Bachibouzouk (1977) - Invader vs Banksy

Εξαιρετική δουλειά του βρυξελλιώτη καλλιτέχνη Bachibouzouk.

Πορτοκαλί/Πράσινη Έκδοση 1/20

Σε αυτή τη σειρά, ο βρυξελλιώτης καλλιτέχνης Bachibouzouk παίζει με το παιχνίδι της ιστορίας της τέχνης όπως ένα παιδί εξαιρετικά περίεργο που θα είχε βρει ένα μουσείο και μια μπογιούρα. Μέσα από αυτές τις «Κονσέρες Σούπας Τομάτας», οργανώνει μια σύγκρουση χαρούμενα απίθανη ανάμεσα σε τρία γίγαντες της σύγχρονης τέχνης: τον Warhol, τον Banksy και τον Invader. Ένας ποπ, αστικός και κλινικός τριπροσώπερος, που έχει τριβεί με αεροζόλ, όπως μόνο ο Bachibouzouk ξέρει να κάνει.

Το σημείο εκκίνησης, φυσικά, είναι το πόστερ του Banksy, που έχει ήδη ένα νεύμα (ή ένα νεύμα του νεύματος) προς το εμβληματικό Campbell’s Soup του Andy Warhol. Ο Bachibouzouk μπαίνει σε αυτήν την σκηνή σαν ο τέταρτος σωματοφύλακας, αλλά οπλισμένος όχι με σπαθί, αλλά με Invader. Το αποτέλεσμα: ένας διάλογος ανάμεσα σε τρεις αισθητικές που καμία δεν ζήτησε συνομιλητή… και όμως, μαζί, αρχίζουν να μιλάνε δυνατά και ακόμη να γελούν.

Τα αεροζόλ, επιμελώς επιλεγμένα σε παλέτα ζωντανή, έρχονται να αποδράσουν από την υπέρμετρα ήρεμη κληρονομιά των εργαστηρίων. Κάθε χρώμα φαίνεται να διακηρύσσει: «Και αν η σύγχρονη τέχνη σταματούσε να παίρνει τον εαυτό της τόσο σοβαρά για τρία λεπτά;»

Αλλά πίσω από το χιούμορ υπάρχει μια αληθινή σκέψη: ο Bachibouzouk προβληματίζει την βιομηχανική επανάληψη των εικονών της τέχνης. Τι γίνεται ένα σύμβολο όταν το αντιγράφεις, και ύστερα αντιγράφεις το αντίγραφο, και μετά ξαναβάφεις πάνω από τις ίδιες αναφορές που έχουν ήδη ξεπεραστεί; Ίσως κάτι πιο τίμιο: ένα έργο που αποδέχεται ότι δεν γεννήθηκε μόνο του, αλλά μέσα σε έναν πολιτιστικό θόρυβο, ένα καρναβάλι εικόνων και παρεκτροπών.

Κτίζοντας διαδοχικά αυτές τις στρώσεις αναφορών, ο καλλιτέχνης μετατρέπει την κονσέρβα — ένα κοινό αντικείμενο, σύμβολο κατανάλωσης, φετίχ ποπ — σε μια μεταφορά της δικής μας εποχής υπερφόρτωσης: τα πάντα έχουν ήδη δει, έχουν γίνει remix, έχουν ξεπεραστεί… κι όμως, χάρη σε μια μοναδική κίνηση (και μερικά καλά σπρέι), εμφανίζεται κάτι καινούριο. Λίγο σαν να γυρίζοντας σε ένα μουσείο καθρεπτών, να φτάνεις να βλέπεις και τη δική σου αντανάκλαση.

Με πολλή φαντασία, λίγο τόλμη και μια χαρούμενη διαύγεια, ο Bachibouzouk μας θυμίζει ότι η τέχνη μπορεί να θεωρείται πάνω απ’ όλα ένα παιχνίδι: ένα σοβαρό παιχνίδι, ναι, αλλά παιχνίδι όπως και να’χει. Και σε αυτό το παιχνίδι, οι Tomato Soup Can είναι τα κομμάτια που ξεκλειδώνουν όλα τα λουκέτα.