Ennio Finzi (1931) - Senza titolo 1957





Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 128070 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Senza titolo 1957, διαφορετική τεχνική πάνω σε άσπρο χαρτόνι, 24,2 × 32,2 cm, Ιταλία, πρωτότυπο, χειρόγραφο υπογεγραμμένο, έτος 1985, περίοδος 1950–1960, σε καλή κατάσταση.
Περιγραφή από τον πωλητή
Ennio Finzi cm 24,2x32,2
Έτος 1957
Αυθεντικά στη φωτογραφία του Δάσκαλου
Τεχνική υδακολλητικό νερό πάνω σε άσπρο χαρτόνι, Σχέδιο Palladio
Έργο εξαιρετικά σπάνιο και ποιοτικά
Έργα της δεκαετίας του 50 είναι δυσεύρετα
«Το Χρώμα είναι το αμφιβληστροειδές που μεθάει από την Ωραιότητα ζητώντας βοήθεια από την Ακοή»
(Ennio Finzi, 2008)
Ο Ennio Finzi θεωρούνταν επίσημα ο τελευταίος ζωγράφος του Σπαζιολισμού (Spazialismo), αφού όπως ο ίδιος θυμάται, το 1947 ήταν μόνο 16 ετών και δεν μπορούσε να εγγραφεί στο κίνημα του Σπαζιαλισμού όπως αντίθετα ο Tancredi Parmeggiani (1927-1964) που τότε ήταν είκοσι ετών[1].
Η φιλία και η καλλιτεχνική κοινότητα με τον μεγάλο ζωγράφο Tancredi, που έχει τιμηθεί και από σημαντικά κρίσιμα κείμενα και εκθέσεις[3], τον οδήγησε αναμφίβολα να ενταχθεί στον κύκλο μερικών από τους μεγαλύτερους εκφραστές της ζωγραφικής και της κουλτούρας της δεκαετίας ’50 και ’60, όπως ο Giuseppe Capogrossi, ο Ettore Sottsass, ο Umbro Apollonio, και να συνεργαστεί σε στενή συνύπαρξη με τους κύριους βενετσιάνους δάσκαλους αυτής της κίνησης, όπως για παράδειγμα οι Virgilio Guidi, Riccardo Licata ή Emilio Vedova, ενώ πάντα ο Tancredi τον παρουσίασε στον μεγάλο αμερικανό συλλέκτη Peggy Guggenheim[1]. Για τα χρόνια της δεκαετίας του ’50 ο Finzi διενήργησε μια αναζήτηση βασικά σπαξιαλιστική, εστιάζοντας στη χρήση του χρώματος και στα εφέ δυστονικά και ατονικά
Ennio Finzi cm 24,2x32,2
Έτος 1957
Αυθεντικά στη φωτογραφία του Δάσκαλου
Τεχνική υδακολλητικό νερό πάνω σε άσπρο χαρτόνι, Σχέδιο Palladio
Έργο εξαιρετικά σπάνιο και ποιοτικά
Έργα της δεκαετίας του 50 είναι δυσεύρετα
«Το Χρώμα είναι το αμφιβληστροειδές που μεθάει από την Ωραιότητα ζητώντας βοήθεια από την Ακοή»
(Ennio Finzi, 2008)
Ο Ennio Finzi θεωρούνταν επίσημα ο τελευταίος ζωγράφος του Σπαζιολισμού (Spazialismo), αφού όπως ο ίδιος θυμάται, το 1947 ήταν μόνο 16 ετών και δεν μπορούσε να εγγραφεί στο κίνημα του Σπαζιαλισμού όπως αντίθετα ο Tancredi Parmeggiani (1927-1964) που τότε ήταν είκοσι ετών[1].
Η φιλία και η καλλιτεχνική κοινότητα με τον μεγάλο ζωγράφο Tancredi, που έχει τιμηθεί και από σημαντικά κρίσιμα κείμενα και εκθέσεις[3], τον οδήγησε αναμφίβολα να ενταχθεί στον κύκλο μερικών από τους μεγαλύτερους εκφραστές της ζωγραφικής και της κουλτούρας της δεκαετίας ’50 και ’60, όπως ο Giuseppe Capogrossi, ο Ettore Sottsass, ο Umbro Apollonio, και να συνεργαστεί σε στενή συνύπαρξη με τους κύριους βενετσιάνους δάσκαλους αυτής της κίνησης, όπως για παράδειγμα οι Virgilio Guidi, Riccardo Licata ή Emilio Vedova, ενώ πάντα ο Tancredi τον παρουσίασε στον μεγάλο αμερικανό συλλέκτη Peggy Guggenheim[1]. Για τα χρόνια της δεκαετίας του ’50 ο Finzi διενήργησε μια αναζήτηση βασικά σπαξιαλιστική, εστιάζοντας στη χρήση του χρώματος και στα εφέ δυστονικά και ατονικά

