Pablo Palazuelo (1927-2003) - Sigilla

Λιθογραφία του Παβλό Παλαζουέλο (* 1927 † 2003. Μαδρίτη) με τίτλο «Sigilla»
Αυτό το έργο ανήκει στη σειρά "Emblema", που δημιουργήθηκε από τον Palazuelo το 1980.
Υπογεγραμμένη στην πλάκα από τον καλλιτέχνη.
Έκδοση από τη Maeght. Εκτυπωμένο από το Arte París * Έκδοση Εξαντλημένη *
Αποτελέστηκε σε χαρτί Arches υψηλής γραμματοσειράς, με το χαρακτηριστικό του υδατοσήμου.
Περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).

*** ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ ***

Διαστάσεις: 80 x 58 εκ.
Έτος: 1980
Έκδοση: 3000 αντίτυπα
Κατάσταση: Εξαιρετική (αυτό το έργο δεν έχει ποτέ τοποθετηθεί σε κορνίζα ούτε εκτεθεί, και διατηρείται πάντα σε επαγγελματικό φάκελο τέχνης, γι’ αυτό διατηρείται σε τέλεια κατάσταση).
Προέλευση: Ιδιωτική Συλλογή.

Το έργο θα χειριστείται με προσοχή και θα συσκευαστεί σε συσκευασία από ενισχυμένο χαρτόνι. Η αποστολή θα είναι πιστοποιημένη με αριθμό παρακολούθησης.

Η αποστολή θα περιλαµβάνει επίσης ασφάλιση μεταφοράς για την τελική αξία του έργου με πλήρη αποζημίωση σε περίπτωση απώλειας ή βλάβης, χωρίς κόστος για τον αγοραστή.

(*) Ο Παβλό Παλαζουέλο σπούδασε αρχιτεκτονική στη Μαδρίτη και στο Royal Institute of British Architects της Οξφόρδης. Από το 1939 αφοσιώθηκε εξ ολοκλήρου στη ζωγραφική. Μετά από μια βραχεία περίοδο ενασχόλησης με ένα νεο-κουβιστικό στυλ που συνέχισε τον Πικάσο και τον Braque, άρχισε να ενδιαφέρεται για τη δουλειά γλύπτών όπως ο Naum Gabo και ο Anton Pevsner και για τη ζωγραφική του Paul Klee, που τον επηρέασε βαθιά.
Τα πρώτα του σχέδια abstract βασίζονταν στην παρατήρηση φυσικών δομών, όπως κρύσταλλα χιονιού, μικροσκοπικές εξετάσεις κυττάρων ή αεροφωτογραφίες· η αναζήτηση γεωμετρικών δομών και των μαθηματικών τους αναλογιών θα χαρακτήριζε το έργο του Palazuelo σε όλη τη μακρά πορεία του.
Το 1948 εγκαταστάθηκε στον Ισπανικό Σύλλογο της Κοινωνίας των Πανεπιστημίων στο Παρίσι, όπου συναντήθηκε με τον Chillida.
Η πρώτη ατομική του έκθεση πραγματοποιήθηκε στη Γκαλερί Maeght του Παρισιού το 1955. Ακολούθως εκθέθηκε στα κορυφαία μουσεία της Ευρώπης και της Αμερικής, όπως το Guggenheim στη Νέα Υόρκη, το Carnegie International του Pittsburgh, ή το Musée d’Art Moderne στο Παρίσι.
Το 1954 άρχισε να αναπτύσσει μια γλυπτική πτυχή που έφτασε τη μέγιστη της στιγμή τη δεκαετία του '70. Με τον καιρό, η γεωμετρία του απέκτησε μεγαλύτερη δυναμικότητα και ευελιξία, και ρυθμός του έγινε ταχύτερος: ο τεμαχισμός που παράγεται στην επιφάνεια δημιουργεί ολόκληρο ένα πλέγμα ευθειών και σπασμένων γραμμών και αναδύεται μια δομή κρυσταλλοποιήσεων.
Το 1969 επέστρεψε στην Ισπανία, όπου εγκατέστησε το τελικό του εργαστήριο. Διακρίθηκε με Μετάλλιο Χρυσού των Καλών Τεχνών το 1982. Το 2004 έλαβε το Βραβείο Βελάθκεζ του Υπουργείου Πολιτισμού της Ισπανίας.