Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN 2.0

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσσάντρο Πατόβαν, διάσημου παγκοσμίως για την τεχνική του Screw Art. Το έργο κοσμείται από μια θήκη από Plexiglas.

Το εν λόγω έργο εντάσσεται στον διάλογο με τη ριζοσπαστική μονοχρωμία του Bernard Aubertin, επαναπροσλαμβάνοντας τη γλώσσα του μέσω της βιομηχανικής ύλης. Το απόλυτο κόκκινο – χρώμα ταυτότητας και ολοκληρωτικό – εδώ δεν αποτελεί απλώς επιφάνεια, αλλά ενεργειακό πεδίο. Όπως και στον Aubertin, το μονοχρωματικό μετατρέπεται σε νοητικό χώρο, απόλυτη ένταση, πνευματική δόνηση. Ωστόσο, αντί για πυρκαγιά και καύση, βρίσκουμε την βίδα: μηχανικό, βασιζόμενο στη modularity, σειριακό στοιχείο.
Οι βίδες ξεπροβάλλουν από τον οριζόντιο ορίζοντα σαν δυναμική ύφανση, δημιουργώντας έναν οπτικό ρυθμό που σπάει τη δισδιάστατη αντίληψη και μετατρέπει το κόκκινο σε ένα τοπίο διέλευσης από δυνάμεις. Ενώ ο Aubertin έκαιγε ύλη για να απελευθερώσει την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διαπερνάται, οικοδομείται. Είναι ένα αντίθετο βήμα, αλλά φιλοσοφικά συγγενές: μια ριζοσπαστική πράξη πάνω στη μονόχρωμη επιφάνεια.
Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά εμβυθιστική εμπειρία· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα σε τάξη και ώθηση, ανάμεσα σε μηχανικό έλεγχο και συναισθηματικό κραδασμό.
Σε αυτήν τη προοπτική, το έργο εμφανίζεται ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά προς τη βίδα, από την καταστροφική ενέργεια σε αυτήν που οικοδομεί, διατηρώντας ατσαλωμένη τη δύναμη του απόλυτου κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον δίαυλο της Pop Art, Screw Art, της κεντρικά концепτιουαλικής τέχνης και της αστικής τέχνης, υπενθυμίζοντας με οπτικό γλώσσα και πολιτισμική επίδραση το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Ταυτοχρόνως, η ερευνητική τέχνη dialogίζει με τη φαντασίωση του πολυτελείας, της εικονικής μόδας και του παγκόσμιου design, evocando συμβολισμούς ιερού/αιωνίου και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημε συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή μάρκες που αναφέρονται, αλλά πρωτότυπες δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό ύφος που αποτυπώνει κριτική και επανεξέταση του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτισμικού αντικειμένου σύγχρονου χρόνου.
Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της concept street art και της τέχνης που αντλεί έμπνευση από τα μεγάλα εικονικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.