Montanaro - Banana Bot

Σε μια εποχή που κυριαρχείται από τον προγραμματισμό της απαξίωσης και την ψηφιακή εξάρτηση, ο Montanaro εισβάλλει στη σκηνή με το «BANANA BOT», ένα έργο που ταυτόχρονα αποτελεί κράξιμο για ελευθερία και έναν εξελιγμένο παιγνίδι παραπομπών. Το έργο παρουσιάζεται ως επινοημένη συνύπαρξη τόλμης. Μέσα σε ένα ροζ φούξια πλαίσιο, που οριοθετεί το πεδίο της δράσης σαν ένα ηλεκτρικό ρινγκ, παρακολουθούμε μια αληθινή «τεχνολογική γέννηση». Μια μπανάνα, εμβληματικό ποπ είδωλο εξ άλλου, δεν είναι πλέον απλό άψυχο αντικείμενο ή φρούτο προς κατανάλωση, αλλά μια οργανική οντότητα που σκίζει το παγωμένο στήθος των τυπωμένων κυκλωμάτων. Οι ηλεκτρονικές συνιστώσες — πυκνωτές, αν resistansi, μητρικές πλακέτες — εδώ δεν είναι λειτουργικά στοιχεία, αλλά αντιπροσωπεύουν τις πυκνές λογισμικές αλυσίδες από τις οποίες προσπαθεί να ξεφύγει το «φρούτο». Οι πολύχρωτοι αγωγοί, που εξέρχονται σαν φλέβες και αρτηρίες συνθετικές, υπαινίσσονται μια εξέλιξη σε εξέλιξη: η μπανάνα δεν τρέχει απλώς μακριά, απορροφά την τεχνολογία για να μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο. Ο τίτλος «BANANA BOT» αποτελεί ένα διανοητικό εύρημα. Προκαλεί άμεσα την κλασική «Banana Boat Song» του Harry Belafonte, δημιουργώντας μια φαντασία κόπωσης, χειρωνακτικής εργασίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ωστόσο, ο Montanaro ανατρέπει το οπτικό πεδίο: αν στο τραγούδι ο άνθρωπος περίμενε να μετρήσει ο «tallyman» τις μπανάνες για να επιστρέψει σπίτι, εδώ είναι η ίδια η μπανάνα που επαναστατεί απέναντι στον δυαδικό μετρητή των chips. Ο Montanaro αποδεικνύεται ένας καλλιτέχνης ικανός να μασάει τους κώδικες της Pop Art, για να τους ξεράσει με τη μορφή κοινωνιολογικής σκέψης. Η επιλογή χρωμάτων — το μεταλλικό ματζέντα της μπανάνας απέναντι στο όξινο πράσινο των πλακετών — δημιουργεί μια ζωντανή αντίθεση που μαγνητίζει το βλέμμα και δεν το αφήνει να φύγει.

«BANANA BOT» δεν είναι μόνο ένα αντικείμενο προς παρατήρηση, είναι ένα οπτικό βραχυκύκλωμα. Μας θυμίζει ότι όσο κι αν η τεχνολογία προσπαθεί να μας κλεισ使ε, το «organico» στοιχείο και η δημιουργικότητα θα βρούν πάντα έναν τρόπο να παραβιάσουν την μητρική πλακέτα."
Ο καλλιτέχνης δημιουργεί έναν διάλογο ανάμεσα στο «ψυχρό» και το «θερμό». Οι πράσινες και καφέ πλακέτες (υλικό hardware που έχει παλιώσει) αντιπροσωπεύουν μια λογική και επίπεδη δομή. Αντίθετα, η μπανάνα — με το φινίρισμά της σε ματζέντα μεταλλικό — εκρήγνυται σε τρεις διαστάσεις, φέρνοντας όγκο και μια λαμπρότητα σχεδόν σάρκιη που τραβά αμέσως το βλέμμα. Τα καλώδια δεν τοποθετούνται τυχαία. Ακολουθούν μια ανατομική λογική. Δείχνουν «μύες» που ανυψώνουν τη δομή της μπανάνας, υποδηλώνοντας μια κίνηση διαφυγής ή αφύπνισης. Είναι μια χρήση της καλωδίωσης σαν τρισδιάστατο σχέδιο.
Η επιλογή του ροζ φούξια για το πλαίσιο δεν είναι απλά αισθητική, αλλά εννοιολογική. Εξυπηρετεί το απομόνωμα του πειράματος «Banana Bot», σαν να ήταν μια επώαση ή εργαστήριο όπου η φύση επιτέλους παίρνει το πάνω χέρι πάνω στη μηχανή.