TD - Tempero Diabetico [1985] - Elastic Mind

TD - Tempero Diabético de 1985, Πορτογάλος καλλιτέχνης του δρόμου από το 1999.
Elastic Mind είναι ένα έργο χειρογράφως ζωγραφισμένο σε καμβά με βαμβακερό ύφασμα, 100% σε αερισμό (spray) του έτους 2026, με μέγεθος εικόνας 97,5x76,5 εκ. Υπογεγραμμένο χειρογράφως από πίσω με ακρυλικό χρώμα. Αντικείμενο συλλέκτη σε άριστες συνθήκες, πωλείται απευθείας από τον καλλιτέχνη και συνοδεύεται από COA, πιστοποιητικό γνησιότητας χειρογράφως υπογεγραμμένο και φρεσκοσφραγισμένο. Αποστέλλεται σε κύλινδρο από χαρτόνι μέσω μεταφορέα.

“ Elastic Mind”
Το μυαλό που τεντώνεται και διπλώνεται στη μέση του δικού μου ψυχικού χάους, αλλά ποτέ δεν παραμένει σταθερό όπως μια συγκέντρωση.

Είμαι καλλιτέχνης τέχνης του δρόμου, σχηματισμένος στους δρόμους, στα λάθη και στην εμμονή. Από το 1999 το γκράφιτι αποτελεί μέρος του σώματός μου και του τρόπου που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο. Άρχισα στους τοίχους, στους δημόσιους χώρους, στον γρήγορο ρυθμό της πόλης, και εκεί ανέπτυξα τη δική μου γλώσσα, σκληρή και διαισθητική. Με τον καιρό, αυτή η γλώσσα ξεχείλισε σε καμβάδες, διατηρώντας το σπρέι ως κύργιο εργαλείο, όχι ως διακοσμητική τεχνική, αλλά ως άμεση επέκταση της κίνησης, της επείγουσας ανάγκης και της συνειδητής ατέλειας.

Ζω με την PHDA, όπου η έλλειψη προσοχής είναι το πιο χαρακτηριστικό σημάδι του τρόπου που λειτουργώ. Για πολλά χρόνια το θεώρησα εμπόδιο: η δυσκολία διατήρησης της εστίασης, η επιλεκτική προσοχή, ο νους που πηδά από ένα ερέθισμα σε ένα άλλο.Το να ζωγραφίζω ήταν μια συνεχής μάχη με τον εαυτό μου, μια προσπάθεια πειθαρχίας ενός πράγματος που από τη φύση του αρνείται να ησυχάσει. Η προσοχή μου, όταν ζωγραφίζω, είναι τυχαία και παροδική, άλλοτε βαθιά βυθισμένη στην εικόνα, άλλοτε τελείως απών, σαν να ήμουν ήδη σε έναν άλλο πίνακα, σε μια άλλη ιδέα, σε ένα άλλο τοίχο.

Με τον καιρό, σταμάτησα να προσπαθώ να διορθώσω αυτή τη λειτουργία και άρχισα να την ακούω. Ήταν τότε που συνειδητοποίησα ένα ουσιαστικό πράγμα: για μένα, έναν πίνακα δεν ολοκληρώνεται στο τυπικό τέλος της διαδικασίας. Υπάρχει ένα σημείο, κάπου ανάμεσα στο 60 και 65%, όπου το έργο φτάνει στην πιο ειλικρινή του κατάσταση. Σε αυτή τη φάση, ο πίνακας ακόμη αναπνέει, ακόμη υπόσχεται, ακόμη δεν έχει κλείσει πάνω του. Από εκεί και πέρα, η ευχαρίστηση εξαφανίζεται. Συνεχίζοντας θα στήριζε μόνο μια εξωτερική προσδοκία τελείωσης, όχι μια εσωτερική ανάγκη.

Αποφάσισα λοιπόν να μεταμορφώσω αυτό που για χρόνια θεωρούσα περιορισμό στη βάση της καλλιτεχνικής μου διαδικασίας. Οι καμβάδες μου γίνονται ατελείς, όχι από αμέλεια, αλλά ως συνειδητή επιλογή. Το ανεπεξέργαστο για μένα είναι ένα μέρος αλήθειας. Εκεί το σχήμα ακόμη ζει, εκεί το λάθος δεν έχει κρυφτεί ακόμα, εκεί το βλέμμα του θεατή προσκαλείται να συμπληρώσει, να φανταστεί, να σχεδιάσει. Όταν κοιτάω έναν πίνακα σε αυτό το μεσοδιάστημα, τον βλέπω ως τελειωμένο, δεν λείπει τίποτα, δεν περισσεύει τίποτα.

Μετά από δεκαπέντε χρόνια αγώνα κατά της έλλειψης προσοχής, κατάλαβα ότι δεν είναι εχθρός της δουλειάς μου, αλλά η πρώτη ύλη της. Η διασπασμένη προσοχή διαμορφώνει τον ρυθμό, οι διακοπές δημιουργούν στρώσεις, και η αδυναμία να παραμείνει κανείς πολύ ώρα στην ίδια εικόνα αποτρέπει τον υπερέλεγχο. Η παθολογία, κάποτε ορατή ως αποτυχία, έγινε συμμαχός δημιουργίας. Σήμερα, ζωγραφίζω δεχόμενος τη δική μου νοητική ροή και αφήνω να καθορίσει πότε αρχίζει ένα έργο και, κυρίως, πότε τελειώνει.

Το έργο μου ζει σε αυτή την ασταθή ισορροπία ανάμεσα στην ώθηση και την απουσία, ανάμεσα σε αυτά που λέγονται και σε αυτά που παραμένουν ανείπωτα. Δεν αναζητώ την τε perfection, ούτε τη κλασική τελείωση. Αναζητώ τη σωστή στιγμή που ο πίνακας παραμένει ανοιχτός, όπως ήμουν πάντα: ατελής, σε κίνηση, και βαθιά ζωντανός.

ENG
I am an urban artist, shaped by the streets, mistakes, and persistence. Since 1999, graffiti has been part of my body and the way I perceive the world. Over time, my raw, intuitive street language spilled onto canvas, with spray paint as my primary tool, not decorative, but a direct extension of gesture, urgency, and embraced imperfection.
I live with ADHD, and attention deficit has profoundly shaped my creative process. My focus is erratic and intermittent, my mind jumping between images and ideas. For years, I saw this as a limitation, but I now embrace it as a source of energy and inspiration.
My works reach their most honest state when they are only 60 to 65 percent complete. At this stage, the painting still breathes, still promises, still feels alive. Beyond that point, the pleasure disappears, and continuing would only satisfy external expectations. The unfinished has become a conscious choice, a space of truth where gestures remain alive, mistakes are visible, and the viewer is invited to imagine and complete.
After fifteen years of working with attention deficit, I understand it not as an obstacle, but as the raw material of my art. Fragmented attention shapes rhythm, interruptions create layers, and the inability to linger too long prevents overcontrol. My work lives in this unstable balance between impulse and absence, between what is said and what remains unsaid, incomplete, in motion, and deeply aliveh.