André Frédérique - Ana / Aigremorts - 1944-1947

André Frédérique. ANA

Collection “Plaisir du Prince”, 1944, (14 x 11,5 cm), 46 σελίδες.

Κάλυμμα εικονογραφημένο με μια περιέργη μηχανή που χτυπάει με σφυριά, η εικονογράφηση επαναλαμβάνεται στη σελίδα τίτλου.

Α original έκδοση εκτυπωμένη σε 1075 αντίτυπα, ένα από τα 1000 αριθμημένα σε λευκό βέλι, σε άριστη κατάσταση.


André Frédérique AIGREMORTS

Éditions GLM, Παρίσι, 1947, (16,7 x 11,5 cm), 70 σελίδες, εξώφυλλο με ρολάκι.

Τυπωμένο και σελιδοδεμένο από τον Guy Lévis Mano.

Frontispice του Raymond Gid.

Περιορισμένος αντίτυπος 620, 1/590 αριθμημένο σε vergé.

Αρχική έκδοση σε εξαιρετική κατάσταση.

André Frédérique (γεν. 27 Φεβρουαρίου 1915 στη Ναντέρ - απεβίωσε στις 17 Μαΐου 1957) ήταν Γάλλος ποιητής, λάτρης του μαύρου χιούμορ. Ήταν ο μοναχογιός ενός αστυνόμου, τον οποίο μισούσε βαθιά (ένας χαρακτήρας πατέρα μονορουφης ολοκληρωτικά αυταρχικός επιστρέφει συνεχώς στα κείμενά του). Μετά τις σπουδές λογοτεχνίας (hypokhâgne) στο Louis le Grand, ακολούθησε σπουδές φαρμακείας, με τον φίλο του Georges L'Hoir (που λέγεται 'Jo'). Το 1941 απέκτησε στη La Garenne Colombes ένα φαρμακείο, με μια φοιτήτρια φαρμακευτικής την οποία και νυμφεύτηκε. Μετά την πτώχευση τους, θα ανοίξει μετά τον πόλεμο στη rue Montorgueil, στο Παρίσι (IIe) ένα δεύτερο φαρμακείο, που γνώρισε το ίδιο πεπρωμένο. Εκτός αυτής της profession προσέγγιζε μια ορισμένη μποέμια του μεταπολεμικού Παρισιού, με ηθοποιούς όπως ο Jean Carmet, οι Branquignols, ο συνθέτης Pierre Barbaud, ο Boris Vian, με τον οποίο οργάνωσε τις γιορτές Saint-Germain-des-Prés. Δούλευε επίσης για το Club d'Essai της ραδιοφωνίας, διατηρούσε στήλη στο Paris-Match και έγραφε.

Το κύριο ανθολόγημα του, Histoires blanches, προκλήθηκε από τον Raymond Queneau και δημοσιεύτηκε το 1945 από τις εκδόσεις Gallimard.

Ο André Frédérique αυτοκτόνησε σε ηλικία 42 ετών. Αναπαύεται στο δεύτερο τμήμα του νεκροταφείου της Rue de l'Ouest, Boulogne-Billancourt. Το μαύρο του χιούμορ έκρυβε μια μεταφυσική απελπισία.

Το έργο του, σημαδεμένο από μια σαφή ποίηση και μια διαφανή γραφή, εντάσσεται σε μια επαναστατική παράδοση του λόγου, κοντά σε αυτήν του Alphonse Allais και του Henri Michaux, ενώ θυμίζει το καμπαρέ στιλ του Jarry.
Η επιρροή του υπογραμμίζεται ιδιαίτερα από κριτικούς και βιογράφους: ο Raymond Devos, ο Pierre Desproges και ο Guy Bedos, τρεις εμβληματικές μορφές του γαλλικού χιούμορ του 20ού αιώνα, επηρεάστηκαν άμεσα από τον μοναδικό τρόπο του να χειρίζεται το δεύτερο επίπεδο, το γκαγκ και την υποψιαστική κριτική. Το χιούμορ του Frédérique, που συνδυάζει μεταφυσική απέλπιδα με ειρωνικό γέλιο, άνοιξε το δρόμο σε μια μορφή διανοητικού χιούμορ, όπου το γέλιο δεν είναι απλώς μια διαφυγή, αλλά μια μορφή αντίστασης ενάντια στην ολιγοψία και το παράλογο.