Bachibouzouk (1977) - Haring vs Banksy

Εξαιρετική δουλειά του βρυξελλιώτη καλλιτέχνη Bachibouzouk.

Σ’ αυτή τη σειρά, ο βρυξελλιώτης καλλιτέχνης Bachibouzouk παίζει κρυφτούλι με την ιστορία της τέχνης, σαν ένα παιδί που είναι υπερβολικά περίεργο και θα είχε βρει ένα μουσείο και μια βόμβα μπογιάς. Μέσα από αυτά τα « Tomato Soup Can », οργανώνει μια χαρούμενα απίθανη σύγκρουση ανάμεσα σε τρεις γίγαντες της σύγχρονης τέχνης: τον Haring, τον Banksy. Ένα ντουέτο ποπ, αστικό και κλινικό, που έχει φτάσει στη μύτη του αεροζόλ, όπως μόνο ο Bachibouzouk ξέρει να το κάνει.

Η αφετηρία, προφανώς, είναι το πόστερ του Banksy, που από μόνο του είναι ένα νεύμα (ή νεύμα του νεύματος) προς τη διαχρονική Campbell’s Soup του Andy Warhol. Ο Bachibouzouk τον διασχίζει σαν τον τρίτο ευγενή πρόσωπο. Το αποτέλεσμα: ένας διάλογος ανάμεσα σε δύο αισθητικές που καμία απ’ αυτές δεν ζητούσε συνομιλητή… και όμως, μαζί αρχίζουν να μιλούν, δυνατά, και ακόμη να γελούν.

Τα αεροζόλ, επιλεγμένα προσεκτικά σε μια ζωηρή παλέτα, έρχονται να απορρήξουν την υπερβολικά ήσυχη κληρονομιά των εργαστηρίων. Κάθε χρώμα φαίνεται να διακηρύσσει: «Και αν η σύγχρονη τέχνη σταματούσε να παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά για τρία λεπτά;»

Αλλά πίσω από το χιούμορ, υπάρχει μια πραγματική σκέψη: ο Bachibouzouk διερωτάται την βιομηχανική επανάληψη των εικονών της τέχνης. Τι γίνεται ένα σύμβολο όταν το αντιγράφεις, έπειτα αντιγράφεις το αντίγραφο, έπειτα ζωγραφίζεις πάνω στις ίδιες τις αναφορές που έχουν ήδη φθαρεί; Ίσως κάτι πιο ειλικρινές: ένα έργο τέχνης που δέχεται ότι δεν γεννήθηκε μόνο του, αλλά μέσα σε έναν θόρυβο πολιτισμού, ένα καρναβάλι εικόνων και δολιοφθορών.

Με την υπερβολή αυτών των στρώσεων αναφορών, ο καλλιτέχνης μετατρέπει την κονσέρβα — αντικείμενο καθημερινό, σύμβολο κατανάλωσης, φετίχ ποπ — σε μεταφορά της εποχής μας, στην οποία τα πάντα έχουν ήδη δει, έχουν ρεμίξ και παραγώ γονται… και παρ’ όλα αυτά, χάρη σε μια μοναδική κίνηση (και σε μερικά καλά σπρέι), κάτι καινούριο ξεπετάγεται. Κάπως έτσι, όσο περιστρεφόμαστε σε ένα μουσείο καθρεφτών, αρχίζουμε να διακρίνουμε το ίδιο μας το είδωλο.

Με πολύ πνεύμα, μια δόση αμφισβήτησης και μια χαρούμενη διαύγεια, ο Bachibouzouk μας θυμίζει ότι η τέχνη μπορεί να είναι, πριν απ’ όλα, ένα παιχνίδι: ένα σοβαρό παιχνίδι, ναι, αλλά ένα παιχνίδι εξακολουθητικά. Και σ’ αυτό το παιχνίδι, τα Tomato Soup Can είναι τα κομμάτια που ανοίγουν όλα τα λουκέτα.