Max Le Verrier (1891 – 1973) - Σταχτοδοχείο - Faune à la Flûte - Πατιναρισμένος μπρούτζος

Υπεροχή γλυπτό Faune με Φλογέρα σε πλάκα μαρμάρινη μαύρου χρώματος.
Δημιουργήθηκε από τον διάσημο γλύπτη Max Le Verrier, με αναφορά 306 στον γκρι κατάλογο. Υπογραφή MIC.
Αυτό το εμβληματικό αντικείμενο του έργου του Max Le Verrier είναι μια πολύ παλιά δημιουργία, προγενέστερη του 1925, περίοδο κατά την οποία πραγματοποίησε τους πρώτους του αυτοκινητικούς μασκότ.

Η πράσινη πατίνα είναι magnifiques.

Σε πολύ καλή κατάσταση.

Υψος: 18 cm
Πλάτος: 9 cm
Πλευρά βάσης: 8 cm
Βάρος: 1146 g

Οι φωτογραφίες αποτελούν μέρος της περιγραφής.

Ο Louis Octave Maxime Le Verrier γεννήθηκε στη Νειλί-συρ-Σείν-Γαλλίας από μητέρα βελγίδα και πατέρα Παριζιάνο, χρυσοχόος και κοσμητολόγος. Υπηρέτησε στον γαλλικό στρατό κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο προτού μελετήσει στην École des Beaux-Arts της Γενεύης όπου συνάντησε τους καλλιτέχνες και συμμαθητές Pierre Le Faguays και Marcel Bouraine· οι τρεις καλλιτέχνες έγιναν φίλοι ζωής. Το 1919, ο Max Le Verrier άνοιξε τη δική του χαλυβουργία/σφυρηλασία, παράγοντας γλυπτά και διακοσμητικά αντικείμενα, λαμπτήρες, στηρίγματα βιβλίων και μασκότ αυτοκινήτων.

Ελκυσμένος από την αγάπη του για τα ζώα προς τα ζωολογικούς κήπους και τους τσίρκους, φιλοτέχνησε το πρώτο του γλυπτό, το διάσημο pelican σε στυλ αντίστοιχο με τα χρόνια το 1925. Υπέγραφε το έργο με το ψευδώνυμο Artus. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Max Le Verrier δημιούργησε πολλά μοντέλα ζώων, π.χ. τίγρεις όπως Baghera, Ouganda και Jungle, έναν εντυπωσιακό λέοντα, πελαργούς, σκιουράκια και άλογα, τα περισσότερα από τα οποία σε μέταλλο τέχνης με προτίμηση προς το μπρούντζο.

Ενώ μπροστά από τα κλουβιά του Jardin des Plantes ο Max Le Verrier δημιούργησε τη χαρακτηριστική δουλειά με τον μαϊμού με ομπρέλα, ένα χιμπατζής τριών ετών που ονομαζόταν γλυκά Boubou. Ένα μεγάλο φιλίνο γεννήθηκε ανάμεσα στον μαϊμού και τον καλλιτέχνη.

Η γλυπτική Pluie έλαβε γαλβανεική με μαργαριταρένια διάκριση στο Salon des Humoristes το 1927.

Το εργαστήριο Le Verrier εργάστηκε για τους ακόλουθους γλύπτες:
Pierre Le Faguays, ψευδώνυμο Fayral, Marcel Bouraine, ψευδώνυμο Derenne & Briand, Raymonde Guerbe, Jules Masson, Charles, Janle, Denis, De Marco και Garcia. Αυτά τα κομμάτια πωλούνταν στο εργαστήριο του 100 Rue du Théâtre στο Παρίσι.

Ο Max Le Verrier ήταν Τακτικό Μέλος της Εταιρείας Καλλιτεχνών Διακοσμητών και συμμετείχε τακτικά σε εκθέσεις. Διατήρησε περίπτερο στη ΔΕΚΟ Παρισιού το 1925 στο Grand Palais, όπου το περίπτερo του βραβεύτηκε με χρυσό μετάλλιο. Το περίπτερό του στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1937 βραβεύτηκε με τιμητικό μετάλλιο.

Το 1928, ο Max Le Verrier φιλοτέχνησε με βάση μοντέλο ζωντανό τη διάσημη λάμπα Clarté που απεικονίζει μια γυμνή γυναίκα να ισορροπεί στις μύτες των ποδιών της, ένα φωτεινό σφαίρι που βρίσκεται στα χέρια της και αποτελεί κομβικό κομμάτι της συλλογής του.
Αυτό που χρειάστηκε ήταν 3 διαφορετικά μοντέλα: ένα για το κεφάλι, ένα για το στήθος και ένα για τα πόδια. Για το τελευταίο μέρος ζήτησε από μια χορεύτρια των μπαλέτων της Joséphine Baker να ποζάρει.
Αυτό το μοντέλο υπάρχει σε 4 μεγέθη: Lueur Lumineuse, Lumina, Clarté, Clarté σε φυσικό μέγεθος.
Οι περισσότερες φιγούρες του Le Verrier είναι κοπέλες με ιδεαλιστικό αθλητικό σώμα αντίστοιχο.

Η λάμπα Clarté παρουσιάστηκε στην έκθεση Lumières στο Centre Georges Pompidou από Μάιο έως Αύγουστο 1985 αλλά και το 1987 στην έκθεση Made in France στο Harrods του Λονδίνου και στην έκθεση De main de maître στο Grand Palais του Παρισιού. Επίσης, παρουσιάστηκε στο ξενοδοχείο Martinez στο Cannes το 2000.

Ο Max Le Verrier δούλεψε καθ’ όλη τη διάρκεια των δεκαετιών του 1930. Π Capture 1944 για τη συμμετοχή του στην αντίσταση, αλλά μετά τον πόλεμο συνέχισε να γλυπτεύει μέχρι τον θάνατό του το 1973.

Τα έργα του Maxime Le Verrier χαρακτηρίζονται από ένα πολύ προσωπικό ύφος και μαρτυρούν μια ευαίσθητη όραση.

Ο καλλιτέχνης εργάστηκε επίσης να προσαρμόσει την τέχνη του σε πρακτικό διακοσμητικό στόχο και υλοποίησε όμορφα δείγματα λαμπτήρων και άλλων αντικειμένων, εκ των οποίων παραθέτουμε εδώ αντίγραφά τους. Θεωρεί ορθώς ότι η σύγχρονη τέχνη δεν πρέπει να παραμένει προνόμιο μερικών προνομιούχων, αλλά να γίνει προσβάσιμη σε όσο το δυνατόν περισσότερους και να διαδοθεί σε κάθε στοιχείο που είναι χρήσιμο στη ζωή. Αυτή η αντίληψη είναι εξαιρετικά δίκαιη· στις αναζητήσεις του για εξαγορές στυλιζαρίσματος ο καλλιτέχνης κατάφερε να τις εφαρμόσει με μεγάλη ευτυχία.