Baptiste Laurent - Ride in the storm

«Κύριε στην καταιγίδα», 42x30εκ., 2023 υδατογραφία και κινέζικη μελάνη σε χαρτί
Υπογεγραμμένο από την πίσω πλευρά, συσκευασμένο σε ρολό.

Σειρά (En)tropicos/
Οι ημέρες επαναλαμβάνονται. Λίγους μήνες πριν περάσαμε
μέσα από μια αφύσικη στιγμή. Ο χώρος μας είναι μικρός και
time is long. Ήμαστε υπερφορτωμένοι από την έλλειψη χρόνου,
αλλά πλέον ξαφνιαζόμαστε από την περίσσεια. Ένα
εσωτερικό-αναλυτικό γκρέντζ, ένας νέος ορίζοντας, όπου
πλησιάζουμε τη φαντασία μας. Η αμηχανία της αλλαγής, ένα
άδηλο κραυγή ζητά «τι τώρα;»
Ο Μπαστιέ χρησιμοποιεί αυτό το δυστοπικό πανόραμα για να δημιουργήσει
άλλον φάρο-ανοίγει μια νέα αυγή. Η κατασκευή αυτών των
πίνακων πηγάζει από την ανάγκη ανανέωσης του τοπίου,
από την επιθυμία για ξεχασμένη φύση. Να την επανα-ανακαλύψουμε, να τη
αναζωογονήσουμε.
Το κίνητρο αυτής της συμβίωσης βρίσκεται στην
ιστορία του Ανθρωπολόγου και ιδρυτή του
δομικού ρευματος Claude Lévi-Strauss: το 1935 ο Lévi-Strauss
αναχώρησε αναζητώντας μια αυθεντική, καθαρή Βραζιλία, εξοπλισμένη
με μια άγρια ενέργεια και μια μοναδική φύση.
Ο συγγραφέας του «Tristes Tropiques» είχε εν μέρει εκπληρώσει
τις προσδοκίες του από το ταξίδι. Η αγωνία του παρουσιάζεται σε ένα απόσπασμα κειμένου με προφητικό χαρακτήρα:
«Σε μερικούς αιώνες, σε αυτόν τον ίδιο τόπο,
ένας ακόμη ταξιδιώτης, εξίσου απελπισμένος με εμένα, θα θρηνήσει
τη disappearance αυτού που θα μπορούσα να δω και που μου διαφεύγει». Θύμα διπλής ασθένειας, όλα όσα βλέπω με πονάνε, και κατηγορώ αμείλικτα τον εαυτό μου για το ότι δεν κοίταξα αρκετά προσεκτικά.
Σαν ταξιδευτής, οι(en)tropical καμβάδες του Μπαστιέ τον οδηγούν να βρει έναν τόπο όπου να μπορέσει να επαναφέρει τη ζωτικότητά του.
Ίσως αυτά τα είδη να μην υπάρχουν, ίσως αυτοί οι ειδυλλιακοί τοπιογραφικοί τόποι να μη έχουν ποτέ υπάρξει. Αλλά το παράθυρο που ανοίγει ο Μπαστιέ επιτρέπει τον αέρα που δεν μπορούμε πλέον να αναπνεύσουμε σήμερα. Ο Μπαστιέ μας προσφέρει μια ουτοπία· μέσα από τα του σχέδια του προτείνει μια μετατόπιση προτύπου, μια δυνατή οικολογία. Για τους Έλληνες, η λέξη εντροπία είχε δύο σημασίες: εξέλιξη και μεταμόρφωση. Για τους φυσικούς, αποτελεί μέτρο της αταξίας ενός συστήματος. Αναγνωρίζοντας τη διαταραχή, μεταμορφώνοντάς την

Μπαστιέ Λοράν (1980, Ναντ) είναι οπτικός καλλιτέχνης που ζει και εργάζεται
στη Μαδρίτη και στο Παρίσι.
Έχει εκθέσει σε διάφορους καλλιτεχνικούς και πολιτιστικούς οργανισμούς,
μεταξύ άλλων το Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Το παραδοσιακό του μέσο είναι η ζωγραφική, αλλά εργάζεται και στη γλυπτική
και αναπτύσσει προγράμματα με ισχυρή λογοτεχνική, κοινωνική και
ανθρωπολογική συνιστώσα.
Στις τελευταίες του εκδόσεις και εκθέσεις, «Conversaciones y
puñetazos», «Mauvaises Tournures», «Bajo el Mismo Mar» και «Exit»,
έχει επανειλημμένα πειραματιστεί με συνεργατική δημιουργική εργασία
με άλλους εικαστικούς καλλιτέχνες και λογοτεχνικούς συγγραφείς.
Ως αντί-ακαδημαϊκός και εκλεκτικός καλλιτέχνης, του αρέσει να συνκρι­tiζει
στυλ ζωγραφικής, εναλλάσσοντας μεταξύ νεο-φαινομενικής αφήγησης, γραφικής
ζωγραφικής και εξπρεσιονιστικής αφαίρεσης.
Ιδρυτής του κοινοτικού εργαστηρίου «Latolier» στο Usera της Μαδρίτης,
διευθύνει μια δυναμική κοινότητα ισπανών και διεθνών οπτικών
καλλιτεχνών