V. Altieri (1977) - L’attraversamento notturno

Τίτλος:

Artista: V. Altieri
Τεχνική: Λάδι σε σανίδα
Διαστάσεις: 30x50 εκ.

Το έργο λάδι σε σανίδα διαστάσεων 30×50 του V. Altieri παρουσιάζεται ως νυχτερινή σύνθεση με μεγάλη Evans συναισθηματική ισχύ, αιωρείται ανάμεσα στην γεωμετρική αφαίρεση και τη ονειρική θέα ενός αρχαϊκού αστικού τοπίου.

Κυρίαρχα της σκηνής είναι οι καθαρές αρχιτεκτονικές φόρμες, στιλιζαρισμένες και απλοποιημένες, που συνθέτουν ένα μικρό, σφιχτό οικισμό, σχεδόν αιωρούμενο στην άκρη του νερού. Τα σπίτια – λευκά, γκρίζα, ωχ, με κόκκινα, μπλε και ωχ κεραμίδια – υψώνονται σε βασικές μορφές, περιορισμένες σε γεωμετρικά στερεά: ορθογώνια, τραπέζια, παραλληlepipedia, που μόλις υπαινίσσονται από κατακόρυφά μαύρα παράθυρα, τα οποία χτυπούν το ρυθμό όπως σιωπηλά παύσεις. Κανένα διακοσμητικό στοιχείο δεν διαταράσσει τη μορφολογική σύνθεση· κάθε στοιχείο είναι μια επιφάνεια χρώματος, στρωμένη με ακρίβεια σχεδόν κεραμική.

Στο κέντρο της σύνθεσης επιβάλλεται μια μαζική γέφυρα, και αυτή αποσυντεθειμένη σε καθαρά γεωμετρικά επίπεδα: κύκλοι και ωοειδή τόξα αντικατοπτρίζονται συμμετρικά στην υδάτινη επιφάνεια από κάτω, δημιουργώντας μια ανακλαστική εικόνα που πολλαπλασιάζεται και ταυτοχρόνως διαστρέφει το πραγματικό σε έναν είδος αντιστραμμένου κόσμου. Το είδωλο δεν μιμείται πιστά: τα χρώματα αντιστρέφονται μερικώς, οι μορφές διαστέλλονται και συστέλλονται σύμφωνα με μια ονειρική προοπτική, σχεδόν μεταφυσική, εντείνοντας το αίσθημα ήρεμης ασυνέχειας.

Η γραμμή του νερού, οριζόντια και καθρεφτική, διαιρεί σαφώς το πίνακα σε δύο καταγραφές: πάνω, ο οικισμός ξεπροβάλει απέναντι στο βαθύ μαύρο της νύχτας που διακοσμείται από έναν μεγάλο σεληνόφωτο δίσκο λευκοαργυρό· κάτω, το είδωλο συγχωνεύεται με την κίτρινο-πορτοκαλί όχθη πρώτη πλάνα, δημιουργώντας μια θερμή χρωματική συνέχεια που αντίκειται στο ψυχρό της νύχτας άνω.

Η βλάστηση – δέντρα και λόφοι – περιορίζεται σε καθαρά κώνους και ημπορείες έντονου χρώματος: έντονο πράσινο, ώχρα-καφέ, βαθιά βιολετί, σκούρο πορτοκαλί. Αυτά τα φυσικά στοιχεία, εξίσου γεωμετρικά με τα αρχιτεκτονικά, φαίνονται σχεδόν κρυστάλλινα ή ορυκτές φυτικές μορφές, συμβάλλοντας στην ατμόσφαιρα της χρονικής αιώρησης.

Μια μικροσκοπική ανθρώπινη φιγούρα, μόνη, περιορίζεται σε μια μαύρη κάθετη σκιά, διασχίζει αργά τη γέφυρα: η παρουσία της ελάχιστης κλιμακώνει το αίσθημα του απέραντου και της διαλογιστικής σιωπής που περιβάλλει ολόκληρο το έργο.

Η παλέτα είναι ρυθμισμένη με αντίθετα δυνατά αλλά αρμονικά: το βελούδινο μαύρο του νυχτερινού υποβάθρου κάνει τα έντονα και καθαρά χρώματα των μαζών αρχιτεκτονικών και φυσικών να ξεχωρίζουν· το φωτεινό κίτρινο της ακτής στο προσκήνιο λειτουργεί ως θερμός δεύτερος ρόλος που αγκαλιάζει το βλέμμα και οδηγεί προς την κεντρική αντανάκλαση της σύνθεσης.

Το σύνολο εκπέμπει μια αρχαϊκή και ταυτόχρονα μοντέρνα σιωπή, μια ισορροπία ανάμεσα σε αναμνήσεις μεσογειακών τοπίων και μια γεωμετρική ευαισθησία που θυμίζει τόσο τον συνθετικό κυβισμό όσο και ορισμένες ατμόσφαιρες Ντιχίριχ που διυλίζονται μέσα από μια σύγχρονη λυρική και χρωματική ευαισθησία.