Antonio Nasuto - Wet eyes

Ο Αντόνιο Ναζούτο αποφοιτά από το Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου της Νάπολης, όπου στη συνέχεια ολοκληρώνει τριετή ειδίκευση στο Design. Αυτός ο διεπιστημονικός χαρακτήρας της εκπαίδευσής του επηρεάζει αποφασιστικά τη γλώσσα του οπτικού του λόγου, που χαρακτηρίζεται από αυστηρότητα στη σύνθεση και προσοχή στη δομή της εικόνας.
Είναι επί του παρόντος καθηγητής Ανθογραφίας Καλλιτεχνικής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φόγια, συνδυάζοντας τη διδακτική δραστηριότητα με σταθερή εικαστική έρευνα που εστιάζει στο ανθρώπινο σώμα και στη διαχρονική διάσταση της φιγούρας.
Έχει εκθέσει σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Στις κυριότερες: οι ατομικές στο Palazzetto dell’Arte di Foggia (2002, 2003), η ομαδική ειδικά αφιερωμένη στον P. P. Pasolini στο Tribunale della Dogana di Foggia (2007), 150 Souvenirs d’Italie στην Γκαλερί Τέχνης Moderna e Contemporanea “Atelier degli Artisti” της Ρώμης (2011), Il filo di Arianna. Labirinto fisico e mentale στο Palazzo delle Arti Beltrani di Trani (2011), η ατομική στο Palazzo Ducale Paternò Caracciolo di Pietramelara (2013) και L’ospite inatteso στη Villetta Barrea (2016).
Υπάρχουν στιγμές που ο έρωτας δεν μιλά πια, αλλά συνεχίζει να ακούγεται. Σε αυτή τη δημιουργία, οι δύο γυναίκες φαίνονται να βρίσκονται ακριβώς εκεί: στο ακριβές σημείο όπου αυτό που τις ενώνει κλυδωνίζεται, αλλά δεν υποχωρεί απόλυτα. Υπάρχει μια νέα απόσταση, όμως γεμάτη από παρόντα στοιχεία. Μια από αυτές φυλάει έναν πόνο που δεν αφήνει να εκφραστεί. Τον κρατάει στα χέρια της, τον προστατεύει και ταυτόχρονα τον φοβάται, σαν να ήταν ένα μέρος του εαυτού της που ξαφνικά ζυγίζει περισσότερο από το υπόλοιπο. Η άλλη παραμένει, παρά τα πάντα. Το βλέμμα της δεν επιτίθεται ούτε παρηγορεί: αναζητά. Αναζητά αυτό που χάνεται, αυτό που ίσως πλέον δεν μπορεί να σωθεί, και αυτό που αντίθετα θα ήθελαν και οι δύο να κρατήσουν κοντά.
Μεταξύ τους, σχεδόν ως μετάφραση της εσωτερικής τους κατάστασης, μια προειδοποίηση: Wet Eyes.
Δεν πρόκειται για πινακίδα, αλλά για συνθήκη. Εκείνα τα βρεγμένα μάτια είναι η απόδειξη ότι ο έρωτας, όταν είναι πραγματικός, δεν μένει ποτέ αβοήθητος. Η καρδιά γλιστρά, σκοντάφτει, τραυματίζεται ακριβώς εκεί που πίστευε ότι ήταν πιο σταθερή.
Και τότε υπάρχει αυτή η σιωπηρή, κόκκινη όπως μια μνήμη που καίει, παρουσία: το κούτσουρο/μοντέλο (manichino).
Δεν πρόκειται για αντικείμενο, αλλά για μια πιθανότητα. Μια τρίτη, ενοχλητική που κατοικεί τον αέρα ανάμεσά τους: μια ανάμνηση, μια επιθυμία, ένα ιδεώδες, ένας δισταγμός. Δεν έχει πρόσωπο, και γι’ αυτό μπορεί να πάρει χίρα. Είναι αυτό που διχαζει, αυτό που μπερδεύει, αυτό που παραμένει αιωρούμενο ακόμη και όταν όλα σωπαίνουν.
Αυτό το έργο δεν περιγράφει μια σκηνή· περιγράφει ένα πέρασμα.
Το εύθραστο πέρασμα στο οποίο ο έρωτας μεταξύ γυναικών – όπως κάθε έρωτας που τολμά να είναι πλήρης – αποκαλύπτει τη δική του ευθραυστότητα.
Είναι μια στιγμή κατά την οποία καταλαβαίνεις ότι κανένας δεσμός δεν είναι αλάνθαστος από ραγίσματα, και ότι ακριβώς αυτά τα ραγίσματα, μερικές φορές, είναι η μόνη δυνατή αλήθεια.
Γιατί υπάρχουν ιστορίες που μετρούνται όχι με τα λόγια τους, αλλά με ό,τι μένει στα μάτια όταν λείπουν οι λέξεις.
Και εδώ, στα βρεγμένα μάτια και των δύο, διαβάζεται ακόμη όλη η συνέχεια.