Mario Silano (1973) - Vergine della Luce

Τίτλος: Παρθένος του Φωτός
Λιθογραφία σε καμβά; όχι, ελαιογραφία σε καμβά, 40 x 30 εκ.

Το έργο, μια ελαιογραφία σε καμβά με формат 40×30 εκ., εμφανίζεται ως ένα έργο οικείας και συλλογικής ευλάβειας, εκτελεσμένο με τεχνική μαλακή και φωτεινή που παραπέμπει στην παράδοση του σύγχρονου ρεαλισμού, εμποτισμένου από ήχους παλιού ιερού κλασικισμού.
Στο κέντρο της σύνθεσης δεσπόζει το πρόσωπο μίας νεαρής γυναίκας, ερμηνευόμενο ως μορφή Παναγίας, τυλιγμένο σε ένα ευρύ ανοιχτό γαλάζιο πέπλο που καλύπτει το κεφάλι της και πέφτει με μεγάλες και βελούδινες πτυχώσεις στους ώμους. Το πέπλος, με απαλό και σχεδόν αιθέριο γαλάζιο, φιλοτεχνημένος με διαφανείς γλύφες που αφήνουν να φανεί η μαλακότητα του υφάσματος και δημιουργούν αντίθεση με το σκοτεινό υπόβαθρο – ένα βαθύ μαύρο, σχεδόν βελούδινο, που απορροφά το φως και εστιάζει την προσοχή αποκλειστικά στο θέμα.
Το πρόσωπο φλέγεται από έντονη και ήρεμη Μεσόγειος ομορφιά: ζεστός ελαιώδης τόνος επιδερμίδας, μάγουλα ελαφρά ριγωμένες από φυσικό ροζ tint, χείλη γεμάτα και διακριτικά διατυπωμένα σε απαλό ροζ τόνο. Τα μεγάλα μάτια, καστανά σκούρα με θερμές αντανακλάσεις, κοιτούν ευθείς τον θεατή με βλέμμα σταθερό, γλυκό και ταυτόχρονα διεισδυτικό, γεμάτο ήρεμη επίγνωση και σιωπηρή προσφορά εσωτερική. Τα φρύδια καμπυλωτά και καλά οριοθετημένα πλαισίωνουν το βλέμμα, ενώ τα μαλλιά καστανά σκούρα, ομαλά κυματιστά, ξεπετάγονται λίγα από το χείλος του πέπλου σε σπάργος σπειροειδών που πλαισιώνουν το πρόσωπο και κατεβαίνουν κατά το λαιμό με φυσικότητα.
Το φως προέρχεται από αριστερά, διαμορφώνοντας με ακρίβεια τη χωρική εκτύπωση των επιφανειών του προσώπου: το δέρμα αποδίδεται με ομαλή τεχνική και σβήσιμο, σχεδόν βελούδινο, που δίνει στο δέρμα μια κεραμική και φωτεινή ποιότητα. Το χρώμα του φωτισμού ισορροπείται με φροντίδα, χωρίς καβαγκισικές εξάρσεις, αλλά με μαλακή, βαθμιαία μετάβαση που τονίζει την κυκλικότητα των μορφών – ζυγωτικά, πηγούνι, μέτωπο – χωρίς να διακοπεί η γαλήνια αρμονία του συνόλου.
Το πιο ισχυρό στοιχείο κεντρικό και συμβολικό είναι η αναμμένη κηροκώπηση, που κρατείται με τα δύο χέρια στο ύψος του στέρνου.Η φλόγα, μικρή μα ζωντανή, εκπέμπει μια ζεστή και τρεμοπαίζουσα λάμψη πορτοκαλοκίτρινη που αντανακλάται στο πιγούνι, στον λαιμό και στο κάτω άκρο του πέπλου, δημιουργώντας μια χρυσαφένια αλόη που αντίκειται στο ψυχρό μπλε του μανδύα. Ο κερί φαίνεται μαλακά διαμορφωμένο, με ελάχιστες ρύθμουες που προβάλλουν τη ροή του χρόνου και τη φθαρτότητα της ζωής. Τα χέρια, κομψά και με μακριά δάχτυλα, αντιμετωπίζονται με ρεαλιστική προσοχή αλλά χωρίς υπερβολική σκληρότητα: οι νύχια περιποιημένα, το δέρμα λειότητο, οι αρθρώσεις ελάχιστα φωτιζόμενες από το φως.

Το έργο εκπέμπει μια ατμόσφαιρα περισυλλογής αιωρούμενης, σχεδόν μυστικιστικής, όπου η φλόγα της κηροκώπησης γίνεται σύμβολο σιωπηλής προσευχής, εσωτερικής αγρυπνίας και παρουσίας φωτεινής μέσα στο σκοτάδι του κόσμου.