Ένα ξύλινο γλυπτό - voodoo - Φον - Μπενίν (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Μια μητρική figure Fon/Vodun από τις παραδόσεις των νοτίων περιοχών της Βενίν ή του Τόγκο, μια ξύλινη κατασκευή καλυμμένη με αμέτρητες προσθέσεις, κυρίως με κλειδαριές και υφάσματα γαλαζωπά και κόκκινα.

Μια μορφή μητρότητας Fon από τις παραδόσεις Vodun του νότιου Βενίν και του Τόγκο παρουσιάζει όχι ένα γλυπτό με την κλασική δυτική έννοια, αλλά ενεργοποιημένο τελετουργικό σώμα. Μεταξύ των Fon, του θρησκευτικού τους συστήματος που ευρύτατα γνωστό ως Βοντούν, τέτοια αντικείμενα αντιλαμβάνονται ως τόποι ύπαρξης πνεύματος. Λειτουργούν μέσα σε μια κοσμολογία όπου οι υλικές ουσίες, οι μορφές που έχουν χαραχθεί και οι συσσωρευμένες προσθήκες εξυπηρετούν ως μέσα για τη θεϊκή ή προγονική δύναμη. Αυτό που φαίνεται, με την πρώτη ματιά, ως densely encrusted ξύλινη κατασκευή είναι στην πραγματικότητα το ορατό καταγραμμένο ρεκόρ τελετουργικής δράσης που έχει διαρκέσει στο χρόνο.

Ο ξύλινος πυρήνας—συχνά ανθρωπομορφικός, κάποιες φορές μόνο συμμετρικά έτσι—σταθεροποιεί το έργο. Στις μορφές μητρότητας, η έμφαση στην γενετική παρουσία μπορεί να εκφραστεί μέσα από μια καθιστή γυναικεία μορφή, ένα παιδί που κρατείται στη σοφία, ή συμβολικές αναφορές στη γονιμότητα και την κληρονομιά. Ωστόσο το σκαλισμένο σώμα σπάνια αφήνεται εκτεθειμένο. Περιβάλλεται από στρώσεις υφάσματα, κορδόνια, μεταλλικά στοιχεία και άλλα υλικά, μετατρέποντας σταδιακά το γλυπτό σε ένα συνθετικό ιερό αντικείμενο-φόρτιο. Η διαδικασία της συσσώρευσης είναι κεντρική για το νόημά του. Κάθε προσθήκη σηματοδοτεί μια επέμβαση: ένας όρκος που δίνεται, μια προστασία που επιδιώκεται, μια ίαση που ενεργείται, μια γέννηση που διασφαλίζεται.

Η παρουσία πολλών κλειδαριών είναι ιδιαίτερα σημαντική. Στην τελετουργική πρακτική των Fon, ο έλεγχος/περιορισμός αποτελεί ένα ισχυρό έννοια. Ουσίες τοποθετημένες μέσα ή πάνω σε ένα ιερό γλυπτό—βοτανοθεραπείες, θρηνικές υπολείμματα, φορτισμένες συσκευασίες—νοούνται ότι ενσωματώνουν πνευματική δύναμη. Οι κλειδαριές εξυπηρετούν τόσο κυριολεκτικές όσο και συμβολικές λειτουργίες: ασφαλίζουν κοιλίες ή προσθήκες φυσικά, και σημαίνουν τη σφράγιση της πρόθεσης. Το «κλείδωμα» του αντικειμένου είναι δέσιμο, σταθεροποίηση, έλεγχος των πνευματικών υπηρεσιών που επικαλέστηκε. Η εξάπλωση των κλειδαριών σε όλη την επιφάνεια υπενθυμίζει την ιδέα της φυλαγμένης ισχύος και περιορισμένης πρόσβασης, υπενθυμίζοντας στους θεατές ότι η αποτελεσματικότητα της μορφής εξαρτάται από την τελετουργική γνώση που κατέχουν οι μυημένοι ειδικοί.

Υφάσματα, ιδιαίτερα σε κορεσμένα μπλε και κόκκινα, εκφράζουν επιπλέον τη μεταφορική φόρτιση του αντικειμένου. Το ινδικο βαμμένο ύφασμα έχει μακρά παράδοση στην περιοχή ως δείκτης κοινωνικής θέσης, ταυτότητας και συνέχειας, ενώ το κόκκινο συχνά συνδέεται με ζωτικότητα, μεταμόρφωση και αυξημένη πνευματική ενέργεια. Τυλιγμένα, κορδονισμένα ή περιτυλιγμένα γύρω από τη μορφή, αυτά τα υφάσματα δεν εξωκομίζουν μόνο· ενεργοποιούν και προστατεύουν. Η χρωματική αντίθεση ανάμεσα στο βαθύ μπλε και το ζωντανό κόκκινο δημιουργεί μια οπτική ένταση που αντιστοιχεί στην μεταφυσική πυκνότητα του αντικειμένου. Το ύφασμα καλύπτει και ενισχύει τη ξύλινη μορφή, υποδηλώνοντας ότι η ορατή επιφάνεια αποτελεί μόνο ένα κατώφλι προς τη εσωτερική δύναμη.

Με την πάροδο του χρόνου, η μορφή της μητρικής γίνεται ένα παλίμψηστο τελετουργικών εμπλοκών. Οι επιφάνειες σκοτεινιάζουν από ποτά, οι ίνες σκληραίνουν από θρησκευτικές ύλες, το μέταλλο οξειδώνεται, οι κόμποι σφίγγονται. Εκείνο που μπορεί να φαίνεται χαοτικό σε έναν εξωτερικό παρατηρητή, μέσα στο αρχικό του πλαίσιο, αποτελεί μια δομημένη συσσώρευση εξουσίας. Η αισθητική του αντικειμένου—στενή, πολλαπλή, ανθεκτική στην εύκολη ανάγνωση—αντιστοιχεί στη εννοιολογική της λειτουργία ως δοχείο και μεσολαβητής γεννητικών ενεργειών. Ως ιερό μητρικό ιερό τουριστικό, θα είχε απασχολήσει όχι μόνο με το.