Anton Kaestner - #197 - S - " Backwash 2 ".

Μοναδικό κομμάτι, αυθεντικός πίνακας του Anton Kaestner, κατευθείαν από το εργαστήριο.
#197 - S - "Backwash 2".
Ένα γλυκό μικρό έργο που πέρασε πέρυσι στην Αυστραλία.

Ακρυλικό σε σπρέι πάνω σε πλακίδιο αφρώδους γυαλιού (plexiglas) 3mm.
Αυτός ο πίνακας δεν είναι εκτύπωση. Είναι ένα πρωτότυπο έργο "πολυεπίπεδο" με λαμπερή γυαλιστερή απόδοση, που θυμίζει την εφαρμογή ρητίνης και είναι μοναδική.

Δ dimensions : 9,1" x 12,6" x 0,12" / 23 x 32 x 0,3 cm χωρίς καδράκι.

Αυτός ο πίνακας παραδίδεται χωρίς κάδρο.
Κάδρο υψηλής ποιότητας της γερμανικής μάρκας Nielsen σε αλουμίνιο, αναφορά 34 Natura λευκό ή Ασημί ματ (inches 0,23 x 1,38 / 0,6 x 3,5 cm) συνιστάται και διατίθεται κατά την αποστολή με επιπλέον κόστος 70€ συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ.

Το έργο φέρει την υπογραφή στο πίσω μέρος.
Ένα Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας το συνοδεύει.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλιση.

Ο Anton Kaestner είναι ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας ελβετικής καταγωγής, με βάση το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε ολόκληρη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη έκθεση - Λωζάννη Μάιος 2026.

Βιογραφία

Γεννήθηκα στη Γενεύη της Ελβετίας, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από τη φυσική ομορφιά και τον πλούτο του πολιτισμού της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμόταν στην οικογένειά μου, και ήταν ο αείμνηστος παππούς μου, τεχνίτης & καλλιτέχνης, μέσω του οποίου φύτεψα τον σπόρο για το πάθος της ζωής μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε τετράδια Α4 και στη συνέχεια Α3 - πάντοτε αισθανόμουν ότι οι μεγάλες εικόνες έρχονται κατευθείαν επάνω σου, κυρίαρχες και επιβλητικές, ενώ τα μικρά έργα μπορούν να εμπνεύσουν περισσότερη αγάπη. Αρχικά ωθήθηκα προς τη μη-αναπαραστατική ζωγραφική και τον αφαιρετικό εξπρεσιονισμό.
Με τον καιρό, και παρότι θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης μια προτίμηση για πνευματικά υλικά καθώς τα συντονίζω με την εξερεύνηση της ανθρώπινης ύπαρξης και των βαθύτερων αληθειών της φύσης και της ζωής.

Ωστόσο, ο δρόμος προς το να γίνει πραγματικά ένας καλλιτέχνης δεν στάθηκε άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες έπρεπε να εξασκώ διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με πήγε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες έως το Μαρόκο, το Βέλγιο, την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου επεκτάθηκαν οπτικά, εκθέτοντας με σε ένα ευρύ φάσμα πολιτισμικών επιρροών. Οπουδήποτε πήγαινα, βυθιζόμουν στην τοπική σκηνή τέχνης και engaged με την δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά το επίκεντρο της επιχειρηματικής μου καριέρας, η τέχνη υπήρχε πάντα μέσα μου, ήσυχα να βράζει κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μορφή μυστικής μελέτης για μένα—a way to break free from the world and focus on my inner self.

Πάντοτε βρήκα τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε καινούργιο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργητικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζω μέσα από γνήσιες εμπειρίες. Μέσω της τέχνης μου, πάντα ελπίζα να προσφέρω σε άλλους μια ειλικρινή επαφή με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική προοπτική και να αντανακλάσουν τη δική τους ζωή.

Το 2023, μετά τη συνταξιοδότησή μου από την επιχειρηματική καριέρα, αφοσιώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ιδρύσα το εργαστήριό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνω τον εαυτό μου εξ ολοκλήρου στην τέχνη μου. Μέχρι τα τέλη του 2024, εγκαινίασα την δημόσια καλλιτεχνική καριέρα μου και, προς έκπληξή μου, η δουλειά μου κέρδισε γρήγορα αναγνώριση, βρίσκοντας θέσεις σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα Γερμανία, Πορτογαλία, Βέλγιο, Ιταλία και Ολλανδία.

Στο τέλος του 2025 μετακόμισα σε μεγαλύτερο εργαστήριο σε ένα άδειο παρεκκλήσιο σε Λισιέ, Νορμανδία.

