Miguel de Miguel - Serie Circo 3

Μιγκέλ ντε Μιγκέλ – Καλλιτέχνης Πλαστικός Διεθνής*
Μιγκέλ είναι ένας ισπανός εικαστικός που ξεκίνησε την καριέρα του το 1980 και έχει αναπτύξει μια σταθερή και συναισθηματικά έντονη διαδρομή, ευρύτερα αναγνωρισμένη σε όλο τον κόσμο. Έχει εκθέσει σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, το Χονγκ Κονγκ, το Παρίσι, το Μπουένος Άιρες και η Πόλη του Μεξικού, και το έργο του αποτελεί μέρος από τις πιο σημαντικές συλλογές σε διεθνές επίπεδο. Αυτή τη στιγμή ζει και δημιουργεί στην Ιταλία.

Το έργο του συνδυάζει μορφή και αφαίρεση με μια δική του γλώσσα, όπου το ζωηρό χρώμα, οι συμβολικές μορφές και οι βαθιές υφές μιλούν για ταυτότητα, μνήμη και εσωτερική σιωπή. Εικόνες χωρίς πρόσωπο, συμβολικές φύσεις και σκηνές που αιωρούνται στον χρόνο συνθέτουν ένα ποιητικό και ευαίσθητο σύμπαν.

Με πάνω από τέσσερις δεκαετίες δημιουργίας, ο Μιγκέλ ντε Μιγκέλ προσφέρει ένα έργο που δεν παρατηρείται μονάχα· το ζεις από το πιο οικείο. Ένα τέχνη που διαπερνά τα σύνορα, τα στιλ και τις λέξεις.

Στο Circo interior, ο Μιγκέλ ντε Μιγκέλ μετατρέπει το φαντασιακό της τσίρκο σε μια επικράτεια εσωτερικής συμβολικής ενδοσκόπησης. Η αρένα χάνεται· παραμένει ο χαρακτήρας. Εκείνη που στην παράδοση ήταν θέαμα και θόρυβος, εδώ συμπυκνώνεται σε σιωπή, ευθύτητα και περιορισμένη ένταση. Κάθε φιγούρα κατοικεί τη στιγμή πριν από την κίνηση, εκείνο το κατώφλι όπου η μάσκα πλέον δεν κρύβει, αλλά αποκαλύπτει.

Οι μακρούνες ανατομίες —σαν ανθρώπινες στήλες— στηρίζουν μια κάθετη διάσταση που λειτουργεί ως άξονας συνείδησης. Σώματα τεταμένα, το πρόσωπο μετατρέπεται σε πεδίο συναισθηματικής δόνησης: ματιές διαγώνιες, χαμόγελα μόλις διατυπωμένα, ιχνη χρώματος που κατεβαίνουν σαν μικρές ρωγμές της διάθεσης. Η μαύρη γραμμή δομεί και περιορίζει· το χρώμα, αντίθετα, ξεσπά σαν ζωτικός παλμός.

Η παλέτα — κιτρινόγαλα, αιχμηρά κόκκινα, ηλεκτριστικά πράσινα και πυκνά μπλε — δεν περιγράφει: αποκαλύπτει καταστάσεις της ψυχής. Σε αυτό το τσίρκο δεν υπάρχει ανεκδοτική αφήγηση, αλλά εσωτερική τραγωδία όπου κάθε στοιχείο (καπέλα, κορδέλες, πεταλούδες, μακιγιάζ) λειτουργεί ως σημείο διέλευσης και μεταμόρφωσης.

Μιγκέλ ντε Μιγκέλ τοποθετεί έτσι τον θεατή αντιμέτωπο με μια φιγούρα που δρα και ταυτόχρονα παρακολουθεί τον εαυτό της. Ο κλόουν, ο ακροβάτης ή ο αμφίβολος χαρακτήρας δεν ανήκουν πλέον στον κόσμο της ψυχαγωγίας, αλλά στον πιο εύθραυστο τόπο της σύγχρονης ταυτότητας: εκείνο το σημείο όπου συν-διαβιώνουμε με τις δικές μας μάσκες.

Το Circo interior προτείνει, εν τέλει, μια εμπειρία αναγνώρισης.
Διότι κάθε φιγούρα που εμφανίζεται εδώ —ορθή, σιωπηλή, σε επισφαλή ισορροπία— μας επιστρέφει ένα βαθύ εσωτερικό ερώτημα: ποιο μέρος από τον εαυτό μας συνεχίζει να δρα όταν κανείς δεν κοιτάζει;

συνοδεύεται με πιστοποιητικό γνησιότητας