Καλοκαιρινό πουκάμισο του Αμερικανικού Στρατού στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο - με τη Μεραρχία Πεζικού - Στρατιωτική στολή

Όμορφη 100% γερμανικός πόλεμος WW2, θερινή πουκάμισα από την 102η μεραρχία «Ozark». Σίγουρα φορέθηκε στον αγώνα, με αποτέλεσμα κάποια φθορά, δείτε τις φωτογραφίες, αλλά σε ικανοποιητική ως καλή κατάσταση. Τα διακριτικά ιεραρχίας έχουν αφαιρεθεί από τον στρατιώτη σε κάποια στιγμή. Διαθέτει επίσης αριθμό πλυντηρίου, ο οποίος ίσως θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την ταυτοποίηση του αρχικού ιδιοκτήτη. Γενικά μια εξαιρετική μπλούζα - παρακαλούμε δείτε τη συννημένη φωτογραφία για μια σημαντική εντύπωση του ίδιου του αντικειμένου· αποτελεί μέρος της περιγραφής.

Μια πολύ ωραία και 100% αυθεντική μπλούζα από μια σπάνια μονάδα που δεν βρίσκεται εύκολα!

Ιστορία της 102ης μεραρχίας πεζικού
Η 102η Μεραρχία Πεζικού, υπό τη διοίκηση του Ταγμαάρχου Φρανκ Α. Κίτινγκ, κατέφθασε στο Δυτικό Μέτωπο στη Θεματική Ευρωπαϊκή Επιχείρηση (ETO) στο Κερχούρ, Γαλλία, 23 Σεπτεμβρίου 1944, και, μετά μια σύντομη περίοδο εκπαίδευσης κοντά στο Valognes, μετακινήθηκε στα γερμανο-ολλανδικά σύνορα. Στις 26 Οκτωβρίου, στοιχεία που συνδέθηκαν με άλλες μεραρχίες μπήκαν σε μάχη και στις 3 Νοεμβρίου η μεραρχία ανέλαβε την ευθύνη για τον τομέα από τον Γούρμ μέχρι τον Γουάουριχεν. Μια επαναξιολόγηση των τομέων και η επιστροφή στοιχείων τοποθέτησε τη 102η πλήρως υπό τον έλεγχο των μονάδων της για πρώτη φορά, στις 24 Νοεμβρίου 1944, καθώς προετοιμαζόταν για επίθεση προς το Ροέρ. Η επίθεση άρχισε στις 29 Νοεμβρίου και οδήγησε τη μεραρχία ποταμό μέσω Welz, Flossdorf και Linnich.

Στρατιώτες της Β′ Εταιρείας, 406ο Τάγμα Πεζικού, 102η Μεραρχία, στο Ουέρντιγκεν, Γερμανία. 11 Μαρτίου 1945.
Μετά από μια περίοδο έντονου περιπολικού αγώνα κατά μήκος του Ροέρ, 4–19 Δεκεμβρίου, η μεραρχία ανέλαβε τον τομέα του XIII Τάγματος από τον ποταμό Γουρμ, βορειανατολικά του χωριού Βουργ, έως το Μάρμεν στα νότια, και προετοιμάστηκε για διέλευση του ποταμού. Στις 23 Φεβρουαρίου 1945, η 102η επιτέθηκε διάβαση του Ροέρ (Επιχείρηση Γκρέντα), προχώρησε προς Λονβίχ και Έρκελεντζ, προσπέρασε το Μονχέντφλαχ, κατέλαβε το Κρέφελντ, 3 Μαρτίου, και έφτασε στο Ρήνο. Τον Μάρτιο η μεραρχία βρισκόταν αμυντικά κατά μήκος του Ρήνου, ο τομέας της εκτεινόταν από το Ομπμποργκ νοτιοανατολικά μέχρι Ντύσσελντορφ. Διέσχιζε τον ποταμό στις 9 Απριλίου με γέφυρα ελικοπτέρου, η μεραρχία επιτέθηκε στο Γκεσέρμπιργκε, συναντώντας σκληρή αντίσταση. Μετά από 3 ημέρες και νύχτες σφοδρής αντίστασης των εχθρών, ο Βίλσεντε και ο Χέσση-Ολντεντορφ έπεσαν, στις 12 Απριλίου 1945, και η 102η προχώρησε προς το ΄Ελμπε, συναντώντας ελάχιστη αντίσταση. Η Μπράιτενφελντ έπεσε, στις 15 Απριλίου, και η μεραρχία επιτηρούσε το ποταμό Έλμπε, 48 μίλια από το Βερολίνο, η προέλασή της σταμάτησε κατόπιν διαταγής. Ο Στόρκαου υπέστη μάχες στις 16, ο ΕΡΑ στις 21 με Φάλλερζλεμπεν. Στις 3 Μαΐου 1945 η 102η έσφιξε τα χέρια με τη ρωσική 156η Μεραρχία μόλις εκτός Βιρλίνου.

Στις 15 Απριλίου η μεραρχία ανακάλυψε ένα war crime στο Γκάρντελαγκεν: τη Γελοιογραφία της Σταβνίτσεμπμπε. Περίπου 1.200 αιχμάλωτοι από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης Mittelbau-Dora και Hannover-Stöcken αναγκάστηκαν να βγουν από ένα τρένο σε ένα άδειο αποθήκη που μετριέται περίπου εκατό με πενήντα πόδια στην περίμετρο της πόλης. Η αποθήκη πυρπολήθηκε, σκοτώνοντας όσους βρίσκονταν μέσα. Περίπου 1.016 άνθρωποι σκοτώθηκαν. Ωστόσο, δύο άνδρες επέζησαν, θαμμένοι κάτω από μια ασπίδα νεκρών σωμάτων, που τους προστάτευε από τις σφαίρες και τις φλόγες. Όταν οι πρώτοι στρατιώτες έφτασαν στην αποθήκη, οι δύο βγήκαν κουνιόντας από κάτω από τους νεκρούς και καμμένους σώματα. Ο Ταξίαρχος Κίτινγκ διέταξε να αναγκαστεί ο κοντινός πληθυσμός να δει το σημείο και να βρουν και ενταφιάσουν τους θύματα σε ένα νέο κοιμητήριο. Αφού άνοιξαν τους λάκκους και ετάφευσαν τους σωρούς, ύψωσαν ένα Χριστιανικό Σταυρό ή ένα Ιουδαϊκό Αστέρι του Δαβίδ πάνω από κάθε σωρό και περιέβαλαν τον χώρο με ένα λευκό φράγμα.[6] Σήμερα τόσο ο πρώην τόπος του εγκλήματος όσο και ο Τάφος Τιμής αποτελούν μέρη του Μνημείου Σταβνίτσεμπμπε της Γκάρντελαγκεν.[7]

Η μεραρχία περιπολούσε και διατηρούσε αμυντικές θέσεις μέχρι το τέλος των επιχειρήσεων στην Ευρώπη, και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Γκότα για κατοχικό καθήκον.