Max Le Verrier (1891 – 1973) - Δίσκος - Plumier Empire / Μεγάλο μοντέλο - Πατιναρισμένος μπρούτζος - Κασέτινα μολυβιών - Θήκη για μικροαντικείμενα

Υπεροχικό και πολύ μεγάλο θήκη για κέρματα/κάρτες, αρχικά ένα μπιρμπλιτ (plumier).
Μοντέλο Empire.
Κατασκευασμένο από τον διάσημο Γάλλο γλύπτη Max Le Verrier (1891 – 1973).

Σε καλή κατάσταση, με ορισμένα ενδεικτικά φθαρμένα ίχνη λόγω ηλικίας.

Διαστάσεις:
Μήκος: 26 εκ
Πλάτος: 10 εκ
Ύψος: 1 εκ
Βάρος: 689 γρ

Οι φωτογραφίες αποτελούν μέρος της περιγραφής.

Ο Louis Octave Maxime Le Verrier γεννήθηκε στο Neuilly sur Seine από μητέρα Βελγίδα και από πατέρα Παριζιάνικο, χρυσοχόος-κοσμηματοποιός. Υπηρέτησε στη γαλλική στρατιά κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο πριν σπουδάσει στην École des Beaux-Arts de Genève, όπου γνώρισε τους καλλιτέχνες και συμμαθητές Pierre Le Faguays και Marcel Bouraine· οι τρεις καλλιτέχνες έγιναν φίλοι για μια ζωή. Το 1919 o Max Le Verrier άνοιξε τη δική του χαλυβουργία-σούβλα (fonderie), παραγάγοντας γλυπτά και διακοσμητικά αντικείμενα, λαμπτήρες, βιβλιοστάτες και φιγούρες αυτοκινήτων.

Οδηγημένος από την αγάπη του για τα ζώα προς τα ζωολογικούς κήπους και τα τσίρκα, φιλοτεχνεί το πρώτο του γλυπτό, τον φημισμένο πελεκάνο σε στυλ χαρακτηριστικό της δεκαετίας του 1925. Υπέγραψε το έργο με το ψευδώνυμό του Artus. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Max Le Verrier δημιούργησε πολυάριθμα μοντέλα ζώων, π.χ. τίγρεις όπως οι Baghera, Ouganda και Jungle, ένα επιβλητικό λιοντάι, στρουθοκάμηλοι, σκίουροι και άλογα, τα περισσότερα από τα οποία εκτελούνταν σε μεταλλικό τέχνης, κατά προτίμηση χαλκό.

Ενώβη μπροστά από τις κελάρες του Jardin des Plantes, όταν ο Max Le Verrier δημιούργησε το έργο του γκαρνταγιού με χέρι που κουβαλά μανταλάκι, ένα χιμπατζί που ονομάστηκε γλυκά Boubou. Μια μεγάλη φιλία γεννήθηκε ανάμεσα στον πίθηκο και τον καλλιτέχνη.
Boubou, κλειδωμένος από τον φρουρό του ζωολογικού κήπου εκτός του κλουβιού, δέχτηκε να σταθεί για το πορτρέτο με αντάλλαγμα μπανάνες. Παρεμπιπτόντως, κάθε πρωί κοίταζε προς την είσοδο για να περιμένει αυτόν που θα τον αθανατίσει.
Η σφιούλα Pluie έλαβε μετάλλιο στο Salon des Humoristes το 1927.

Το εργαστήριο Le Verrier εργάστηκε για τους εξής γλύπτες:
Pierre Le Faguays, ψευδώνυμο Fayral, Marcel Bouraine, ψευδώνυμο Derenne & Briand, Raymonde Guerbe, Jules Masson, Charles, Janle, Denis, De Marco και Garcia. Τα κομμάτια αυτά πωλούνταν στο εργαστήριο του 100 rue du Théâtre στο Παρίσι.

Ο Max Le Verrier ήταν Τακτικό Μέλος της Société des Artistes Décorateurs και τακτικά έκθετε εκεί. Διατηρούσε περίπτερο στην Έκθεση Διακοσμητικών και Βιομηχανικών Τεχνών του Παρισιού το 1925 στο Grand Palais, όπου το περίπτερο του έλαβε χρυσό μετάλλιο. Το περίπτερό του στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού του 1937 τιμήθηκε με βραβείο τιμής.

Το 1928, ο Max Le Verrier γλύπτει από μοντέλο ζωντανό την διάσημη λάμπα Clarté, που απεικονίζει μια γυμνή γυναίκα στα δάχτυλα των ποδιών, έναν λαμπερό σφαίρινο σε ανοιχτά χέρια, κύρια κομμάτι της συλλογής του.
Στην πραγματικότητα, χρειαζόταν 3 διαφορετικά μοντέλα: ένα για το κεφάλι, ένα για το στήθος και ένα για τα πόδια. Για το τελευταίο μέρος, ζήτησε από μια χορεύτρια του Joséphine Baker να ποζάρει.
Αυτό το μοντέλο υπάρχει σε 4 μέγεθη: Lumineuse Éclairage (Lueur Lumineuse), Lumina, Clarté, Clarté taille φυσικού μεγέθους.
Η πλειονότητα των φιγούρων του Le Verrier είναι νεαρές κοπέλες με μια ιδεαλισμένη φυσιογνωμία αθλητικότητας.

Η λάμπα Clarté παρουσιάστηκε στην έκθεση Lumières στο Centre Georges Pompidou από Μάιο έως Αύγουστο 1985, καθώς και το 1987 στην έκθεση Made in France στο Harrods στο Λονδίνο και στην έκθεση De main de maître στο Grand Palais στο Παρίσι. Παρουσιάστηκε επίσης στο ξενοδοχείο Martinez στη Κάννη το 2000.

Ο Max Le Verrier εργάστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Συλλάβη το 1944 λόγω της σχέσης του με την αντίσταση, αλλά μετά τον πόλεμο συνέχισε να γλυπτεύει μέχρι τον θάνατό του το 1973.

Τα έργα του Maxime Le Verrier έχουν στυλ πολύ προσωπικό και μαρτυρούν μια ευαίσθητη όραση.

Ο καλλιτέχνης ακολούθησε επίσης να προσαρμόσει την τέχνη του σε έναν πρακτικό διακοσμητικό σκοπό και εκτέλεσε μερικά όμορφα παραδείγματα λαμπτήρων και άλλων αντικειμένων, από τα οποία παρέχονται εδώ αντίγραφα. Αξιολογεί σωστά ότι η μοντέρνα τέχνη δεν πρέπει να παραμένει προνόμιο μερικών προνομιούχων, αλλά πρέπει να γίνεται προσβάσιμη σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο και να διαδίδεται σε όλα τα χρήσιμα για τη ζωή. Αυτή η αντίληψη είναι εξαιρετικά σωστή· στις αναζητήσεις του για στυλιστικοποίηση, ο καλλιτέχνης κατάφερε να τα εφαρμόσει με πολύ ευτυχία.