Carlo Zauli (1926-2002) - Sfera

Carlo Zauli
(Faenza, 1926 – Faenza, 2002)

μουσείο Carlo Zauli στη Faenza

Γλυπτική σε γκρές
Αδιαμφισβήτητα το “Bianco Zauli” (το ρετέσιον φτιαγμένο από τον καλλιτέχνη)

ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Υπογεγραμμένο στην βάση

ΠΟΛΥ ΣΠΑΝΙΟ

ΜΕΤΡΑ
17x17x16

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ:

Carlo Zauli, δεκατετράχρονος γράφεται στο Regio Istituto d’Arte per la Ceramica όπου παρακολουθεί τα μαθήματα των Anselmo Bucci και Domenico Rambelli.
Αποστρατεύθηκε στο εργαστήριο πεδίο Hülz, στη Γερμανία (1944), θα ξαναρχίσει τις σπουδές δύο χρόνια αργότερα, αποφοίτηση το 1948. Οι πρώτες μαλλιετές μνημονεύουν τα πρότυπα των μεσογειακών πολιτισμών. Το 1953 κερδίζει το «Premio Faenza» στον Εθνικό Διαγωνισμό Κεραμικής. Την επόμενη χρονιά διοργανώνει την πρώτη ατομική του έκθεση στον Κυκλο artistico του Μπολόνια και συμμετέχει στην X Triennale του Μιλάνου (θα επιστρέψει το 1957, ’64 και ’68).

Σ sekitar το 1957 λαμβάνει τα πρώτα λευκά γυαλίσματα υψηλής θερμοκρασίας και εκθέτει στη Galleria Montenapoleone του Μιλάνου και στη Galleria del Vantaggio της Ρώμης. Διδάσκων στο Ινστιτούτο Τέχνης για την Κεραμική της Faenza (από το 1958), δημιουργεί είκοσι ένα μονάχους ανάγλυφα σε πορσελάνινο πολυχρωματικό για τη Βασιλική της Βαγδάτης. Το 1960 ιδρύει τον φούρνο «La Faenza» και κάνει μια ατομική έκθεση στη Μαδρίτη.

Τέσσερα χρόνια αργότερα γνωρίζεται με GIÒ POMODORO και LUCIO FONTANA και συμμετέχει σε περιοδεύουσα έκθεση στην Ιαπωνία.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 δημιουργεί έργα με στοιχειώδη γεωμετρία που κινούνται προς τη μονοχρωμία του λευκού.

Από το 1967 αρχίζει να ασχολείται με τη γλυπτική. Γεννώνται οι μεγάλες Σφαίρες, οι Τροχοί, οι Κύβοι και οι Στήλες, κύκλοι όπου οι Ανατολικές κουλτούρες και οι σύγχρονες ερευνητικές πρακτικές συνδέονται οργανικά.

Το 1972 δημιουργεί το Μεγάλο Ανάγλυφο και τον Στήλη για τη Σχολή Φιλοσοφίας και Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου της Μπολώνια. Το ίδιο έτος πραγματοποιεί ατομικές εκθέσεις στα Musées Royaux d’Art et d’Histoire του Βρυξελλών, στο Hetjens-Museum της Ντύσσελντορφ και συμμετέχει σε ομαδική έκθεση στο Victoria and Albert Museum του Λονδίνου.

Το 1973 παίρνει μέρος στην Quadriennale της Ρώμης (θα επιστρέψει το 1986).

Το 1974 παρουσιάζει μια περιοδεύουσα ατομική έκθεση με 120 έργα σε Όσκα, Τόκιο, Ναγκόγια και Κιότο.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 επιστρέφει στο ζήτημα της πολυχρωμίας, επανεξετάζει την πορσελάνη και δημιουργεί μια σειρά έργων με ρητό σεξουαλικό υπαινιγμό.

Στην αρχή της δεκαετίας του 1990 μια σοβαρή ασθένεια τον πλήττει μειώνοντας δραματικά τη δημιουργική του δραστηριότητα.
(Αντρέα Ρομόλι)