικής τέχνης, όπου η ύλη γίνεται μέσο έκφρασης πρωταρχικό και η φιγούρα μεταμορφώνεται σε παρουσία που εξαγγέλλεται περισσότερο παρά περιγράφεται.

Η έρευνά του φαίνεται χαρακτηριζόμενη από μια εσωστρεφή ευαισθησία και ενδιαφέρον για τη σχέση ανθρώπου, συχνά απεικονισμένη με συμβολικό και όχι αφηγηματικό τρόπο. Το “Paar im Watt” αποτελεί ένα ενδεικτικό παράδειγμα αυτής της φάσης: το ζευγάρι δεν είναι πορτρέτο, αλλά συναισθηματική παρουσία, σχεδόν μνήμη που έχει αποτυπωθεί στην επιφάνεια.

Η ιστορική περίοδος κατά την οποία εργάζεται — ανάμεσα στην ανοικοδόμηση, κοινωνικές εντάσεις και νέες καλλιτεχνικές ρεύσεις — επηρεάζει βαθιά τη ποιητική του, καθιστώντας την έντονη και μερικές φορές ανησυχητική, αλλά πάντοτε αυθεντική.