Repiquet / Bénard - Bhakti : Dévotion à l'Île de la Réunion - 2006

Μπάκτι: Προσήλωση στη Νήσο Ρεουνιόν

Η Σιλβιάν και ο Κλοντ Ρεπικέ καθώς και ο Ρολάνδο Μενάρντ δημιούργησαν την “Renaissance Editions” ειδικά για την έκδοση αυτού του βιβλίου αφιερωμένου στην ινδουιστική λατρεία στη Ρεουνιόν. Οι τρεις φωτογράφοι επέλεξαν 1.000 από τις λήψεις τους, δηλαδή το ένα δέκατο του αρχείου τους, για να εικονογραφήσουν το παρόν έργο. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Τα τρία χρόνια εργασίας που αντιπροσωπεύουν όλες αυτές οι έγχρωμες φωτογραφίες οδηγούν σε ένα έργο 432 σελίδων σε μεγάλο format, με βάρος 4 κιλά!

Ο Κριστόφ Πουσίέ, ανεξάρτητος δημοσιογράφος στη Ρεουνιόν, συνοδεύει τις εικόνες με πολυάριθμα κείμενα. Αρχικά, συντάσσει μια ιστορική επισκόπηση της ινδικής παρουσίας στο νησί. Στη συνέχεια στρέφεται γρήγορα προς κείμενα που εστιάζουν πολύ περισσότερο στην παρουσίαση του ινδουισμού στη Ρεουνιόν. Εκεί εξηγεί τι σημαίνει ο τίτλος του βιβλίου: «Αν ο βουδδισμός θα είναι ο δρόμος προς τη σοφία, ο ινδουισμός θα είναι ο δρόμος της αφοσίωσης, η μπάκτι που θα ανθίσει και θα κυριεύσει το σύνολο των δογμάτων».

Θυμάται τα σημαντικά ορόσημα της λατρείας: «Οι τελετές ξετυλίγουν το ταμούλ ημερολόγιο με σταθερό ρυθμό. Μπορούν να χωριστούν σε 3 κατηγορίες. Οι εορτές της Κάλι, το Κάβατι, η Μαριάαμμαν, το περπάτημα πάνω στη φωτιά, ο Γκοβίντεν ή και το Ντιπαάλι είναι τόσοι πολλοί μεγάλοι προορισμοί που έλκουν ένα σημαντικό πλήθος. Μέσω των πομπών τους, μαζί με τις όψεις των ναών, αντιπροσωπεύουν το πιο ορατό στοιχείο του ινδουισμού της Ρεουνιόν. Αλλά, εκτός αυτών των δημόσιων εορτών μακροσκελώς προετοιμασμένων, η δραστηριότητα των ναών και των παρεκκλησίων συνεχίζεται. Γίνονται τελετές πιο διακριτικές, χωρίς μουσικούς, ούτε πομπές, ανάλογα με τη μηνιαία ή εβδομαδιαία συχνότητα, ακόμη και καθημερινά στους μεγάλους ναούς. Σ’ αυτό προστίθενται οι ετήσιοι τελετουργοί που οργανώνονται από τις οικογένειες που διατηρούν ένα οικιακό ιερό και οι οικογενειακές τελετουργίες ευνοϊκών προγονικών πράξεων [που έχουν την αβύθυνση της εύνοιας - σημείωση] όπως η «τελετή της μαύρης κότας» για τη θεά Πετιάγιε και το σαμβράνι για τους νεκρούς.»