Βιογραφικό Καλλιτεχνικό

Η πρώτη μου ατομική έκθεση, "Échos", που διεξήχθη στο Παρίσι στα τέλη του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικούς χρωστικούς και σπρέι στο πίσω μέρος ανακυκλωμένου εξωτυπωμένου plexiglass (Perpex), μια ελαφριά, λεία, γυαλιστερή και μερικές φορές ευάλωτη επιφάνεια. Αυτή η διαδικασία με εμποδίζει από το να βλέπω το έργο καθώς αναπτύσσεται. Δεν έχω οπτικά ανατροφοδοτικά ή έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας—κάτι που καλωσορίζω. Επιτρέπω «τυχαία πειράματα» - οτιδήποτε πάει για να βάλω σε ακολουθία τη λογική! - να καθοδηγούν το αποτέλεσμα, τα στρώματα και τα καθρέπτισμα που δημιουργώ, και να αφήσω περιθώριο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το κομμάτι εκτεθεί τελικά. Αλλά ας το κάνουμε σαφές: στα έργα μου η τύχη ποτέ δεν λαμβάνει τις αποφάσεις· το πολύ, η τύχη θέτει τα ερωτήματα· οι σημαίνουσες “συμπτώσεις” είναι δυνατές μόνο με μεγάλη πειθαρχία. Αυτή η προσέγγιση που αντηχεί με τη διαδικασία αποκάλυψης/εγκατάστασης της φωτογράφισης είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης πλουτίζονται από στρώσεις και διαφάνειες, δίνοντας σε κάθε έργο μια “ασκητική” ποιότητα: είμαι ευτυχισμένος όταν αναγνωρίζω τις “αδιαπραγματεύσιμες αναγκαιότητες”, δηλαδή ό,τι πιθανότατα θα ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε σε σιωπή και φως.

Κρατώ τη προσέγγισή μου σκόπιμα απλή. Ούτε «συναίσθημα» ούτε «θεωρητική αντίληψη», αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε «ταχεία κατανάλωση» ούτε «διανοητική κατοχή», αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αόρατων ιστοριών της, η τέχνη μου είναι ένα κυνήγι για τη “ζωή στο κέντρο της ζωής”, για ό,τι ο Alain Damasio αποκαλεί “le vif”. Αν και η νοσταλγία πάντα ήταν μέρος του έργου μου, οι ζωγραφιές μου είναι χωρίς αντικείμενο. Όπως κάθε αντικείμενο, είναι αντικείμενα από μόνα τους. Επομένως, δεν έχουν περιεχόμενο, ούτε νόημα, ούτε ουσία· είναι όπως πράγματα, δέντρα, ζώα, άνθρωποι ή ημέρες, που επίσης δεν έχουν λόγο ύπαρξης, ούτε τέλος, ούτε σκοπό. Ενώ το έργο μου μερικές φορές μπορεί να υπαινίσσεται τη διαφάνεια και τη φωτεινότητα του stained glass, παραμένει σχεδόν εντελώς αφαιρετικό. Επιπλέον, το plexiglass δίνει στο έργο μια λάμπος-δέρμα όπου μπορεί κάποιος να διακρίνει τη δική του σιλουέτα, διαφορετική για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικό καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει. Η αλληλεπίδραση φωτός, χρώματος και υφής, ακόμη και των ελλειπόντων μερών, απαιτεί μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι το παιχνίδι μεταξύ “λεπτομέρειες για το κοντινό” - μια λεπτομέρεια ενός πίνακα είναι μια τελείως νέα εικόνα - και “απόσταση για ολόκληρο” θα ενθαρρύνει τους θεατές να ξεκινήσουν τις δικές τους εσωτερικές περιπλανήσεις.

Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με το τι μπορεί να επιτευχθεί. Απλώς, βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διαδικασία ερωτήσεων και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όριά μου, που με ωθεί να βελτιώσω τις δεξιότητές μου και να εξερευνήσω περαιτέρω what I can accomplish. Για μένα, η ζωγραφική είναι καθημερινό τέχνασμα, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσει ουσιαστικές συνομιλίες, ένα κυνήγι για ένα χρώμα τέχνης τόσο τέλειο που δεν έχει ανάγκη από εμάς. Η εποχή του άτυπου μόλις άρχισε.

Όπως θα έλεγε ο Jean Bazaine: "Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπειν."

Συνοχή στην πρακτική μου

Στο τοπίο της σύγχρονης τέχνης, όπου το концепт και η μορφή έχουν ισοδύναμο βάρος, επιδιώκω να δημιουργώ έργα που ορίζονται όχι από τη διασημότητα αλλά από την παρουσία. Οι ζωγραφιές μου—λαμπερά πεδία χρώματος και φωτός μέσα σε plexiglass—είναι τα ήσυχα αποτελέσματα μιας μακράς και συνειδητής έρευνας. Για μένα, ο πραγματικός στόχος είναι λιγότερο ο τελικός εικόνα από τη σιωπηρή αλληλεπίδραση σκέψης και διαδικασίας που επιτρέπει να προκύψει.

Αυτή η πρακτική στηρίζεται σε τρεις ευθυγραμμισμένες προθέσεις.

