Anton Kaestner - #192 - L - " The Constant Gardener ".

#192 - L - " The Constant Gardener ".
Μοναδικό κομμάτι, πρωτότυπη εργασία του Άντον Κάεστνερ, άμεσα από το Παρισινό εργαστήριο.

Ακρυλικό σε σπρέι πάνω σε Plexiglas πλάκα 3mm.
Αυτό το πίνακας δεν είναι εκτύπωση. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο έργο ζωγραφισμένο με γυαλιστερή απόδοση "glossy", παρόμοια με την εφαρμογή ρητίνης, που είναι μοναδική.
Πάρτε τον χρόνο να δείτε τις λεπτομέρειες.

Διαστάσεις : Ίντσα 24,2 * 17,3 * 0,12 / cm 61,5 * 44 * 0,3 χωρίς κάδρο.
Αυτό το πίνακας ερχεται χωρίς κάδρο.
Κάδρο υψηλής ποιότητας της γερμανικής μάρκας Nielsen σε αλουμίνιο, αναφορά Μαύρο Ματ (Ίντσες 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) συνιστάται και διατίθεται κατά την αποστολή με πρόσθετο κόστος 120€.

Το έργο είναι υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος.
Ε accompanies Certificat d'Authenticité.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλιση.

Ο Άντον Κάεστνερ είναι ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας, Ελβετός που βασίζεται στο Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε όλη την Ευρώπη, στη Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη έκθεση - Λωζάνη Μάιος 2026.

"Βιογραφία

Γεννημένος στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από τη φυσική ομορφιά και τον πολιτιστικό πλούτο της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμάτο στην οικογένειά μου, και ήταν ο αείμνηστος παππούς μου, ένας τεχνίτης & καλλιτέχνης, ο οποίος τοποθέτησε το σπόρο για το πάθος με το οποίο ακολούθησα αργότερα στη ζωή.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε σημειωματάρια A4 και έπειτα A3. Αρχικά με προσέλκυσε η μη-εικονογραφική ζωγραφική και ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Με τον καιρό, και ενώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης μια προτίμηση για πνευματικά υλικά καθώς συντονίζονταν με την εξερεύνησή μου για την ανθρώπινη ύπαρξη, τη μελαγχολία και τις βαθύτερες αλήθειες της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, ο δρόμος για να γίνεις πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες ακολούθησα διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες έως το Μαρόκο, το Βέλγιο, την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου διεύρυναν τη ματιά μου, εκθέτοντας με σε ευρύ φάσμα πολιτισμικών επιρροών. Όπου κι αν πήγαινα, βυθιζόμουν στα τοπικά καλλιτεχνικά σκηνά και εξερευνούσα την δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά την έμφαση στην επιχειρηματική μου καριέρα, η τέχνη αποτελούσε πάντα μέρος μου, σιγά σιγά να σιγοβράζει κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής διαλογιστικής διαδικασίας για μένα—ένας τρόπος να ξεφύγω από τον κόσμο και να επικεντρωθώ στον εσωτερικό εαυτό μου.
Πάντα μου πρόσφερε απεριόριστη ικανοποίηση η ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω μέσα από πραγματικές εμπειρίες. Μέσα από την τέχνη μου, πάνταεπιθυμούσα να προσφέρω σε άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική προοπτική και να αναλογιστούν τη δική τους ζωή.
Το 2021, μετά την σύνταξή μου από την επιχειρηματική καριέρα, αφοσιώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Έστησα το δικό μου στούντιο στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνομαι εξ ολοκλήρου στην τέχνη μου. Μέχρι το τέλος του 2023, εγκαινίασα την δημόσια καλλιτεχνική μου καριέρα και, προς έκπληξή μου, το έργο μου γρήγορα αναγνωρίστηκε, βρίσκοντας στέγη σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γαλλία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και την Ολλανδία.

Εικαστικό Βιογραφικό

Η πρώτη ατομική μου έκθεση, "Échos," που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στο τέλος του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικά ιχνηλάσματα και σπρέι στο πίσω μέρος ανακυκλωμένου extrusion plexiglass, μια ελαφριά, λεία, γυαλιστερή και μερικές φορές εύθραυστη επιφάνεια.
Αυτή η διαδικασία με αποτρέπει από το να βλέπω το έργο όπως εξελίσσεται. Δεν έχω οπτική ανάδραση ή έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας—κάτι που χαιρετίζω. Επιτρέπω «τυχαίες πειραματισμούς» - οτιδήποτε πάει για να βγάλει τη λογική!- να καθοδηγήσουν το αποτέλεσμα, τις στρώσεις και τα ολογραφικά εφέ που δημιουργώ, και αφήνω χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το κομμάτι τελικά εκτίθεται. Αυτή η προσέγγιση που αντηχεί με τη διαδικασία αποκάλυψης / σταθεροποίησης της φωτογραφίας είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης εμπλουτίζονται από στρώσεις και διαφάνειες, δίνοντας σε κάθε έργο μια «ασκητική» ποιότητα: είμαι ευχαριστημένος όταν αναγνωρίζω «απαράβατες αναγκαιότητες», δηλαδή ό,τι πιθανόν να ανακαλύψουμε όταν μείνουμε ήσυχοι και φως.
Διατηρώ τη προσέγγισή μου συνειδητά απλή. Ούτε «συναισθηματισμός» ούτε «θεωρητική αντίληψη» αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε «ταχείςκαταναλωτικές» ούτε «πληροφοριακή κατοχή», αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αοράτων της ιστοριών, η τέχνη μου είναι μια επιδίωξη για τη «ζωή στο κέντρο της ζωής», το «le vif» όπως θα έλεγε ο γαλλικός μάστερ επιστημονικής φαντασίας Αλαν Νταμασιο.
Ενώ το έργο μου μπορεί μερικές φορές να θυμίζει τη διαφάνεια και τη λαμπρότητα του βιτρώ, παραμένει σχεδόν εξ’ ολοκλήρου αφηρημένο. Επί πλέον, το plexiglass προσφέρει στον πίνακα μια λαμπερή επιδερμίδα όπου μπορεί κανείς να διακρίνει τη δική του σιλουέτα, διαφορετική για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο ενεργεί ως διακριτό καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Η αλληλεπίδραση φωτός, χρώματος και υφής, ακόμη και των κενών μερών, απαιτεί μόνο ενσυναίσθηση.
Ελπίζω ότι ο διαπλεκόμενος μεταξύ «λεπτομερειών για το πλησίασμα» και «απόστασης για ολότητα» θα ενθαρρύνει τους θεατές να embark στις δικές τους εσωτερικές περιπλανήσεις.
Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός για ό,τι μπορεί να επιτευχθεί. Απλά, βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διαδικασία της questioning και της ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι αντιπαράθεση με τα όριά μου, πιέζοντάς με να βελτιώσω τις ικανότητές μου και να εξερευνήσω περαιτέρω αυτό που μπορώ να καταφέρω. Για μένα, η ζωγραφική είναι μια καθημερινή τέχνη, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσει ουσιαστικές συζητήσεις.

Όπως θα έλεγε ο Ζαν Μπαζέην: "Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπειν."

Άντον Κάεστνερ.