Φιγούρα φετίχ - Ewe - Τόγκο - Fétiche Éwe (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Φέτιχ Βουδού Έβε του Τογκό.

Φέτιχ που χρησιμοποιείται για τους λατρευτικούς τελετές του Βουδού.
Ο βουδού γεννήθηκε από τη συνάντηση των παραδοσιακών ιερειών των θεών Γιορούμπα και των δυνάμεων Φον και Εουέ, κατά τη δημιουργία και τη διεύρυνση του βασιλείου Φον του Αμπομέι στα 17ους και 18ους αιώνες.

Ο βουδού είναι η πολιτισμική βάση των λαών που προέρχονται από μετανάστευσεις από το Ταδό μέχρι το Τογκό, οι Ατζά (μεταξύ τους οι Φον, οι Γκον, οι Εουέ… και σε ορισμένο βαθμό οι Γιορούμπα…) λαοί που συνιστούν σημαντικό στοιχείο των πληθυσμών στα νότια των κρατών του Κόλπου του Μπενίν (Μπενίν, Τογκό, Γκάνα, Νιγηρία…).

Ο βουδού (που προφέρεται βοντού) είναι η προσαρμογή από τον Φον μιας λέξης Γιορούμπα που σημαίνει «θεός». Με τον βουδού λοιπόν δηλώνεται το σύνολο των θεών ή των δυνάμεων που είναι αόρατες και με τις οποίες οι άνθρωποι προσπαθούν να συνεννοηθούν για τη δύναμη ή την εύνοιά τους. Είναι η επιβεβαίωση ενός υπερφυσικού κόσμου, αλλά και το πλήρες σύνολο των διαδικασιών που επιτρέπουν την επαφή με αυτόν. Ο βουδού αντιστοιχεί στην λατρεία των Όριθας του Γιορούμπα. Όπως ο βουδού είναι και μια λατρεία προς το πνεύμα του κόσμου του αόρατου. Σε κάθε έναρξη, ο ιερέας βοντού ζητά τη βοήθεια του πνεύματος του Παπά Λέγκμπα για να ανοίξει τις πύλες των δύο κόσμων.

Ο βουδού μπορεί να περιγραφεί ως κουλτούρα, κληρονομιά, φιλοσοφία, τέχνη, χοροί, γλώσσα, τέχνη της ιατρικής, στυλ μουσικής, δικαιοσύνη, εξουσία, προφορική παράδοση και ιερουργίες.

Με το δουλεμπόριο, η κουλτούρα βουδού επεκτάθηκε στην Αμερική και στα νησιά της Καραϊβικής, ειδικά στη Χάϊτι. Διακρίνεται από τους τελετουργικούς «ενσωματώσεις» (εκούσια και προσωρινή κατοχή από τα πνεύματα), τις θυσίες ζώων, την πίστη σε ζωντανούς νεκρούς (ζombie) και στην πιθανότητα δημιουργίας τους τεχνητά, καθώς και την πρακτική της μαγείας σε κούκλες με καρφιά (κούκλα βουδού).

Η πρακτική της θρησκείας και του πολιτισμού τους ήταν απαγορευμένη από τους αποικιοκράτες, επιφέροντας θάνατο ή φυλάκιση, και έτσι τελούνταν κρυφά. Ωστόσο ο βουδού ενσωμάτωσε τους τελετουργικούς και αντιλήψεις καθολικής πίστης, καθιστώντας τον αποδεκτό. Έτσι γεννήθηκε ο «χριστιανικός βουδού».

Τις δεκαετίες του 1950, το Β Vatican έκανε ειρήνη με τον λατρευτικό βουδού.

Ο βουδού συνέχισε να υφίσταται και οι πρακτικοί του εμφανίζουν χωρίς φόβο την πίστη τους.