Roberto Lazzarini (Italia 1951) - Hourse

Roberto Lazzarini (1951) Ιταλία
τεχνική, Μίγμα, ακρυλικό, σε σανίδα ξύλου πολυστρωματικής κατασκευής πάχους 12 mm
Έργο υπογεγραμμένο και πιστοποιημένο στο πίσω μέρος
Με πιστοποιητικό γνησιότητας
- ΑΠΟΣΤΟΛΗ;
Πληρώνετε ένα μόνο κόστος αποστολής όπως από τις αυτόματες ρυθμίσεις αυτόματα εάν αγοράσετε στην Ιδιοτελή Δημοπρασία όπως συμφωνήθηκε με την Catawiki
- ΑΝ ΕΝΤΑΞΙ ακούσια αγοράζετε σε πολλές διαφορετικές δημοπρασίες μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας πριν την πληρωμή, αναφέροντας τις Αναφορές στα τεμάχια και θα εξοφλήσουμε ΜΗ-ΑΥΤΟΜΑΤΑ τα επιπλέον κόστη ώστε να πληρώσετε έναν μόνο κόστος αποστολής αποστέλλοντάς σας τα όλα σε ένα ενιαίο πακέτο
- Σας καλούμε να επισκεφθείτε τη διαδικτυακή δημοπρασία χωρίς σταθερή προσφορά στο διαδίκτυο "delauretisart"
- Βιογραφικά
- Roberto Lazzarini γεννήθηκε στο Massarosa το 1951, οι ρίζες του απλώνονται στερεά στη Βερσίλια, σε ένα βήμα από τη θάλασσα. Η καλλιτεχνική πορεία του ξεκινά από μικρή ηλικία, σε συνεχή αναζήτηση και πειραματισμό, όποιος τον γνωρίζει προσωπικά θα έλεγε: μια ψυχή σε λύπη που δεν αντιτίθεται σε ένα καλλιτεχνικό πνεύμα. Τα πρώτα έργα με εξπρεσιονιστικό ύφος ήδη καταδεικνύουν μια ισχυρή προσωπικότητα και μια δημιουργική ορμή που εκφράζεται στη χρήση του χρώματος. Οι χρωματικές ανάμικτες είναι ενεργητικές, αποφασιστικές, συχνά αντίθετες, το μείγμα είναι πλούσιο και ύλικό. Για πολλά χρόνια ο Lazzarini δεν καταφέρνει να αποκοπεί πλήρως από τη μορφή, ζωγραφίζει άνδρες, σπίτια, δέντρα, ποτάμια, ζώα, ενταγμένα σε έναν χώρο εντελώς ιδιαίτερο, όπου το χρώμα προ dominates τα σχήματα. Οι πίνακές του δεν έχουν συνθετική τάξη και δεν ακολουθούν κανόνες της προοπτικής, είναι εικόνες του νου και της εσωτερικής πραγματικότητας που υλοποιούνται στον καμβά σε τυχόντα, αυθόρμητα και χειρονομεύοντας τρόπο, δεν υπάρχει προετοιμασμένο σχέδιο, δεν υπάρχει λογική μορφή, η ιδέα βγαίνει επιμελώς και καταλαμβάνει τον χώρο του καμβά. Ο Lazzarini χρησιμοποιεί σπάτουλα, την προτιμά από το πινέλο, γιατί το σημάδι είναι καθαρό, η κίνηση εκφράζει δύναμη και αποφασιστικότητα και δεν γυρίζει πίσω. Με το πέρασμα των χρόνων απομακρύνεται σταδιακά από την απεικόνιση της φιγούρας και ξεκινά την πορεία της αφηρημένης τέχνης, όπου φαίνεται ότι έχει βρει τον δρόμο προς το σπίτι. Ποτέ το χρώμα δεν υπήρξε πιο εκφραστικό, η κίνηση γρήγορη και σίγουρη, οι μορφές αναδύονται από το βάθος των χρωματικών συνδέσεων σε μια συνεχόμενη επικάλυψη. Τα κολάζ του 2008 σηματοδοτούν τη μετάβαση προς την αναζήτηση μιας βάθους ή τρισδιάστατης διάστασης που πλέον δεν θα είναι αυταπάτη ή φαινόμενο, χρώμα με δεξιοτεχνία δόση στη δισδιάστατη επιφάνεια. Με αυτά τα έργα, οι καμβάδες που κολλούνται και επικαλύπτονται ο ένας πάνω στον άλλο ξεπετάγονται από τον πίνακα, δημιουργώντας σκιές και ρελιφ πραγματικά, αν και λίγο αισθητές.