Max Le Verrier (1891 – 1973) - Σταχτοδοχείο - Cendrier Poissons - Πατιναρισμένο μπρούτζινο γλυπτό

Εξαιρετικά σπουδαίο και σπάνιο τασάκι, σχεδόν αδύνατον να το βρεις στην αγορά της τέχνης.
Το έχει δημιουργήσει ο διάσημος γλύπτης M. Le Verrier.
Πρόκειται για το μοντέλο «Ψάρια».
Αυτό το εμβληματικό αντικείμενο από το έργο του Max Le Verrier αποτελεί μια πολύ παλιά δημιουργία, προ του 1925.
Αναφέρεται ως 404 στον γκρίζο κατάλογο.

Το τασάκι αυτό έχει καθαριστεί και απολυμανθεί προσεκτικά από τα Atelier Mertens στις Βρυξέλλες, επαγγελματίες αποκατάστατες περιώνυμοι. Αυτή η διαδικασία καθαρισμού επανέφερε στο αντικείμενο τη βαθιά αρχική λάμψη του.
Σε άριστη κατάσταση.

Πλευρά: 12 εκ
Ύψος: 1,5 εκ
Βάρος: 350 γρ

Οι φωτογραφίες αποτελούν μέρος της περιγραφής.

Ο Louis Octave Maxime Le Verrier γεννήθηκε στο Νιλί-σου-Σείν από μητέρα Βέλγαρή και πατέρα Παριανό, λίθος ιεροτελεστηριακός. Υπηρέτησε στον γαλλικό στρατό κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο προτού σπουδάσει στην École des Beaux-Arts της Γενεύης όπου συνάντησε τους καλλιτέχνες και συναδέλφους Pierre Le Faguays και Marcel Bouraine· οι τρεις καλλιτέχνες έγιναν φίλοι για όλη τη ζωή. Το 1919 ο Max Le Verrier άνοιξε τη δική του χυτήριο, παράγοντας γλυπτά και διακοσμητικά αντικείμενα, λαμπτήρες, στηβάνες βιβλίων και μασκότ αυτοκινήτων.

Ελκυσμένος από τον αγάπη του για τα ζώα προς τα ζωολογικούς κήπους και τα τσίρκα, γλύπτεψε το πρώτο του γλυπτό, τον διάσημο φτερούγαλα σε στυλ χαρακτηριστικό των χρόνων του 1925. Υπέγραψε το έργο με το ψευδώνυμο Artus. Στην περίοδο αυτή ο Max Le Verrier δημιούργησε πολυάριθμα μοντέλα ζώων, όπως τίγρεις-παχιά Baghera, Ouganda και Jungle, ένα εντυπωσιακό λέοντα, γερανούς, σκίουρους και άλογα, τα περισσότερα εξ ολοκλ. μετάλλου τέχνης προτιμώμενο το μπρούντζο.

Ενώπιον των κλουβιών του Jardin des Plantes ο Max Le Verrier δημιούργησε το έργο του «πίθηκος με ομπρέλα», ένα τριών ετών χιμπατζής που απαντούσε στο ωραίο όνομα Boubou. Μία μεγάλη φιλία γεννήθηκε ανάμεσα στον πίθηκο και τον καλλιτέχνη.
Ο Boubou, κρατούμενος από τον φρουρό του ζωολογικού κήπου εξω από το κλουβί, δέχτηκε να ποζάρει σε αντάλλαγμα μπανάνες. Παρεμπιπτόντως, κάθε πρωί έβλεπε προς την είσοδο περιμένοντας τον ποιος θα τον αθανατώσει.
Το γλυπτό «Βροχή» έλαβε μετάλλιο στο Salon des Humoristes το 1927.

Το εργαστήριο Le Verrier εργάστηκε για τους ακόλουθους γλύπτες:
Pierre Le Faguays, ψευδώνυμο Fayral, Marcel Bouraine, ψευδώνυμο Derenne & Briand, Raymonde Guerbe, Jules Masson, Charles, Janle, Denis, De Marco και Garcia. Τα κομμάτια αυτά πωλούνταν στο εργαστήριο του 100 rue du Théâtre στο Παρίσι.

Ο Max Le Verrier υπήρξε επίτιμο μέλος της Société des Artistes Décorateurs και έκθετε τακτικά. Διαθέτοντας περίπτερο στην Έκθεση Διακοσμητικών και Βιομηχανικών Τεχνών του Παρισιού το 1925 στο Grand Palais, όπου το περίπτερο του έλαβε χρυσό μετάλλιο. Το περίπτερο του στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1937 βραβεύτηκε με τιμητικό μετάλλιο.

Το 1928 ο Max Le Verrier γλύπτει από μοντέλο ζωντανό τη διάσημη λάμπα Clarté που απεικονίζει μια γυμνή γυναίκα στα δάχτυλα των ποδιών, μια φωτεινή σφαίρα στα ανοιχτά χέρια, κομβικό κομμάτι της συλλογής του. Στην πραγματικότητα χρειάστηκε τρία διαφορετικά μοντέλα: ένα για το κεφάλι, ένα για το στήθος και ένα για τα πόδια. Για το τελευταίο μέρος, ζήτησε από μια χορεύτρια των μπαλέτων της Joséphine Baker να ποζάρει.
Αυτό το μοντέλο υπάρχει σε 4 μεγέθη: Λευκό Θάμβος, Lumina, Clarté, Clarté φυσικό μέγεθος.
Η πλειοψηφία των φιγούρών του Le Verrier είναι νεαρές κοπέλες με ιδεαλιστικό αθλητικό σώμα.

Η λάμπα Clarté παρουσιάστηκε στην έκθεση Lumières στο Centre Georges Pompidou από τον Μάιο έως τον Αύγουστο του 1985, αλλά και το 1987 στην έκθεση Made in France στα Harrods του Λονδίνου και στην έκθεση De main de maître στο Grand Palais του Παρισιού. Παρουσιάστηκε επίσης στο ξενοδοχείο Martinez στο Cannes το 2000.

Ο Max Le Verrier εργάστηκε καθ’ όλη τη δεκαετία του 1930. Συλήφθη το 1944 λόγω της δράσης του στη γαλλική αντίσταση, αλλά μετά τον πόλεμο συνέχισε να γλυπτεύει μέχρι τον θάνατό του το 1973.

Τα έργα του Maxime Le Verrier έχουν ένα πολύ προσωπικό ύφος και μαρτυρούν μια λεπτεπίλεπτη όραση.

Ο καλλιτέχνης είχε φροντίσει επίσης να προσαρμόσει την τέχνη του σε έναν πρακτικό διακοσμητικό σκοπό και εκτέλεσε μερικά όμορφα δείγματα λαμπτήρων και άλλων αντικειμένων, από τα οποία εδώ παρέχουμε αντιγραφές. Υποστηρίζει δικαίως ότι η σύγχρονη τέχνη δεν πρέπει να παραμένει προνόμιο ορισμένων προνομιούχων, αλλά πρέπει να προσιδιάσει στο ευρύ κοινό και να διαδοθεί σε κάθε πράγμα που είναι χρήσιμο για τη ζωή. Αυτή η αντίληψη είναι εξαιρετικά σωστή· στις αναζητήσεις του για στύλισμα κατάφερε να τις εφαρμόσει με πολλή ευτυχία.