Max le Verrier - Γλυπτό, Coffret Assyrien - 5 cm - Πατιναρισμένος μπρούτζος - 1920

Max LE VERRIER (1906-1982) - κουτί Assyrien - Bronze patiné - Modèle n°740 dans le catalogue vert-bleu.

Αρκετά καλή κατάσταση με ίχνη φθοράς. Ίχνη υγρασίας στο βελούδο.

Διαστάσεις:
Μήκος: 16 cm
Πλάτος: 6 cm
Υψος: 5 cm
Βάρος: 1229 g

Οι φωτογραφίες αποτελούν μέρος της περιγραφής.

Louis Octave Maxime Le Verrier γεννήθηκε στο Neuilly sur Seine από μητέρα Βελγίδα και πατέρα Παριζιάνο, χρυσοχόο-κοσμηματοπαιδαγωγό. Υπηρέτησε στο γαλλικό στρατό κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο προτού σπουδάσει στην École des Beaux-Arts της Γενεύης, όπου συνάντησε τους καλλιτέχνες και συναδέλφους Pierre Le Faguays και Marcel Bouraine· οι τρεις αυτοί καλλιτέχνες έγιναν φίλοι για τη ζωή. Το 1919 ο Max Le Verrier άνοιξε της δική του χυτήρια, παράγοντας γλυπτά και διακοσμητικά αντικείμενα, λαμπτήρες, βιβλιοστάτες και ρολόγια-μάσκες αυτοκινήτων.

Γοητευμένος από την αγάπη του για τα ζώα προς τους ζωολογικούς κήπους και τα τσίρκα, φιλοτέχνησε την πρώτη του γλυπτική, τον διάσημο πελεγόρ (πελέκια) σε στυλ χαρακτηριστικό των δεκαετιών του 1920. Υπέγραψε το έργο με το ψευδώνυμο Artus. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Max Le Verrier δημιούργησε πολυάριθμα μοντέλα ζώων, π.χ. τίγρεις όπως Baghera, Ouganda και Jungle, ένα εντυπωσιακό λιοντάρι, φάσεις κήτες, στρουθοκάμηλους, σκιουράκια και άλογα, τα περισσότερα εξαιρεμένα σε επεξεργασμένο μέταλλο, κατά προτίμηση μπρούντζο.

Μπροστά από τα κλουβιά του Jardin des Plantes ο Max Le Verrier δημιούργησε το μοναδικό γλυπτό με μαϊμού και ομπρέλα, ένα τριών χρονών μπ chimpanzee με ευχάριστο όνομα Boubou. Μία μεγάλη φιλία γεννήθηκε ανάμεσα στη μαϊμού και τον καλλιτέχνη.

Ο Boubou, που κρατήθηκε από τον φύλακα του ζωολογικού κήπου εξωτερικά από το κλουβί, δέχτηκε να ποζάρει αντάλλαγμα με μπανάνες. Παρεμπιπτόντως, κάθε πρωί κοίταζε προς την είσοδο για να περιμένει εκείνον που θα τον αιχμαλωτίσει.

Το γλυπτό Pluie έλαβε μετάλλιο στην Έκθεση των Χουμοριστών το 1927.

Το εργαστήρι le Verrier εργάστηκε για τους ακόλουθους γλύπτες:
Pierre Le Faguays, ψευδώνυμο Fayral, Marcel Bouraine, ψευδώνυμο Derenne & Briand, Raymonde Guerbe, Jules Masson, Charles, Janle, Denis, De Marco και Garcia. Αυτά τα κομμάτια διατίθεντο στο εργαστήριο στη διεύθυνση 100 rue du Théâtre στο Παρίσι.

Ο Max Le Verrier υπήρξε Τακτικό Μέλος της Société des Artistes Décorateurs και τακτικά εξέθετε. Είχε περίπτερο στην Έκθεση Décoratifs και Industrieux του Παρισιού το 1925 στο Grand Palais, όπου το περίπτερο του έλαβε χρυσό μετάλλιο. Το περίπτερο του στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1937 βραβεύτηκε με τιμητικό μετάλλιο.

Το 1928 ο Max Le Verrier φιλοτέχνησε από μοντέλο ζωντανό τη διάσημη λάμπα Clarté, που αποδίδει μια γυμνή γυναίκα στα ακροδάχτυλα, μια φώτιδος σφαίρα στα ανοιχτά χέρια, κεντρικό κομμάτι της συλλογής του.
Στην πραγματικότητα χρειαζόταν 3 διαφορετικά μοντέλα: ένα για το κεφάλι, ένα για το στήθος και ένα για τα πόδια. Για το τελευταίο μέρος, ζητά από μια χορεύτρια των μπαλέτων της Joséphine Baker να ποζάρει.
Αυτό το μοντέλο υπάρχει σε 4 διαστάσεις: Lueur Lumineuse, Lumina, Clarté, Clarté μεγέθους φυσικού.
Οι περισσότερες φιγούρες του Le Verrier είναι κοπέλες με έναν ιδανικό σωματικό στυλ ανάλογο.

Η λάμπα Clarté παρουσιάστηκε στην έκθεση Lumières στο Centre Georges Pompidou από τον Μάιο έως τον Αύγουστο 1985 αλλά και το 1987 στην έκθεση Made in France στη Harrod’s στο Λονδίνο και στην έκθεση De main de maître στο Grand Palais στο Παρίσι. Έχει επίσης εκτεθεί στο ξενοδοχείο Martinez στο Cannes το 2000.

Ο Max Le Verrier εργάστηκε συνεχώς κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Συνελήφθη το 1944 για τη δράση του στην Αντίσταση, αλλά μετά τον πόλεμο συνέχισε να γλυπτεύεται μέχρι τον θάνατό του το 1973.

Τα έργα του Maxime Le Verrier έχουν ένα πολύ προσωπικό στυλ και μαρτυρούν μια ευαίσθητη θέα.

Ο καλλιτέχνης ακολούθησε επίσης να προσαρμόσει την τέχνη του σε πρακτικό διακοσμητικό σκοπό και υλοποίησε κάποια όμορφα δείγματα λαμπτήρων και άλλων αντικειμένων, από τα οποία εδώ δίνουμε αντίγραφα. Θεωρεί με δικαιολογία ότι η μοντέρνα τέχνη δεν πρέπει να μένει προνόμιο ορισμένων προνομιούχων, αλλά ότι πρέπει να γίνει προσβάσιμη σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο και να διαδοθεί σε ό,τι είναι χρήσιμο στη ζωή. Αυτή η άποψη είναι εξαιρετικά σωστή· στις αναζητήσεις του για στυλιζίσιο, ο καλλιτέχνης κατάφερε να τις εφαρμόσει με μεγάλη χαρά.