Edmund Kesting (1892-1970) - Kreuztragung

Στον πλειστηριασμό βρίσκεται μια αφηρημένη σύνθεση σε χαρτί βαθύχρωμο από τον σημαντικό Γερμανό καλλιτέχνη Έντμουντ Κέστινγκ του 1919, εδώ στις δεκαετίες 1960/1970 σε στυλ κατασκευαστικού κινήματος, με διαστάσεις φύλλου 34,5 x 48 cm και θέμα δεικνύματος 15 x 13 cm.

Η ξυλογραφία φέρει την υπογραφή με σφραγίδα του καλλιτέχνη. Η περιορισμένη έκδοση της ξυλογραφίας του 1919 – εδώ με τον αριθμό 87 – από «100 αντίτυπα» εκδόθηκε στις δεκαετίες 1960/70. Η κατάσταση εξαιρετική, στην κορυφή της αριστερής περιμέτρου του φύλλου υπάρχει ένα ελάχιστο σκίσιμο (βλ. φώτο).

Υπάρχει και άλλος εκτύπωμα KESTING σε μια παράλληλη δημοπρασία καθώς και άλλοι Γερμανοί Κονστρουκτιβιστές (BUCHHOLZ και MAATSCH).

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ EDMUND KESTING (Πηγές αποσπάσματα Wikipedia)

Ο Έντμουντ Κέστινγκ (γεν. 27 Ιουλίου 1892 στο Ντρέσντερ/ Ντρέσντ, θαν. 21 Οκτωβρίου 1970 στο Μπίρκενβέρντορ) ήταν Γερμανός ζωγράφος, χαράκτης, φωτογράφος και δάσκαλος τέχνης. Αποτελεί έναν από τους εκπροσώπους της Ινφορμαλιστικής ζωγραφικής.

Το 1919 ίδρυσε ο Κέστινγκ το ιδιωτικό σχολείο τέχνης Der Weg – Schule für Gestaltung. Το 1921 γνώρισε τον Herwarth Walden και άρχισε να συνεργάζεται έντονα.

Από το 1920 γεννήθηκαν κατασκευαστικές εργασίες και κολάζ περικοπών. Αναπαρήγαγε πίνακες με λάδι, υδατοχρώματα και γκουάς. Το 1922 παντρεύτηκε την μαθητή του Gerda Müller. Διατηρούσε στενές επαφές με καλλιτέχνες της Αβανγκαρντ όπως ο Kurt Schwitters, ο László Moholy-Nagy, ο El Lissitzky, ο Alexander Archipenko και άλλοι. Ιδιαίτερα οι δημιουργίες του Schwitters τον εντυπωσίασαν βαθιά. Από το 1923 συμμετείχε στις εκθέσεις του κύκλου «Sturm».

Από περίπου το 1925 ασχολήθηκε πιο εντατικά με τη φωτογραφία. Επέδειξε πρωτότυπες φωτοτεχνικές τεχνικές όπως πολλαπλές εκθέσεις, φωτογραμμά και μοντάζ αρνητικών· χρησιμοποιούσε ο Κέστινγκ κάμερες με μεγάλες διαμέτρους οπτικών. Το 1926 υπήρξε η ίδρυση της Βερολινέζικης σχολής «Der Weg» και της ίδρυσης της εταιρείας των Sturmfreunde στη Δρέσδη. Ο Κέστινγκ έγινε πλέον διεθνώς επιτυχημένος. Συμμετείχε σε εκθέσεις στη Μόσχα και τη Νέα Υόρκη. Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης αγόρασε κοφτές κολάζ από εκείνον. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 εισήλθε στο Γερμανικό Werkbund. Το 1931 ίδρυσε ο Έντμουντ Κέστινγκ μαζί με τους Erich Fraaß και Bernhard Kretschmar τη Νέα Δρέσδης Σεζεσιον.

Μετά την άνοδο των ναζιστών στην εξουσία, έγινε υποχρεωτικό μέλος της Reichskammer der bildenden Künste. Το 1933 υπήρξαν πρώτες έρευνες στα σπίτια του· ο Κέστινγκ κατέστρεψε τότε ορισμένα από τα έργα του. Διατήρησε τον επαγγελματικό του βίο ως διαφημιστικός φωτογράφος για εταιρείες φωτογραφίας και αυτοκινήτων. Μπόρεσε να συμμετάσχει σε εκθέσεις μέχρι το 1936, αλλά στη συνέχεια έλαβε απαγόρευση εργασίας και έκθεσης, χωρίς αυτό να επηρεάζει τη φωτογραφία.

Το 1937, στο πανγερμανικό συντονισμένο μέτρο «Entartete Kunst», κατασχέθηκαν και καταστράφηκαν πάνω από δώδεκα από τα έργα του από δημόσια σCollections.

Μαζί με τον Karl von Appen, Helmut Schmidt-Kirstein, Hans Christoph και άλλους ίδρυσε μετά το τέλος της ναζιστικής δικτατορίας το 1945 στη Δρέσδη την ομάδα καλλιτεχνών «der ruf – befreite Kunst». Το 1945/46, μετά τη καταστροφή της Δρέσδης, δημιουργήθηκε μια σειρά πειραματικών φωτογραφικών έργων με τον τίτλο Dresdner Totentanz, ο οποίος βασίζεται ονομαστικά στο διάσημο αναγεννησιακό ανάγλυφο. Το 1946 ο Κέστινγκ προσκλήθηκε στην Ακαδημία Τέχνης της Δρέσδης και ανέλαβε τη διεύθυνση του εργαστηρίου φωτογραφίας και κινηματογράφου. Μερικά χρόνια αργότερα απολύθηκε, οπότε κατευθύνθηκε προς το Βερολίνο και το 1948 έγινε διευθυντής της ειδικής τάξης για τη Φωτογραφία στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών στο Βερολίνο-Μπεϊτσένζε.

Το 1953 υπήρξε μακρά περίοδος απόλυτης απόλυσης κατά τη διάρκεια της διαμάχης περί φορμαλισμού. Το 1955 διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο Κινηματογράφου και Τηλεόρασης στο Potsdam-Babelsberg ως «Επιβλέπων διδάσκων για τη Φωτογραφία»; τιμήθηκε το 1960 με συνταξιοδότηση.

Ο Έντμουντ Κέστινγκ πέθανε το 1970 στο Birkenwerder κοντά στο Βερολίνο, όπου είχε μετακομίσει το 1948. Μεταξύ 1949 και 1959 δεν έγιναν εκθέσεις των έργων του στη DDR, μόνο από περίπου το 1980 η δουλειά του Κέστινγκ αναγνωρίστηκε επίσημα.