Η πρώτη είναι μια Απόσυρση από επιβαλλόμενο νόημα. Περιγράφοντας τα έργα ως “χωρίς αντικείμενο” και έχοντας “ούτε περιεχόμενο, ούτε νόημα, ούτε αίσθηση”, ελπίζω να χαλαρώσω ευχάριστα την προσδοκία αφήγησης. Πρόκειται για πρόσκληση να απομακρυνθούμε από την κωδικοποίηση και προς ένα πιο άμεσο είδος ματιάς.

Αυτό οδηγεί στη δεύτερη πρόθεση: Η Πρωταρχία της Ζωτικής Εμπειρίας. Μέσα σε αυτόν τον ανοιχτό χώρο, προσπαθώ να θέσω ό,τι θεωρώ εμπειρία ύπαρξης. Το έργο γίνεται λιγότερο αντικείμενο προς ερμηνεία και περισσότερο μια ήσυχη εκδήλωση που αισθανόμαστε—μορφοποιημένη από το μεταβαλλόμενο φως, τις διάφανες στρώσεις, και την αχνή αντανάκλαση του θεατή στην ίδια του την ματιά. Όπως συχνά σημειώνω, το κομμάτι “ζει, αλλάζει, βλέπει.”

Το τρίτο είναι ο τόπος όπου η ιδέα συναντά το χέρι: Διαδικασία ως Ενσωματωμένος Σκέψη. Ζωγραφική στο αντίστροφο του plexiglass, εργασίας χωρίς οπτική ανάδραση, αποτελεί σωματική πρακτική για να αφήσει κανείς ελεύθερο τον έλεγχο. Είναι μια συνειδητή απελευθέρωση του ελέγχου στην πράξη δημιουργίας. Θέτω συνθήκες, αλλά παραχωρώ το αποτέλεσμα, επιτρέποντας στη ζωγραφική να γίνει ό,τι ονομάζω ανεξάρτητο “αντικείμενο από μόνη της”, πλήρως αποκαλυπτό μόνο όταν ολοκληρωθεί. Είναι ένα σιωπηλό παράλληλο προς την ανάπτυξη της φωτογραφίας—μια υπομονετική αναμονή για το τι έρχεται "εδώ και τώρα".

Κρατώντας αυτές τις προθέσεις, υπάρχουν μερικά ήπια παράδοξα που στηρίζουν το έργο:

Τύχη και Πειθαρχία
Μιλώ για “σημαντικές συμπτώσεις”, αλλά αυτές είναι δυνατές μόνο εντός ορισμένων ορίων. Η τύχη είναι ευπρόσδεκτος επισκέπτης, αλλά η δομή χτίζεται με φροντίδα.

Επικοινωνία χωρίς μήνυμα
Ελπίζω να “επικοινωνήσω κάτι” μέσα από έργα που αποκαλώ ανούσια. Ίσως αυτό που μοιράζεται δεν είναι μια δήλωση, αλλά μια κατάσταση— μια υφή φωτός, μια ήσυχη παρουσία, μια απτή ηρεμία.

Νοσταλγία για το Παρόν
Μια ήσυχη νοσταλγία αιωρείται στο έργο, ενώ είναι περίεργα προσανατολισμένη στο τώρα: μια επιθυμία για τις “αδιαπραγμάτευτες αναγκαιότητες” που βρίσκονται σε “σιωπή και φως”— μια επιθυμία για καθαρή παρουσία που το ίδιο το έργο προσφέρει σιωπηλά.

Απαισιοδοσία και Αβίαστη Αποδοχή
Η διαδικασία απαιτεί σταθερή προσοχή, αλλά στοχεύει σε ένα αποτέλεσμα που αισθάνεται αυτοδύναμο, σαν να “αναδύθηκε από τον ίδιο τον εαυτό του.” Με προσελκύει αυτό που φαίνεται απολύτως αναπόφευκτο.
Σε αυτό το πνεύμα, ήρθα να αισθανθώ ότι “η εποχή του άτυπου μόλις άρχισε.” Η πρακτική μου οφείλεται στο πνεύμα του Art Informel, αν και ίσως με λιγότερη κορύφωση και περισσότερο ηρεμία— μια ατυπία όπου η τύχη δεν είναι ρήξη, αλλά ήσυχος συν-εργάτης.

Στον πυρήνα βρίσκεται μια αναζήτηση του “le vif” — τον ζωντανό πυρήνα. Το έργο στρέφεται προς την άμεση εμπειρία αντί για την διανοητικοποίηση. Η μετριοπαθής κλίμακα που συχνά επιλέγω αποσκοπεί στην ενσυναίσθηση, όχι στην επιδεικτικότητα.
Εν τέλει, αυτό είναι απλώς ο δρόμος ενός καλλιτέχνη. Η βιογραφία μου, η διαδικασία μου και οι σκέψεις μου δεν είναι ξεχωριστές κλωστές, αλλά μέρη ενός ενιαίου κυνηγητού. Διαπίστωσα ότι μια πρακτική που στηρίζεται σε ήσυχη αντίφαση δεν χρειάζεται να είναι εύθραυστη. Μέσω της πειθαρχίας και της διαύγειας, αυτές οι εντάσεις μπορούν να γίνουν, πιστεύω, πηγή αντοχής.

Anton Kaestner