Antoni Tapies (1923-2012) - Nocturn Matinal 2

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΤΥΠΩΣΗ
- Λιθογραφία σε χαρτί Guarro.
- Δείγμα C.M. (εκτός εμπορίου), το οποίο προσθέτει ενδιαφέρον από την οπτική ενός συλλέκτη.
- Αυτό το έργο αποτελεί μέρος της έκδοσης του βιβλίου Nocturn Matinal, που παράχθηκε από κοινού από τον Antoni Tàpies και τον ποιητή Joan Brossa (1919–1998) και εκδόθηκε από την Polígrafa.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ

Το έργο ανήκει στη σειρά Nocturn Matinal, στην οποία ο Tàpies αποκαλύπτει πλήρως τη γλώσσα του υλικού και του συμβολικού του.Η σύνθεση δομείται γύρω από μια μεγάλη κεντρική περιοχή σε γήινους τόνους, με τραχιά και οργανική εμφάνιση, που θυμίζει φθαρμένους τοίχους και επιφάνειες φθαρούμενες από τον χρόνο—επαναλαμβανόμενα στοιχεία στο καλλιτεχνικό του σύμπαν.

Οι οριζόντιες γραμμές οριοθετούν τον χώρο και λειτουργούν ως ουσιαστικά, σχεδόν πρωτόγονα σημάδια. Τα σημεία που αποτυπώνονται με τη χειρονομία στις άκρες εντείνουν τον εκφραστικό και σχεδόν τελετουργικό χαρακτήρα του έργου. Ολόκληρο το έργο μεταφέρει μια λιτή και μεσσιανή ατμόσφαιρα, όπου ύλη, σημάδι και κενό συνδιαλέγονται με μια ισχυρή ποιητική φόρτιση.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ

Antonio Tapies (Βαρκελώνη, 1923-2012)
ήταν Καταλανός καλλιτέχνης και μια από τις πιο επιδραστικές μορφές του ευρωπαϊκού α informalism του 20ού αιώνα. Σε μεγάλο βαθμό αυτοδίδακτος, συνδύασε έμπνευση από τοAvant-garde και την Ανατολική παράδοση για να δημιουργήσει τη δική του γλώσσα όπου ύλη και πνεύμα αλληλουποστηρίζονται. Χρησιμοποίησε υλικά όπως γη, άμμος, σκόνη μαρμάρου και καθημερινά αντικείμενα, δημιουργώντας πυκρές επιφάνειες με σύμβολα που αγγίζουν τη μνήμη, τη σκέψη και τη μεταφυσική. Το 1984 δημιούργησε το Ίδρυμα Antoni Tàpies, εδραιώνοντας μια καλλιτεχνική και διανοητική κληρονομιά που συνδυάζει πειραματισμό και κριτική σκέψη.

Τη δεκαετία του 1950 απέκτησε διεθνή αναγνώριση συμμετέχοντας στη Βενετία Μπιενάλε και στην Documenta στο Κάσσελ. Βραβεύτηκε με το Μεγάλο Βραβείο Ζωγραφικής στη Βενετία (1958) και αργότερα με το Βραβείο Πρίγκιπα των Αστουριών για τις Τέχνες (1990). Ξεχωριστά ονομάστηκε ακόμη και Μαρκήσιος από τον Βασιλιά Ιουάν Κάρλος Α’ το 2010.